ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਔਰ੍ਵਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਪਸਾਰਾਧਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਏਕਾ ਜਨਿष੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਂਸ਼ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। षष੍ਟਿਪੁਤ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ।। ੨੬.

ਉਰਵਾ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਰ ਦਿੱਤਾ: ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਾਏਗਾ; ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ।

ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਕਮ੍। ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨृਪਸਂਸਦਿ ।। ੨੬.

ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।

षष੍ਟਿਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਪਰ੍ਣਭਗਿਨੀ ਤਥਾ। ਮਹਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੁਮਤਿਃ ਪੋषਣੇ ਨृਪਃ ।। ੨੬.

ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਭੈਣ, ਸੁਮਤੀ, ਨੇ ਵੀ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣਿਆ।

ਅਥ ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਅਸਮਞ੍ਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਮ੍ ।। ੨੬.

ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸਮੰਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਗਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ।

ਸੁਮਤਿਸ੍ਤ੍ਵਪਿ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਗਰ੍ਭਨ੍ਤੁਮ੍ਬਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। षष੍ਟਿਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੁਮ੍ਬਮਧ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ ।। ੨੬.

ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਵੀ ਜਣਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਭ ਠੇਲ੍ਹੇ (ਕੰਭ) ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ।

ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇषੁ ਕੁਮ੍ਭੇषੁ ਤਾਨ੍ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਨ੍ਯਦਧਤ੍ਤਤਃ। ਧਾਤ੍ਰੀਸ਼੍ਚੈਕੈਕਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਾਵਤੀਃ ਪੋषਣੇ ਨृਪਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਭ੍ਰੂਣਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਦਾਈ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਲੇ ਜਾ ਸਕਣ।

ਤਤੋ ਨਵਸੁ ਮਾਸੇषੁ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਗਰਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ ।। ੨੬.

ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਜੋ ਸਗਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚੈਵ ਚੌਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ। षष੍ਟਿਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇषਾਮਸ਼੍ਵਾਨੁਸਾਰਿਣਾਮ੍ ।। ੨੬.

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਗਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ। ਅਸਮਞ੍ਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਬਰ੍ਹਿਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸਗਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸਮੰਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਪੌਰਾਣਾਮਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਵਾਸਿਤਃ ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਂऽਸ਼ੁਮਾਨ੍ਨਾਮ ਅਸਮਞ੍ਜਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ।। ੨੬.

ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਅਸਮੰਜਾ ਤੋਂ ਜਣਿਆ, ਬੜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਿਲੀਪ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਦਿਲੀਪਾਤ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੀਰੋ ਜਾਤੋ ਭਗੀਰਥਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ ਦਿਲੀਪ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਦਿਲੀਪ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਭਗੀਰਥ ਜਣਿਆ।

ਯੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਮਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਈਜਾऽਨੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ਵੈ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇਨ ਕਲ੍ਪਿਤਾ। ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਂ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪੌਰਾਣਿਕਾ ਜਨਾਃ ।। ੨੬.

ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਹੈ ਤੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਿਆਈ। ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣਕ ਲੋਕ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਭਗੀਰਥਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਮਾਨਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥੀ ਗਙ੍ਗਾ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵਂਸ਼ਵਿਤ੍ਤਮੈਃ ।। ੨੬.

ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਭਗੀਰਥੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਭਗੀਰਥਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨਾਮ ਬਭੂਵ ਹ। ਨਾਭਾਗਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ ।। ੨੬.

ਭਗੀਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਰੁਤ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਵਾਰਸ ਨਾਭਾਗ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਅਮ੍ਬਰੀषਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍। ਏਵਂ ਵਂਸ਼ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਹੋਇਆ। ਇੰਝ, ਪੁਰਾਣਾ ਵੰਸ਼ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।

ਨਾਭਾਗੇਰਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਯ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਪਾਲਿਤਾ। ਬਭੂਵ ਵਸੁਧਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਾਪਤ੍ਰਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ।। ੨੬.

ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।

ਅਯੁਤਾਯੁਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਯੁਤਾਯੋਸ੍ਤੁ ਦਾਯਾਦ ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੬.

ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਯੁਤਾਯੁ ਬੜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ; ਅਯੁਤਾਯੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਰਿਤੁਪਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।

ਦਿਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਜ੍ਞੋऽਸੌ ਰਾਜਾ ਨਲਸਖੋ ਬਲੀ। ਨਲੌ ਦ੍ਵਾਵਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਦृਢਵ੍ਰਤੌ ।। ੨੬.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਨਲ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨਲਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਰਹੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।

ਵੀਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚੈਵ ਯਸ਼੍ਚੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੨੬.

ਇੱਕ ਵੀਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚੋਟੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ। ਰਿਤੁਪਰਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਸੁਦਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਰਾਜਾ ਹਂਸਮੁਖੋऽਭਵਤ੍। ਸੁਦਾਸਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸੌਦਾਸੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੨੬.

ਸੁਦਾਸ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਸ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਸੁਦਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੌਦਾਸਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦੋ ਵੈ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਿਤ੍ਰਸਹਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਕੇ। ਅਸ਼੍ਮਕਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵृਦ੍ਧਯੇ ।। ੨੬.

ਉਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧ ਲਈ ਅਸ਼ਮਕਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

ਅਸ਼੍ਮਕਸ੍ਯੋਰਕਾਮਸ੍ਤੁ ਮੂਲਕਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍। ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਂ ਮੂਲਕਂ ਵੈ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੨੬.

ਅਸ਼ਮਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਰਕਾਮਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੂਲਕਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਮੂਲਕਾ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਸ ਹਿ ਰਾਮਭਯਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋऽਵਸਤ੍। ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਵੈ ਨਾਰੀਕਵਚਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨਦਾ ਸੀ।

ਮੂਲਕਸ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਰਥਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਰਥਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਾ ਚੈਡਿਵਿਡੋ ਬਲੀ ।। ੨੬.

ਮੂਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਰਥਾ ਸੀ; ਸ਼ਤਰਥਾ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਵੈਡਿਵਿਡਾ ਜਨਮਿਆ।

ਆਸੀਤ੍ਤ੍ਵੈਡਿਵਿਡਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕृਤਸ਼ਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਹਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਕਸ੍ਯ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ।। ੨੬.

ਵੈਡਿਵਿਡਾ ਮਹਾਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਮਹਤ ਜਨਮਿਆ।

ਦਿਲੀਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਤ੍ ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਹਾਗਮ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਤ੍ਰਯੋऽਭਿਸਂਹਿਤਾ ਲੋਕਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚੈਵ ਹਿ ।। ੨੬.

ਦਿਲੀਪਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਟਵਾਂਗਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕਜੁਟ ਕੀਤਾ।

ਦੀਰ੍ਗਬਾਹੁਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਘੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਜਾਯਤ। ਅਜਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਘੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨਾਮ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀਰਘਬਾਹੁ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਘੁ ਜਨਮਿਆ। ਰਘੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਰ ਪਰਸੰਨਤਾ, ਜਨਮਿਆ।

ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਵੀਰੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਭਰਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੬.

ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰੋਧੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਭਰਤ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਸਨ।

ਮਾਧਵਂ ਲਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧੁਵਨਞ੍ਚ ਤਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਪੁਰੀ ਤਸ੍ਯ ਮਥੁਰਾ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ।। ੨੬.

ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਧੁਵਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਥੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।