ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੇਨਾਸੌ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਦੇਵੋ ਰੂਪੇਣ ਤੁ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸ ਚਕ੍ਰਂ ਤੁ ਬਹੁਮੇਨੇ ਮਹਾਤਪਾਃ ।। ੨੨.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋਏ; ਇਸ ਲਈ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਮਹਾਂਤਪਸੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।

ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਰੂਪਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਾਯ ਤੁ। ਤਤੋऽਭ੍ਯੁਪਗਮਾਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਾਨ ਕੋਲ ਗਿਆ।

ਭ੍ਰਮਿਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਸ਼ਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਾਸਿਤਨ੍ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸਾਪਹृਤੇਨ ਤੁ ।। ੨੨.

ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਚਮਕ, ਜੋ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਕਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਾਮ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਡਵਾਂ ਤਥਾ ।। ੨੨.

ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।

ਅਦृਸ਼੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ। ਅਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਤਾਂ ਮੁਖੇ ਸਮਭਾਵਯਤ੍ ।। ੨੨.

ਉਹ ਘੋੜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਮੈਥੁਨਾਯ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀ ਪਰਪੁਂਸੋਪਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਸਾ ਤਨ੍ਨਿਰਧਮਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਨਾਸਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ।। ੨੨.

ਉਹ, ਪਰਾਏ ਮਰਦ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਹਟਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਉਹ ਘਟੀਆ ਬੀਜ ਆਪਣੀ ਨੱਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵੌ ਤਸ੍ਮਾਦਜਾਯੇਤਾਮਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ । ਨਾਸਤ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮृਤੌ ਦ੍ਵਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਤਿ ।। ੨੨.

ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ—ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੇ ਵੈਦ ਹਨ; ਉਹ ਨਾਸਤਯ ਅਤੇ ਦਸਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸੁਤਾਵੇਤਾਵष੍ਟਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਤਾਨ੍ਤੁ ਰੂਪੇਣ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ।। ੨੨.

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰਤੰਡ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।

ਸਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਤਦਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੁਤੋष ਚ ਮੁਮੋਹ ਚ। ਯਮਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭृਸ਼ਮ੍ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਃ ।। ੨੨.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਘਰਵਾਲੀ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਯਮ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਃ । ਸੋऽਲਭਤ੍ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੇਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ।

ਪਿਤॄਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਞ੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮੇਵ ਚ। ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੨.

ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ; ਮਨੂ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸਾਵਰਣੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ ਬਣਿਆ।

ਭਾਵ੍ਯਸੌ ਨਾਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੁਃ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇऽਨ੍ਤਰੇ। ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਸੁਰਮ੍ਯੇ ਵੈ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਚਰਤੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਮਨੂ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਵਰਣੀ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਅੱਜ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍। ਤ੍ਵष੍ਟਾऽਨੁ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਮਹਾऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਨਵ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣੇ ।। ੨੨.

ਉਥੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹਿ ਬਣ ਗਿਆ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਰੋਕ ਬਣਿਆ।

ਯਵੀਯਸੀ ਤਯੋਰ੍ਯਾ ਤੁ ਯਮੁਨਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਅਭਵਤ੍ ਸਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਮੁਨਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ ।। ੨੨.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਮੁਨਾ ਬਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਗੋ ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਹ ।। ੨੨.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁਣ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ—ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ।

ਇਦਂ ਤੁ ਜਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਪਠੇਤ ਵਾ। ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਪ੍ਤਾਨਾਨ੍ਤੁ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਆਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਚ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੨੨.

ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਕਮਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਤਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇऽਤੀਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਯ ਮਹਤੇ ਪृਥਿਵੀਰਾਜ੍ਯਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ।। ੨੩.

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਗਦੀ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।

ਤਸ੍ਯ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧਤ ।। ੨੩.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।

ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯੇਹ ਸਰ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਨੋਃ ਪ੍ਰਥਮਜਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਨਵਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਾਃ ।। ੨੩.

ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ, ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।

ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਨਹੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰੇਵ ਚ। ਨਰਿष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ ਰ੍ਨਾਭਾਗੋऽਰਿष੍ਟ ਏਵ ਚ। ਕਰੂषਸ਼੍ਚ ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਵੈਤੇ ਮਾਨਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ।। ੨੩.

ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਨਹੁਸ਼, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ, ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ, ਨਾਭਾਗ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਕਰੂਸ਼ ਤੇ ਪૃਸ਼ਧ੍ਰ—ਇਹ ਨੌਂ ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੁ ਮਨੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੋਦਿਤਸ੍ਤੁ ਨਿਬੋਧਤ। ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਕਾਮਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਸਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ ।। ੨੩.

ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਕਸਾਉਣ ਤੇ ਮਨੂ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀ।

ਅਥਾਕਰੋਤ੍ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਃ ਪਰਾਮਿष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰਂਸ਼ੇ ਮਨੁਰਾਹੁਤਿਮਾਵਪਤ੍ ।। ੨੩.

ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੂ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ।

ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਦਿਵ੍ਯਸਨ੍ਨਹਨਾ ਚੈਵ ਇਡਾ ਜਜ੍ਞੇ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੨੩.

ਉਥੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਕਵਚ ਨਾਲ ਲੈਸ ਇਕ ਇਲਾ ਜਨਮੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਤਾਮਿਲੇਤ੍ਯਥ ਹੋਵਾਚ ਮਨੁਰ੍ਦ੍ਦਣ੍ਡਧਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਅਨੁਗਚ੍ਛਾਮਿ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਤਮਿਲਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ।। ੨੩.

ਫਿਰ, ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਮਨੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ।" ਪਰ ਇਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰਂਸ਼ੇ ਜਾਤਾਸ੍ਮਿ ਵਦਤਾਂ ਵਰ ।। ੨੩.

"ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।"

ਤਯੋਃ ਸਕਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਨੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹਤੋऽਵਧੀਤ੍। ਸੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਦੇਵੀ ਤਯੋਰਨ੍ਤਿਕਮਾਗਮਤ੍ ।। ੨੩.

"ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਗਤ੍ਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਂਸ਼ੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਵਯੋਰ੍ਜਾਤਾ ਦੇਵੌ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਚ ।। ੨੩.

ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"

ਮਨੁਨੈਵਾਹਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਅਨੁਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਮਿਤਿ। ਤਥਾ ਤੁ ਵਦਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਮਿਡਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਾਵੁਭੌ ।। ੨੩.

"ਮਨੂ ਨੇ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ।'" ਜਦ ਉਹ ਸੁਧਵਾਨ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਦੇਵੌ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਿਦਂ ਵਚਨਮੂਚਤੁਃ । ਅਨੇਨ ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ ।। ੨੩.

ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਇਹ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਸਯਮ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ—"