ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਕृਮਯੋ ਮਾਂਸਮਾਦਾਯ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੁ ਮਹੀਂ ਤਵ। ਤਤਃ ਪਾਦਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪੁਨਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸੁਖਮ੍ ।। ੨੨.

ਕੀੜੇ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣਗੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।

ਕृਤਮੇਵਂ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਮਾਤੁਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਰਿਹਾਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੨੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਬਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨਯੇषੁ ਵੈ। ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵਪ੍ਯਧਿਕਃ ਸ੍ਨੇਹ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ।। ੨੨.

ਪਰ ਆਦਿਤ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜਦ ਤੇਰੇ ਸਭ ਬੱਚੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਕ ਵਲੋਂ ਹੀ ਵਧ ਪਿਆਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?'

ਸਾ ਤਤ੍ਪਰਿਹਰਨ੍ਤੀ ਵੈ ਨਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ। ਆਤ੍ਮਨਾ ਸ ਸਮਾਧਾਯ ਯੋਗਨ੍ਤਥ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਤ ।। ੨੨.

ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਵੇਖ ਲਈ।

ਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਾਯ ਕੁਪਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ।। ੨੨.

ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਵਿਵਸ੍ਵਾਨਥ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਤਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਤੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਰੋषੇਣ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼ਨੈਃ। ਤਵਾਤਿਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਰੂਪਂ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ ।। ੨੨.

ਉਹਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਭਦਾ ਨਹੀਂ।'

ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਾਂ ਭਵਾਨਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਚਾਰਿਣੀਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸੰਜਨਾ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ।

ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਂ ਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗੋਪਤੇ। ਅਨੁਕੂਲਂ ਭਵੇਦੇਵਂ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਯੋ ਮਤਃ ।। ੨੨.

ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੈ, ਜੋਗ ਅਪਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਗੋਪਾਲ, ਜੇ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।

ਰੂਪਂ ਵਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਦਨ੍ਤੇ ਆਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਰੂਪਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ੍ਤਥਾ ।। ੨੨.

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੁਢਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਰੂਪ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸੀ।

ਤੇਨਾਸੌ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਦੇਵੋ ਰੂਪੇਣ ਤੁ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸ ਚਕ੍ਰਂ ਤੁ ਬਹੁਮੇਨੇ ਮਹਾਤਪਾਃ ।। ੨੨.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋਏ; ਇਸ ਲਈ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਮਹਾਂਤਪਸੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।

ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਰੂਪਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਾਯ ਤੁ। ਤਤੋऽਭ੍ਯੁਪਗਮਾਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਾਨ ਕੋਲ ਗਿਆ।

ਭ੍ਰਮਿਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਸ਼ਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਾਸਿਤਨ੍ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸਾਪਹृਤੇਨ ਤੁ ।। ੨੨.

ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਚਮਕ, ਜੋ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਕਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਾਮ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਡਵਾਂ ਤਥਾ ।। ੨੨.

ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।

ਅਦृਸ਼੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ। ਅਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਤਾਂ ਮੁਖੇ ਸਮਭਾਵਯਤ੍ ।। ੨੨.

ਉਹ ਘੋੜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਮੈਥੁਨਾਯ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀ ਪਰਪੁਂਸੋਪਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਸਾ ਤਨ੍ਨਿਰਧਮਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਨਾਸਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ।। ੨੨.

ਉਹ, ਪਰਾਏ ਮਰਦ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਹਟਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਉਹ ਘਟੀਆ ਬੀਜ ਆਪਣੀ ਨੱਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵੌ ਤਸ੍ਮਾਦਜਾਯੇਤਾਮਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ । ਨਾਸਤ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮृਤੌ ਦ੍ਵਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਤਿ ।। ੨੨.

ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ—ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੇ ਵੈਦ ਹਨ; ਉਹ ਨਾਸਤਯ ਅਤੇ ਦਸਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸੁਤਾਵੇਤਾਵष੍ਟਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਤਾਨ੍ਤੁ ਰੂਪੇਣ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ।। ੨੨.

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰਤੰਡ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।

ਸਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਤਦਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੁਤੋष ਚ ਮੁਮੋਹ ਚ। ਯਮਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭृਸ਼ਮ੍ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਃ ।। ੨੨.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਘਰਵਾਲੀ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਯਮ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਃ । ਸੋऽਲਭਤ੍ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੇਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ।

ਪਿਤॄਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਞ੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮੇਵ ਚ। ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੨.

ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ; ਮਨੂ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸਾਵਰਣੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ ਬਣਿਆ।

ਭਾਵ੍ਯਸੌ ਨਾਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੁਃ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇऽਨ੍ਤਰੇ। ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਸੁਰਮ੍ਯੇ ਵੈ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਚਰਤੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਮਨੂ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਵਰਣੀ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਅੱਜ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍। ਤ੍ਵष੍ਟਾऽਨੁ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਮਹਾऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਨਵ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣੇ ।। ੨੨.

ਉਥੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹਿ ਬਣ ਗਿਆ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਰੋਕ ਬਣਿਆ।

ਯਵੀਯਸੀ ਤਯੋਰ੍ਯਾ ਤੁ ਯਮੁਨਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਅਭਵਤ੍ ਸਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਮੁਨਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ ।। ੨੨.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਮੁਨਾ ਬਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਗੋ ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਹ ।। ੨੨.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁਣ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ—ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ।

ਇਦਂ ਤੁ ਜਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਪਠੇਤ ਵਾ। ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਪ੍ਤਾਨਾਨ੍ਤੁ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਆਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਚ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੨੨.

ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਕਮਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਤਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇऽਤੀਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਯ ਮਹਤੇ ਪृਥਿਵੀਰਾਜ੍ਯਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ।। ੨੩.

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਗਦੀ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।

ਤਸ੍ਯ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧਤ ।। ੨੩.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।

ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯੇਹ ਸਰ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਨੋਃ ਪ੍ਰਥਮਜਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਨਵਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਾਃ ।। ੨੩.

ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ, ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।