ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤ੍ਰਾ ਰੁਦਂਸ੍ਤਦਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਕਾਰਣੇਨ ਵੈ ।। ੨੬.

ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਰੋਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।

ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿष੍ਠਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ। ਏਵਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਵੈ ਕृਤਵਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ ।। ੨੬.

ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।

ਜਾਨਨ੍ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਨ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਹੇਚ੍ਛਤਿ। ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਰੋषਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮਨਸਾਕਰੋਤ੍ ।। ੨੬.

ਵਸੀਸ਼ਠ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ।

ਗੁਰੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਨ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਉਪਾਂਸ਼ੁਵ੍ਰਤਮਸ੍ਯ ਵੈ ।। ੨੬.

ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਸੀ, ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਵ੍ਰਤ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਇਆ।

ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੋਪਰਤੇ ਯੋ ਯਤ੍ਪਿਤੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੨੬.

ਜਦ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਜੋ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।

ਤੇਨ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਬਹੁਧਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਬਲਾਂ ਭੁਵਿ। ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕृਤੇਯਞ੍ਚ ਭਵੇਦਿਤਿ ।। ੨੬.

ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਦীক্ষਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਨਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੬.

ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।'

ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ ਬਲੀ। ਅਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਮਾਂਸੇ ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦীক্ষਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਹਿ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾਂ ਧੇਨੁਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ। ਤਾਂ ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚ ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰਮਾਚ੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੨੬.

ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਗਾਂ ਵੇਖੀ ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਗੁੱਸੇ, ਭੁਲੇਖੇ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਦਸ੍ਯੁਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਗਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਘਾਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਤੁ ਮਾਂਸਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ ।। ੨੬.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਖੁਦ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮਾਸ ਖਾਇਆ।

ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤਂ ਤਦਾਤ੍ਯਜਤ੍। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ ।। ੨੬.

ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਪਾਤਯੇ ਕ੍ਰੂਰ ਹੇ ਕ੍ਰੂਰ ਤਵ ਸ਼ਂਕੁਮਯੋਮਯਮ੍ । ਯਦਿ ਤੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਂਕੂਨਿ ਨ ਸ੍ਯੁਰ੍ਹਿ ਪੁਰੁषਾਧਮ ।। ੨੬.

'ਕਠੋਰ, ਹੇ ਕਠੋਰ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਾਂਕੇ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ ਨਹੀਂ।'

ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਪਰਿਤੋषੇਣ ਗੁਰੋਰ੍ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਵਧੇਨ ਚ। ਅਪ੍ਰੋषਿਤੋਪਯੋਗਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੨੬.

ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਕਰਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ — ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਂਕੂਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾ ਤਪਾਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੨੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਂਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ' ਆਖਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।

ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦਾਰਾਣਾਮਾਗਤੋ ਭਰਣੇ ਕृਤੇ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕਵੇ ।। ੨੬.

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਇਆ; ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।

ਛਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਵਰੇਣਾਥ ਗੁਰੁਂ ਵ੍ਰਵੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ ।। ੨੬.

ਜਦੋਂ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੁਕਾ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।

ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਃ। ਮਿषਤਾਂ ਦੈਵਤਾਨਾਞ੍ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕਃ। ਸਸ਼ਰੀਰਂ ਤਦਾ ਤਂ ਵੈ ਦਿਵਮਾਰੋਪਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮਿषਤਸ੍ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮੌ ਸ਼੍ਲੋਕੌ ਪੌਰਾਣਿਕਾ ਜਨਾਃ ।। ੨੬.

ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਦੇਖਦੇ-ਦੇਖਦੇ, ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ; ਇੱਥੇ ਵੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰ੍ਦਿਵਿ ਰਾਜਤੇ । ਦੇਵੈ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਤੇਜਾਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੨੬.

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ।

ਸ਼ਨੈਰ੍ਯਾਤ੍ਯਬਲਾ ਰਮ੍ਯਾ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਿਤਾ। ਅਲਂਕृਤਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਾਵੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਗ੍ਰਹਭੂषਿਤਾ ।। ੨੬.

ਹੇਮੰਤ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਰਤਾ ਨਾਮ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਕੇਕਯਵਂਸ਼ਜਾ। ਕੁਮਾਰਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਕਲ੍ਮषਮ੍ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਤ੍ਯਰਤਾ ਨਾਮ, ਕੇਕੈ ਵੰਸ਼ ਦੀ, ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਪੁੱਤਰ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼ਙ੍ਕਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਆਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡਿਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਤੋ ਰੋਹਿਤੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਵਾਨ੍। ਹਰਿਤੋ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯਾਥ ਚਂਚੁਹਾਰੀਤ ਉਚ੍ਯਤੇ ।। ੨੬.

ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਰੋਹਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰਿਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੰਚੂ ਹਾਰਿਤਾ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਵਿਜਯਸ਼੍ਚ ਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਚਂਚੁਪੁਤ੍ਰੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਜੇਤਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਤੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੨੬.

ਵਿਜਯ ਅਤੇ ਸੁਦੇਵ, ਚੰਚੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਵਿਜਯ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਵਿਜਯ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰੁਰੁਕਸ੍ਤਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ। ਰੁਰੁਕਾਦ੍ਧृਤਕਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ ।। ੨੬.

ਉਥੇ ਰੁਰੂਕਾ, ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਰੁਰੂਕਾ ਤੋਂ ਹ੍ਰਿਤਕਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹੂ ਜਨਮਿਆ।

ਹੈਹਯੈਸ੍ਤਾਲਜਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਸਨੀ ਨृਪਃ। ਸ਼ਕੈਰ੍ਯਵਨਕਾਮ੍ਬੋਜੈਃ ਪਾਰਦੈਃ ਪਹ੍ਲਵੈਸ੍ਤਥਾ ।। ੨੬.

ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੇਹੇ ਅਤੇ ਤਾਲਜੰਘਾ, ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਕਾਮਬੋਜ, ਪਾਰਦ ਅਤੇ ਪਹਲਵਾਂ ਵਲੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਮ੍ਮਿਕੋऽਭੂਤ੍ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਯੁਗੇ ਤਥਾ। ਸਗਰਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਬਾਹੋਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਸਹ ਗਰੇਣ ਵੈ। ਭृਗੋਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁਰ੍ਵੇਣ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਗਰ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਾਤ੍ ਸਗਰੋ ਨृਪਃ। ਜਘਾਨ ਪृਥਿਵੀਙ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਲਜਂਘਾਨ੍ ਸਹੈਹਯਾਨ੍ ।। ੨੬.

ਭਾਰਗਵ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤਾਲਜੰਘਾ ਅਤੇ ਹੇਹੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ਕਾਨਾਂ ਪਹ੍ਲਵਾਨਾਞ੍ਚ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰਸਦਚ੍ਯੁਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਾਰਦਾਨਾਞ੍ਚ ਧਰ੍ਮ੍ਮਵਿਤ੍ ।। ੨੬.

ਅਡੋਲ ਨੇ ਸ਼ਕ ਅਤੇ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।