ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਰਵਾ ਧੇਨੁਰ੍ਦਾਤਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਧਾਤੂ ਦਾ ਕਮੰਡਲੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਧ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਚਕ੍ਰਾਵਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਧੇਨੁਂ ਸ ਲਭਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪਯੋਦਾਂ ਕਾਮ੍ਯਦੋਹਿਨੀਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕਮੰਡਲੁ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਦੁੱਧ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਣਸਯ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪੂਰੀ ਸੈੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮਹਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਵਨਂ ਰਤ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਜਨਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਸ ਮੋਦਤੇ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ, ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਹੈ।

ਮੁਕ੍ਤਾ ਵੈਢੂਰ੍ਯ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ ।। ੧੮.

ਮੋਤੀ, ਬੈਰਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਸੁਮਹਜ੍ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੧੮.

ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਮਹਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਕਾਮਗਂ ਤੁ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਵਸਤੇ ਸ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੧੮.

ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਃ ਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤੇ ਵਾਦਯਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੧੮.

ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਕਨ੍ਯਾ ਯੁਵਤਯੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ। ਸੁਸ੍ਵਰੈਸ੍ਤਂ ਵਿਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਹਿ ਮਨੋਰਮੈਃ ।। ੧੮.

ਮੁੱਖ ਕਨਿਆਵਾਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਸ਼੍ਵਦਾਨਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਦਾਨਸ਼ਤੇਨ ਚ। ਦਨ੍ਤਿਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯੋਗਿਨ੍ਯਾ ਵਸਤੇ ਨਰਃ ।। ੧੮.

ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਸੌ ਰਥ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।

ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯੋਗਿਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤੂਜ੍ਜ੍ਵਲਨਮਮ੍ਭਸਿ। ਅਥ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਨਕਲੀ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਧਿ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੇਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦਾਯਿਨੀ। ਦਾਨਂ ਹਿ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਮਂ ਬੁਧਾਃ ।। ੧੮.

ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਰਸਾਸ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਵਾਂ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਭ ਅੰਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਆਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਪਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਤੈਜਸਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੋਜਨੇ। ਪਾਤ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਕਾਮਾਨਾਂ ਰੂਪਸ੍ਯ ਚ ਧਨਸ੍ਯ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਪਾਤਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਤਰ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਵਾਪਿ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਕਾਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਮੇਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਧੂ ਧਰਮ ਤੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਧੇਨੁਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਵृष੍ਟਿ ਕੁਮ੍ਭੋਪਦੋਹਨਾਮ੍। ਗਾਵਸ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਵਾਂ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਘੜਾ ਭਰਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇषੁ ਤਥਾ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਂ ਬਹੁਕਾष੍ਠਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਇਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿ ਰਾਗਮੇ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੱਕੜ ਤੇ ਇੰਧਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤਪਾਈ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਦੀਪ੍ਯਤੇ। ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਗਨ੍ਧਵਾਹਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਸੁਖਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਦਾਤਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਃ। ਸ਼ਯਨਾਸਨਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਭੂਮਯੋ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ।। ੧੮.

ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਹਣੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਾਹਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇऽਪ੍ਯੇਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇਨਿਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ।। ੧੮.

ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ, ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਸਰ੍ਪਿष੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੧੮.

ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਤੇ ਬੁਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੁਮ੍ਭਦੋਹਨਧੇਨੂਨਾਂ ਬਹ੍ਵੀਨਾਂ ਚ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਅਸ੍ਮਿਸ੍ਤੁ ਮੋਦਤੇ ਲੋਕੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵਾਹਨੈਃ ।। ੧੮.

ਕਈ ਘੜੇ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਰਮ੍ਯਮਾਵਸਥਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ।। ੧੮.

ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਮਨ ਚਾਹੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਵਨਂ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੌਰਭਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਕੂਪਾਰਾਮਤਡਾਗਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਘੋषਗृਹਾਣਿ ਚ ।। ੧੮.

ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਕੂਏਂ, ਬਾਗ, ਤਲਾਬ, ਖੇਤ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਘਰ —

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਤਾਨ੍ ਮੋਦਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਿਤ੍ਯਮਾਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍। ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਣਸ਼ਯਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ।। ੧੮.

ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਿਛੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ —

ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਰਾਜਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚਾਪਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ।। ੧੮.

ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਊਰ੍ਣਾਕੌਸ਼ੇਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਵਰਕਮ੍ਬਲੌ। ਅਜਿਨਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਟ੍ਟਂ ਪ੍ਰਵੇਣੀ ਮृਗਲੋਮਕਮ੍ ।। ੧੮.

ਉਨ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਵਧੀਆ ਕੰਬਲ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਸੋਨਾ, ਰੇਸ਼ਮ, ਗੂੰਥੀ ਹੋਈ ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਖਾਲ —