ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਕ੍ਤਂਪਰਾ ਯੇषਾਂ ਪਰਦਾਰਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਅਰ੍ਥਕਾਮ ਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਤਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਭੋਜਯੇਤ੍ ।। ੧੭.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇषੁ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਸ੍ਤੇਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯਾਜੀ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕਾਃ ।। ੧੭.

ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੋਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਪੰਗਤਿ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯਸ਼੍ਚ ਸੂਕਰਵਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਣਿਤਲੇ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਨ ਤਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਮਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ।। ੧੭.

ਜੋ ਸੂਅਰ ਵਾਂਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯਾਨੁਪੇਤਾਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਯੋ ਦਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਗਮੋਹਾਤ੍ਤੁ ਨ ਤਦ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਦਾ ।। ੧੭.

ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਔਰਤ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਅਣ-ਦੀਖਿਆ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇਕਰ ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੇਯਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ।। ੧੭.

ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।

ਅਨੁਚ੍ਛਿष੍ਟਨ੍ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪੁष੍ਪਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਤੁष੍ਟਿਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਨਤਃ ।। ੧੭.

ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਬਚੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਪੂਤਾਨਿ ਯਾਵਦੁष੍ਣਂ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ। ਤਾਵਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯਾਵਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਾਗ੍ਯਤਾਃ ।। ੧੭.

ਜਦ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਾਫ ਹੈ, ਉਹ ਜਦ ਤੱਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਹੋਮੋ ਭੋਜਨਂ ਬਲਿਰੇਵ ਚ। ਸਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਨਾਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੭.

ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਲੈਣਾ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਬਲੀ—all ਇਹ ਕੰਮ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਏਤਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਣਿ ਦਾਨਾਦੀਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਾਨ੍ਵਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਦ੍ਵਦਾਚਮਨਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੭.

ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕੰਮ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਮਨ ਵੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮੁਣ੍ਡਾਞ੍ਜਟਿਲਕਾषਾਯਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇऽਪਿ ਵਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍। ਸ਼ਿਖਿਭ੍ਯੋ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਣਿਡਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੧੭.

ਮੂੰਡੇ ਹੋਏ, ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੋਟੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਡੰਡਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯੇ ਤੁ ਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਦੇਵਭਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਨੀਯੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ ।। ੧੭.

ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਗਤੀਗਤਮ੍ ।। ੧੭.

ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਤ੍ਪਰਮ੍। ਸਦਸਚ੍ਚੇਤਿ ਯੈਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਸਦਸਚ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੧੭.

ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ—ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦੀਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषੁ ਸਦਾਸਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੧੭.

ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ऋਚੋ ਹਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਵੇਦਾਨ੍ ਯਜੂਂषਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਯਜ੍ਞਮ੍। ਸਾਮਾਨਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੋ ਮਾਨਸਂ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮ੍ ।। ੧੭.

ਜੋ ਰਿਗਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਮਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ।। ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਤਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍ ।। ੧੮.

ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੁਗਮ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।

ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾਰ੍ਥਿਨਾ ।। ੧੮.

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਕਾਸੀ ਰਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਆਚ੍ਛਾਦਨਨ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਾਹਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਕਾਮਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਰੂਪਞ੍ਚ ਲਭਤੇ ਸੁਤਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵੀ ਚਾਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਪਵੀਤਨ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇषੁ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪਾਨਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਜਨੇਊ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਰਵਾ ਧੇਨੁਰ੍ਦਾਤਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਧਾਤੂ ਦਾ ਕਮੰਡਲੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਧ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਚਕ੍ਰਾਵਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਧੇਨੁਂ ਸ ਲਭਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪਯੋਦਾਂ ਕਾਮ੍ਯਦੋਹਿਨੀਮ੍ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕਮੰਡਲੁ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਦੁੱਧ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਣਸਯ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ।। ੧੮.

ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪੂਰੀ ਸੈੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮਹਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਵਨਂ ਰਤ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਜਨਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਸ ਮੋਦਤੇ ।। ੧੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ, ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਹੈ।

ਮੁਕ੍ਤਾ ਵੈਢੂਰ੍ਯ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ ।। ੧੮.

ਮੋਤੀ, ਬੈਰਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਸੁਮਹਜ੍ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੧੮.

ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਮਹਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਕਾਮਗਂ ਤੁ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਵਸਤੇ ਸ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੧੮.

ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਃ ਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤੇ ਵਾਦਯਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੧੮.

ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਕਨ੍ਯਾ ਯੁਵਤਯੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ। ਸੁਸ੍ਵਰੈਸ੍ਤਂ ਵਿਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਹਿ ਮਨੋਰਮੈਃ ।। ੧੮.

ਮੁੱਖ ਕਨਿਆਵਾਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।