ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਾਰਾਂਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਾਨੂਪੇ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਗਲੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪੁਤ੍ਰਮੌਰਸਮ੍। ਸ਼ਿਖਯਾ ਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵ੍ਯਕ੍ਰੀਣਾਦ੍ਘੋਸ਼ਤੇਨ ਵੈ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਵਿਚ ਰੱਸਾ ਪਾ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਲਈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੇਚਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਤਂ ਤੁ ਬਦ੍ਧਂ ਗਲੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰੀਤਂ ਤਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਮਹਰ੍षਿਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ।। ੨੬.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਗਲੇ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੇਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।

ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਕਰੋਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ ।। ੨੬.

ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ।

ਸੋऽਭਵਦ੍ਘਾਲਵੋ ਨਾਮ ਗਲੇ ਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਤਾਤਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਗਲੇ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ 'ਘਾਲਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਸੀ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋਏ।

ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕृਪਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਞ੍ਚ ਬਭਾਰ ਵਿਨਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੨੬.

ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ, ਭਗਤੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਦਾ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।

ਹਤ੍ਵਾ ਮृਗਾਨ੍ ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨੇਚਰਾਨ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਨ੍ਮਾਂਸਮਪਚਤ੍ਤਤਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੇੜੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਿਰਨ, ਸੂਰ, ਮਹਿਸ਼ ਆਦਿ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕਾਇਆ।

ਉਪਾਂਸ਼ੁਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍। ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਤਭਜਨ੍ਨृਪੇ ਤੁ ਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤੇ ।। ੨੬.

ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਅਯੋਧ੍ਯਾਞ੍ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਤਥੈਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਮੁਨਿਃ। ਯਾਜ੍ਯੋਪਾਧ੍ਯਾਯਸਂਯੋਗਾਦ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੨੬.

ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ, ਰਾਜ ਤੇ ਮਹਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਭਾਵਿਨੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਬਲਾਤ੍। ਵਸਿष੍ਠੇऽਭ੍ਯਾਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੁਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ।। ੨੬.

ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ।

ਪਿਤ੍ਰਾ ਰੁਦਂਸ੍ਤਦਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਕਾਰਣੇਨ ਵੈ ।। ੨੬.

ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਰੋਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।

ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿष੍ਠਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ। ਏਵਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਵੈ ਕृਤਵਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ ।। ੨੬.

ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।

ਜਾਨਨ੍ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਨ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਹੇਚ੍ਛਤਿ। ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਰੋषਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮਨਸਾਕਰੋਤ੍ ।। ੨੬.

ਵਸੀਸ਼ਠ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ।

ਗੁਰੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਨ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਉਪਾਂਸ਼ੁਵ੍ਰਤਮਸ੍ਯ ਵੈ ।। ੨੬.

ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਸੀ, ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਵ੍ਰਤ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਇਆ।

ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੋਪਰਤੇ ਯੋ ਯਤ੍ਪਿਤੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੨੬.

ਜਦ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਜੋ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।

ਤੇਨ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਬਹੁਧਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਬਲਾਂ ਭੁਵਿ। ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕृਤੇਯਞ੍ਚ ਭਵੇਦਿਤਿ ।। ੨੬.

ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਦীক্ষਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਨਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੬.

ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।'

ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ ਬਲੀ। ਅਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਮਾਂਸੇ ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦীক্ষਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਹਿ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾਂ ਧੇਨੁਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ। ਤਾਂ ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚ ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰਮਾਚ੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੨੬.

ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਗਾਂ ਵੇਖੀ ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਗੁੱਸੇ, ਭੁਲੇਖੇ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਦਸ੍ਯੁਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਗਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਘਾਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਤੁ ਮਾਂਸਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ ।। ੨੬.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਖੁਦ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮਾਸ ਖਾਇਆ।

ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤਂ ਤਦਾਤ੍ਯਜਤ੍। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ ।। ੨੬.

ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਪਾਤਯੇ ਕ੍ਰੂਰ ਹੇ ਕ੍ਰੂਰ ਤਵ ਸ਼ਂਕੁਮਯੋਮਯਮ੍ । ਯਦਿ ਤੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਂਕੂਨਿ ਨ ਸ੍ਯੁਰ੍ਹਿ ਪੁਰੁषਾਧਮ ।। ੨੬.

'ਕਠੋਰ, ਹੇ ਕਠੋਰ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਾਂਕੇ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ ਨਹੀਂ।'

ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਪਰਿਤੋषੇਣ ਗੁਰੋਰ੍ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਵਧੇਨ ਚ। ਅਪ੍ਰੋषਿਤੋਪਯੋਗਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੨੬.

ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਕਰਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ — ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਂਕੂਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾ ਤਪਾਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੨੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਂਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ' ਆਖਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।

ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦਾਰਾਣਾਮਾਗਤੋ ਭਰਣੇ ਕृਤੇ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕਵੇ ।। ੨੬.

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਇਆ; ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।

ਛਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਵਰੇਣਾਥ ਗੁਰੁਂ ਵ੍ਰਵੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ ।। ੨੬.

ਜਦੋਂ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੁਕਾ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।

ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਃ। ਮਿषਤਾਂ ਦੈਵਤਾਨਾਞ੍ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕਃ। ਸਸ਼ਰੀਰਂ ਤਦਾ ਤਂ ਵੈ ਦਿਵਮਾਰੋਪਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮਿषਤਸ੍ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮੌ ਸ਼੍ਲੋਕੌ ਪੌਰਾਣਿਕਾ ਜਨਾਃ ।। ੨੬.

ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਦੇਖਦੇ-ਦੇਖਦੇ, ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ; ਇੱਥੇ ਵੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰ੍ਦਿਵਿ ਰਾਜਤੇ । ਦੇਵੈ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਤੇਜਾਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੨੬.

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ।