ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੇ ਤੁ ਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਦੇਵਭਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਨੀਯੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ ।। ੧੭.

ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਗਤੀਗਤਮ੍ ।। ੧੭.

ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਤ੍ਪਰਮ੍। ਸਦਸਚ੍ਚੇਤਿ ਯੈਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਸਦਸਚ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੧੭.

ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ—ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦੀਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषੁ ਸਦਾਸਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੧੭.

ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ऋਚੋ ਹਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਵੇਦਾਨ੍ ਯਜੂਂषਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਯਜ੍ਞਮ੍। ਸਾਮਾਨਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੋ ਮਾਨਸਂ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮ੍ ।। ੧੭.

ਜੋ ਰਿਗਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਮਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ।। ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਤਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍ ।। ੧੮.

ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੁਗਮ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।

ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾਰ੍ਥਿਨਾ ।। ੧੮.

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਕਾਸੀ ਰਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਆਚ੍ਛਾਦਨਨ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਾਹਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਕਾਮਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਰੂਪਞ੍ਚ ਲਭਤੇ ਸੁਤਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵੀ ਚਾਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਪਵੀਤਨ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇषੁ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪਾਨਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਜਨੇਊ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਰਵਾ ਧੇਨੁਰ੍ਦਾਤਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਧਾਤੂ ਦਾ ਕਮੰਡਲੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਧ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਚਕ੍ਰਾਵਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਧੇਨੁਂ ਸ ਲਭਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪਯੋਦਾਂ ਕਾਮ੍ਯਦੋਹਿਨੀਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕਮੰਡਲੁ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਦੁੱਧ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਣਸਯ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪੂਰੀ ਸੈੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮਹਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਵਨਂ ਰਤ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਜਨਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਸ ਮੋਦਤੇ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ, ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਹੈ।

ਮੁਕ੍ਤਾ ਵੈਢੂਰ੍ਯ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ ।। ੧੮.

ਮੋਤੀ, ਬੈਰਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਸੁਮਹਜ੍ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੧੮.

ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਮਹਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਕਾਮਗਂ ਤੁ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਵਸਤੇ ਸ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੧੮.

ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਃ ਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤੇ ਵਾਦਯਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੧੮.

ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਕਨ੍ਯਾ ਯੁਵਤਯੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ। ਸੁਸ੍ਵਰੈਸ੍ਤਂ ਵਿਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਹਿ ਮਨੋਰਮੈਃ ।। ੧੮.

ਮੁੱਖ ਕਨਿਆਵਾਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਸ਼੍ਵਦਾਨਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਦਾਨਸ਼ਤੇਨ ਚ। ਦਨ੍ਤਿਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯੋਗਿਨ੍ਯਾ ਵਸਤੇ ਨਰਃ ।। ੧੮.

ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਸੌ ਰਥ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।

ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯੋਗਿਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤੂਜ੍ਜ੍ਵਲਨਮਮ੍ਭਸਿ। ਅਥ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਨਕਲੀ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਧਿ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੇਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦਾਯਿਨੀ। ਦਾਨਂ ਹਿ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਮਂ ਬੁਧਾਃ ।। ੧੮.

ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਰਸਾਸ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਵਾਂ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਭ ਅੰਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਆਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਪਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਤੈਜਸਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੋਜਨੇ। ਪਾਤ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਕਾਮਾਨਾਂ ਰੂਪਸ੍ਯ ਚ ਧਨਸ੍ਯ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਪਾਤਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਤਰ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਵਾਪਿ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਕਾਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਮੇਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਧੂ ਧਰਮ ਤੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਧੇਨੁਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਵृष੍ਟਿ ਕੁਮ੍ਭੋਪਦੋਹਨਾਮ੍। ਗਾਵਸ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਵਾਂ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਘੜਾ ਭਰਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇषੁ ਤਥਾ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਂ ਬਹੁਕਾष੍ਠਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਇਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿ ਰਾਗਮੇ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੱਕੜ ਤੇ ਇੰਧਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤਪਾਈ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਦੀਪ੍ਯਤੇ। ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੮.

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।