ਏਤੇषੁ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਯੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸਹ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕਾਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜਾਤੀ-ਮਾਣ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੰਗਤਿ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਪਾਦਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਬਰ੍ਹਣਂ ਕृषਿਰ੍ਵਾਣਿਜ੍ਯਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਪਾਲਨਂ ਚ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਵਾਪ੍ਯਗੁਰੋ ਰਹੋ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਨੈਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ।। ੧੭.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕਤਲ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰੋਕਣਾ, ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣਾ, ਗੈਰ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਵੀ ਠੀਕ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਮਿਥ੍ਯਾਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠੀ ਨੀਅਤ ਜਾਂ ਮੰਦ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਿਥ੍ਯਾਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦੋ ਵਰ੍ਜ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਦਮ੍ਭਵਿषੂਚਕਾਃ। ਉਪਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਤਕੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੧੭.
ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪਖੰਡੀਆਂ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਅਤੇ ਜੋ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਵੇਦੇ ਨਿਯੋਗਦਾਤਾਰੋ ਲੋਭਮੋਹਫਲਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੈਸੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਨ ਨਿਯੋਗੋऽਸ੍ਤਿ ਵੇਦਾਨਾਂ ਯੋ ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਪਾਪਕृਤ੍। ਭੋਕ੍ਤਾ ਵੇਦਫਲਾਦ੍ਭ੍ਰਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦਾਤਾ ਦਾਨਫਲਾਤ੍ਤਥਾ ।। ੧੭.
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੈਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣਾ ਫਲ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਤੋऽਧ੍ਯਾਪਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਿਤਸ੍ਤੁ ਯਃ । ਨਾਰ੍ਹਤਸ੍ਤਾਵਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਰਿਯਵਿਕ੍ਰਯੀ ।। ੧੭.
ਜੋ ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਿਣੌ ਚੈਵ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤੌ। ਵृਤ੍ਤਿਰੇषਾ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਤਕਮ੍ ।। ੧੭.
ਜੋ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਜੀਵਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ; ਇਹ ਵਪਾਰ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਾਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵੇਦਾਨ੍ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵੇਦਾਨ੍ ਯਸ਼੍ਚੋਪਜੀਵਤਿ ੧੭.
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਵृਥਾ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਯਜੇਤ ਵृਥਾਧ੍ਵਰੇ। ਨਾਰ੍ਹਤਸ੍ਤਾਵਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਉਦੇਸ਼ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯਃ ਪਚੇਦਨ੍ਨਂ ਨ ਦੇਵਾਤਿਥਿਕਾਰਕਃ। ਨਾਰ੍ਹਤਸ੍ਤਾਵਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਤਿਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ।। ੧੭.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਕ੍ਤਂਪਰਾ ਯੇषਾਂ ਪਰਦਾਰਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਅਰ੍ਥਕਾਮ ਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਤਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਭੋਜਯੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇषੁ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਸ੍ਤੇਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯਾਜੀ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕਾਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੋਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਪੰਗਤਿ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼੍ਚ ਸੂਕਰਵਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਣਿਤਲੇ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਨ ਤਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਮਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ।। ੧੭.
ਜੋ ਸੂਅਰ ਵਾਂਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯਾਨੁਪੇਤਾਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਯੋ ਦਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਗਮੋਹਾਤ੍ਤੁ ਨ ਤਦ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਦਾ ।। ੧੭.
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਔਰਤ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਅਣ-ਦੀਖਿਆ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇਕਰ ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੇਯਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ।। ੧੭.
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਚ੍ਛਿष੍ਟਨ੍ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪੁष੍ਪਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਤੁष੍ਟਿਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਨਤਃ ।। ੧੭.
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਬਚੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਪੂਤਾਨਿ ਯਾਵਦੁष੍ਣਂ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ। ਤਾਵਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯਾਵਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਾਗ੍ਯਤਾਃ ।। ੧੭.
ਜਦ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਾਫ ਹੈ, ਉਹ ਜਦ ਤੱਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਹੋਮੋ ਭੋਜਨਂ ਬਲਿਰੇਵ ਚ। ਸਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਨਾਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਲੈਣਾ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਬਲੀ—all ਇਹ ਕੰਮ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਤਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਣਿ ਦਾਨਾਦੀਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਾਨ੍ਵਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਦ੍ਵਦਾਚਮਨਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕੰਮ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਮਨ ਵੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਣ੍ਡਾਞ੍ਜਟਿਲਕਾषਾਯਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇऽਪਿ ਵਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍। ਸ਼ਿਖਿਭ੍ਯੋ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਣਿਡਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਮੂੰਡੇ ਹੋਏ, ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੋਟੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਡੰਡਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੁ ਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਦੇਵਭਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਨੀਯੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ ।। ੧੭.
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਗਤੀਗਤਮ੍ ।। ੧੭.
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਤ੍ਪਰਮ੍। ਸਦਸਚ੍ਚੇਤਿ ਯੈਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਸਦਸਚ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੧੭.
ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ—ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦੀਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषੁ ਸਦਾਸਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੧੭.
ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ऋਚੋ ਹਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਵੇਦਾਨ੍ ਯਜੂਂषਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਯਜ੍ਞਮ੍। ਸਾਮਾਨਿ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੋ ਮਾਨਸਂ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮ੍ ।। ੧੭.
ਜੋ ਰਿਗਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਮਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ।। ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਤਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍ ।। ੧੮.
ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੁਗਮ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।
ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾਰ੍ਥਿਨਾ ।। ੧੮.
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ ।। ੧੮.
ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਕਾਸੀ ਰਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚ੍ਛਾਦਨਨ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਾਹਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਕਾਮਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਰੂਪਞ੍ਚ ਲਭਤੇ ਸੁਤਮ੍ ।। ੧੮.
ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵੀ ਚਾਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।