ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਓਦਨਂ ਪਾਯਸਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਮਧੁਮੂਲਫਲਾਨਿ ਚ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਹ ਚ ਮੋਦਤੇ ।। ੧੮.

ਚਾਵਲ, ਖੀਰ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ, ਜੜਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪृਥੁਕਂ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਯਸ਼੍ਚ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕृਸਰੈਰ੍ਮਸੁਰੇਣ ਚ ।। ੧੮.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੱਕਰ ਤੇ ਰਸ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭੁੰਨੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਰ ਤੇ ਮਸੂਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਸਕ੍ਤੁਲਾਜਾਸ੍ਤਥਾ ਪੂਪਾਃ ਕੁਲ੍ਮਾषਵ੍ਯਞ੍ਜਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਸਾਰ੍ਪੇਃਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨਿ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਦਧ੍ਨਾ ਸਕ੍ਤੂਂਸ੍ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇष੍ਵੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਝਾਨਿ ਲਭਤੇ ਨਿਧਿਮ੍ ।। ੧੮.

ਉਹ ਸਤੂ, ਲਾਜ, ਪੂਪ, ਕੁਲਮਾਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਪਕਵਾਨ, ਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਸਤੂ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਨਵਸਸ੍ਯਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚ ਦਿਵਂ ਗਤਃ ।। ੧੮.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਆਦਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਚੋष੍ਯਾਣਿ ਪੇਯਲੇਹ੍ਯਵਰਾਣਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ।। ੧੮.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ—ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚੂਸਣ ਵਾਲੇ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੱਟਣ ਵਾਲੇ—ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਚ ਸੌਮ੍ਯਂ ਚ ਖਾਡ੍ਗਮਾਂਸਂ ਪਰਂ ਹਵਿਃ। ਵਿषਾਣਂ ਵਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍ ਖਾਡ੍ਗਮਸੂਯਾਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਹੇ ।। ੧੮.

ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਭੋਗ, ਤੇ ਗੇਂਡੇ ਦਾ ਮਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਵਨ ਹਨ; ਪਰ ਗੇਂਡੇ ਦੀ ਸਿੰਗ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਗੇਂਡੇ ਦੀ ਮਾਸ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਭੋਜਨੇऽਗ੍ਰਾਸਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦਤਿਥਿਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੧੮.

ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੰਗਤਿ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਤ੍ਯੁष੍ਣ ਮਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਵਯਞ੍ਜਨਂ ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ।। ੧੮.

ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਗਰਮ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਭੋਜਨ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ, ਆਦਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹਂਸਵਾਹਨਮ੍। ਅਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕਲ੍ਪਕੋਟੀਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਵਿਮਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਕਿਞ੍ਚਨ। ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਭੂਤਾਨਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੧੮.

ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ; ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਜੀਵਦਾਨਾਤ੍ ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਨ੍ਨੈਰ੍ਜੀਵਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਨ੍ਨਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ।

ਅਨ੍ਨੇ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਲੋਕਦਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਸਮਂ ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੧੮.

ਲੋਕ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ ।। ੧੮.

ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਸਤਰੀਆਂ ਹਨ—ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਂ ਸਦਾ ਦਦ੍ਯਾਦਤਿਥਿਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੧੮.

ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਯ ਅਤਿਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਰਾਡ੍ ਭਵੇਤ੍। ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਥੈਕੇਨ ਦਾਨੇਨ ਤੁ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨਾਨਿ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਿਤਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਹਿ ਦਾਨਾਦੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੧੮.

ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਰਾਜਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮਧਨਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਂ ਧਨਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰ੍ਲਭਤੇ ਚਾਯੁਃ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਨਰਃ। ਯਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਮਨਸਾऽਰ੍ਥੇਤ ਤਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਵਿਦੁਃ ।। ੧੮.

ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਵਧੀਆ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ।। ਅਤ ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਪੂਜਿਤਮ੍। ਕਾਮ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਜਸ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੯.

ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਅਤੇ ਫਰਜ਼ੀ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਤ੍ਰ ਦਾਰਧਨਮੂਲਾ ਅष੍ਟਕਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰ ਏਵ ਚ। ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰਿष੍ਠੋ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰੀ ਉਦਾਹृਤਾ ।। ੧੯.

ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਕਰਮ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਸ਼ਟਕਾ 'ਚਿਤਰੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤृਤੀਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਿਕੀ। ਆਦ੍ਯਾ ਪੂਪੈਃਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮਾਸੈਰਨ੍ਯਾ ਭਵੇਤ੍ਸਦਾ ।। ੧੯.

ਦੂਜੀ ਅਸ਼ਟਕਾ 'ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ' ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੀ 'ਵੈਸ਼ਵਦੇਵਿਕੀ'। ਪਹਿਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਪ (ਕੇਕ) ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਅਸ਼ਟਕਾਵਾਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ਼ਾਕੈਰਨ੍ਯਾ ਤृਤੀਯਾ ਸ੍ਯਾਦੇਵਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਗਤੋ ਵਿਧਿਃ । ਅਨ੍ਵष੍ਟਕਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਧੀਯਤੇ ।। ੧੯.

ਤੀਜੀ ਅਸ਼ਟਕਾ ਸਬਜੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਅਨਵਸ਼ਟਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਯਦ੍ਯਨ੍ਯਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਾਞ੍ਚ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤਾਸੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਵੇਨਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੯.

ਜੇ ਚੌਥੀ ਅਸ਼ਟਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਪੂਜਕਾਨਾਂ ਸਦੋਤ੍ਕਰ੍षੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਨਾਮਧੋ ਗਤਿਃ ।। ੧੯.

ਇਹ ਕਰਮ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਲੀ ਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਤਿਥਿਕਾਲੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਪੁਰੁषਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਪਾਨਮਿਵ ਧੇਨਵਃ ।। ੧੯.

ਪਿਤਰ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਤਿਥੀਆਂ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮਾ ਸ੍ਮ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛੇਯੁਰष੍ਟਕਾਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾਃ । ਮੋਘਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੋ ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੧੯.

ਉਹ ਅਸ਼ਟਕਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਛੱਡ ਜਾਣ। ਜੇ ਛੱਡ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਹ ਵੀ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੁ ਦਾਯਿਨੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਗ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਦਾਯਿਨਃ। ਪ੍ਰਜਾਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮੇਵ ਚ ।। ੧੯.

ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਤ, ਧਨ, ਯਾਦ, ਬੁੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਾਣਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਧਨਲਾਭਾਯ ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਯ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੧੯.

ਜੋ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੋ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਪਦਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਵਰਾਰ੍ਥਿਨਾ ਤृਤੀਯਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ ।। ੧੯.

ਜੋ ਦੂਜੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਤੀਜੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ।। ੧੯.

ਚੌਥੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।