ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯੋਗਿਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤੂਜ੍ਜ੍ਵਲਨਮਮ੍ਭਸਿ। ਅਥ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਨਕਲੀ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਧਿ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੇਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦਾਯਿਨੀ। ਦਾਨਂ ਹਿ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਮਂ ਬੁਧਾਃ ।। ੧੮.

ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਰਸਾਸ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਵਾਂ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਭ ਅੰਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਆਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਪਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਤੈਜਸਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੋਜਨੇ। ਪਾਤ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਕਾਮਾਨਾਂ ਰੂਪਸ੍ਯ ਚ ਧਨਸ੍ਯ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਪਾਤਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਤਰ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਵਾਪਿ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਕਾਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਮੇਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਧੂ ਧਰਮ ਤੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਧੇਨੁਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਵृष੍ਟਿ ਕੁਮ੍ਭੋਪਦੋਹਨਾਮ੍। ਗਾਵਸ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਵਾਂ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਘੜਾ ਭਰਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇषੁ ਤਥਾ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਂ ਬਹੁਕਾष੍ਠਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਇਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿ ਰਾਗਮੇ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੱਕੜ ਤੇ ਇੰਧਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤਪਾਈ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਦੀਪ੍ਯਤੇ। ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਗਨ੍ਧਵਾਹਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਸੁਖਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਦਾਤਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਃ। ਸ਼ਯਨਾਸਨਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਭੂਮਯੋ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ।। ੧੮.

ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਹਣੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਾਹਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇऽਪ੍ਯੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇਨਿਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ।। ੧੮.

ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ, ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਸਰ੍ਪਿष੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੧੮.

ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਤੇ ਬੁਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੁਮ੍ਭਦੋਹਨਧੇਨੂਨਾਂ ਬਹ੍ਵੀਨਾਂ ਚ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਅਸ੍ਮਿਸ੍ਤੁ ਮੋਦਤੇ ਲੋਕੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵਾਹਨੈਃ ।। ੧੮.

ਕਈ ਘੜੇ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਰਮ੍ਯਮਾਵਸਥਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ।। ੧੮.

ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਮਨ ਚਾਹੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਵਨਂ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੌਰਭਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਕੂਪਾਰਾਮਤਡਾਗਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਘੋषਗृਹਾਣਿ ਚ ।। ੧੮.

ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਕੂਏਂ, ਬਾਗ, ਤਲਾਬ, ਖੇਤ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਘਰ —

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਤਾਨ੍ ਮੋਦਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਿਤ੍ਯਮਾਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍। ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਣਸ਼ਯਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ।। ੧੮.

ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਿਛੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ —

ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਰਾਜਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚਾਪਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ।। ੧੮.

ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਊਰ੍ਣਾਕੌਸ਼ੇਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਵਰਕਮ੍ਬਲੌ। ਅਜਿਨਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਟ੍ਟਂ ਪ੍ਰਵੇਣੀ ਮृਗਲੋਮਕਮ੍ ।। ੧੮.

ਉਨ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਵਧੀਆ ਕੰਬਲ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਸੋਨਾ, ਰੇਸ਼ਮ, ਗੂੰਥੀ ਹੋਈ ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਖਾਲ —

ਦਾਨਾਨ੍ਯਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਤੁ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਖਵਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦੇ ਸੌ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬਹ੍ਵਯੋ ਨਾਰ੍ਯ੍ਯਃ ਸੁਰੂਪਾਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਙ੍ਕਰਾਃ। ਵਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਅਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਨਾਮਯਮ੍ ।। ੧੮.

ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਦੁਕੂਲਸਹਿਤਂ ਤਥਾ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇष੍ਵੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ ।। ੧੮.

ਜੇ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਰੇਸ਼ਮ, ਲਿਨਨ, ਕਪਾਹ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕੰਢ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਨ ਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵਿਨੁਦਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ। ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇष੍ਵਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ।। ੧੮.

ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅਕਲਕshmi ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।

ਵਾਸੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ੍ਤ੍ਵਭਿष੍ਟੁਤਮ੍। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਾਵੇ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਾ ਵੇਦਾਸ੍ਤਪਾਂਸਿ ਚ ।। ੧੮.

ਕਪੜਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਲਾਹਿਆ ਹੈ; ਕਪੜੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਯਗ, ਵੇਦ ਜਾਂ ਤਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਜ੍ਞਵੇਦਤਪਾਂਸਿ ਚ ।। ੧੮.

ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਯਗ, ਵੇਦ ਤੇ ਤਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਜੇ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਨ ਚਾਹੀਆਂ ਤੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ ਧਾਨਾਃ ਕਰਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿष੍ਟਕਾਨ੍ ਘृਤਸ਼ਰ੍ਕਰਾਃ ।। ੧੮.

ਉਹ ਸਭ ਮਨ ਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਪੱਕਾ ਚੌਲ, ਅਨਾਜ, ਕੇਕ, ਤੇ ਘੀ-ਸ਼ੱਕਰ ਵਾਲਾ ਆਟਾ —

ਕृਸ਼ਰਾਨ੍ਮਧੁ ਕਰ੍ਕਞ੍ਚ ਪਯਃ ਪਾਯਸਮੇਵ ਚ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਪਾਨ੍ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.

ਖੀਰ, ਸ਼ਹਿਦ, ਗੰਨੇ, ਦੁੱਧ, ਤੇ ਦੁੱਧ-ਚੌਲ; ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਕੇਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਤੋਮ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦਧਿ ਗਵ੍ਯਮਸਂਸृष੍ਟਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ। ਤਦਨ੍ਨਂ ਸ਼ੋਚਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਮਘਾਸੁ ਚ ।। ੧੮.

ਦਹੀਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ—ਇਹ ਭੋਜਨ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਤੇ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।