ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੀਵਦਾਨਾਤ੍ ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਨ੍ਨੈਰ੍ਜੀਵਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਨ੍ਨਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ।

ਅਨ੍ਨੇ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਲੋਕਦਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਸਮਂ ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੧੮.

ਲੋਕ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ ।। ੧੮.

ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਸਤਰੀਆਂ ਹਨ—ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਂ ਸਦਾ ਦਦ੍ਯਾਦਤਿਥਿਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੧੮.

ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਯ ਅਤਿਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਰਾਡ੍ ਭਵੇਤ੍। ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਥੈਕੇਨ ਦਾਨੇਨ ਤੁ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨਾਨਿ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਿਤਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਹਿ ਦਾਨਾਦੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੧੮.

ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਰਾਜਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮਧਨਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਂ ਧਨਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰ੍ਲਭਤੇ ਚਾਯੁਃ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਨਰਃ। ਯਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਮਨਸਾऽਰ੍ਥੇਤ ਤਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਵਿਦੁਃ ।। ੧੮.

ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਵਧੀਆ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ।। ਅਤ ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਪੂਜਿਤਮ੍। ਕਾਮ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਜਸ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੯.

ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਅਤੇ ਫਰਜ਼ੀ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਤ੍ਰ ਦਾਰਧਨਮੂਲਾ ਅष੍ਟਕਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰ ਏਵ ਚ। ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰਿष੍ਠੋ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰੀ ਉਦਾਹृਤਾ ।। ੧੯.

ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਕਰਮ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਸ਼ਟਕਾ 'ਚਿਤਰੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤृਤੀਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਿਕੀ। ਆਦ੍ਯਾ ਪੂਪੈਃਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮਾਸੈਰਨ੍ਯਾ ਭਵੇਤ੍ਸਦਾ ।। ੧੯.

ਦੂਜੀ ਅਸ਼ਟਕਾ 'ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ' ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੀ 'ਵੈਸ਼ਵਦੇਵਿਕੀ'। ਪਹਿਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਪ (ਕੇਕ) ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਅਸ਼ਟਕਾਵਾਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ਼ਾਕੈਰਨ੍ਯਾ ਤृਤੀਯਾ ਸ੍ਯਾਦੇਵਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਗਤੋ ਵਿਧਿਃ । ਅਨ੍ਵष੍ਟਕਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਧੀਯਤੇ ।। ੧੯.

ਤੀਜੀ ਅਸ਼ਟਕਾ ਸਬਜੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਅਨਵਸ਼ਟਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਯਦ੍ਯਨ੍ਯਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਾਞ੍ਚ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤਾਸੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਵੇਨਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੯.

ਜੇ ਚੌਥੀ ਅਸ਼ਟਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਪੂਜਕਾਨਾਂ ਸਦੋਤ੍ਕਰ੍षੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਨਾਮਧੋ ਗਤਿਃ ।। ੧੯.

ਇਹ ਕਰਮ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਲੀ ਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਤਿਥਿਕਾਲੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਪੁਰੁषਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਪਾਨਮਿਵ ਧੇਨਵਃ ।। ੧੯.

ਪਿਤਰ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਤਿਥੀਆਂ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮਾ ਸ੍ਮ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛੇਯੁਰष੍ਟਕਾਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾਃ । ਮੋਘਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੋ ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੧੯.

ਉਹ ਅਸ਼ਟਕਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਛੱਡ ਜਾਣ। ਜੇ ਛੱਡ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਹ ਵੀ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੁ ਦਾਯਿਨੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਗ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਦਾਯਿਨਃ। ਪ੍ਰਜਾਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮੇਵ ਚ ।। ੧੯.

ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਤ, ਧਨ, ਯਾਦ, ਬੁੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਾਣਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਧਨਲਾਭਾਯ ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਯ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੧੯.

ਜੋ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੋ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਪਦਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਵਰਾਰ੍ਥਿਨਾ ਤृਤੀਯਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ ।। ੧੯.

ਜੋ ਦੂਜੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਤੀਜੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ।। ੧੯.

ਚੌਥੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਸਤਤਂ ਨਰਃ ।। ੧੯.

ਛੇਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਜੋ ਸੱਤਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਮਹਾਸਤ੍ਰਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਣਾਨਾਮਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਮृਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋऽष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ ।। ੧੯.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਠਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੧੯.

ਨੌਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਮੇਨਸਸ੍ਤਥਾ। ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਰਂ ਦਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸਤਤਂ ਤਥਾ ।। ੧੯.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ, ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਲਾਭਂ ਤੁ ਜਯਮਾਹੁਰ੍ਵਸੂਨਿ ਚ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਮੇਧਾਂ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂ ਪੁष੍ਟਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀਮ੍ ।। ੧੯.

ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ। ਤੇ ਤੈਰਹਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਬੁੱਧੀ, ਪਸ਼ੂ, ਗਿਆਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਵਧੀਆ ਪੋਸ਼ਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਯੁਵਾਨਸ਼੍ਚ ਮृਤਾ ਯਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤੁ ਹਤਾ ਯੇ ਵੈ ਤੇषਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍ ।। ੧੯.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਵਿषਮਜਾਤਾਨਾਂ ਯਮਲਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਛੁਚਿਃ ਸਦਾ ।। ੧੯.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਔਖੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜੁੜਵਾ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ऋਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸੋਮਮਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੧੯.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੌਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਨੰਤ ਸੁੱਖ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਃ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਰੀਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੋਮ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਤਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮਨੋਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ। ਨृਤ੍ਯ ਵਾਦਿਤ੍ਰਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੧੯.

ਉਹ ਸਦਾ ਸੁੰਦਰ ਭਜਨਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਨੱਚ, ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।