ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੈਥੁਨਂ ਯੋ ਨਿषੇਵਤੇ। ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਮਾਸਂ ਰੇਤਃਸ੍ਥਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇਣ ਤੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਯੇ ਦੇਯਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਮ੍। ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਯ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ ।। ੧੭.
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਧਰਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤਿਂ ਵਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨ੍ ਵਾ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋਪਕੁਰ੍ਵ੍ਵਾਣਃ ਪੂਜਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੋषਿਤਃ ।। ੧੭.
ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਯਤੀ ਜਾਂ ਵਾਲਖਿਲਯਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤਾਃ। ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ऋषਯੋ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯੈਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ ।। ੧੭.
ਜੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਰਾਹੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਲਖਿਲਯਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਤੀਨਾਂ ਪੂਜਨੇ ਚਾਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁ ਪੂਜਿਤਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਃ ਪਾਵਨਾਃ ਪਞ੍ਚ ਉਪਧਾਭਿਰਨਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ।। ੧੭.
ਯਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪੰਜ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ ਤੇ ਝੂਠੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੈਵੇ ਤਥੈਵ ਚ। ਚਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਬਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਦੇਵੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਬਾਹ੍ਯਤਃ। ਅਯਤਿ ਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਵਾਦੀ ਚ ਉਭੌ ਤੌ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕੌ ।। ੧੭.
ਜੇ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ ਜਾਂ ਝੂਠਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵृਥਾਮੁਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਜਟਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਰ੍ਪ੍ਪਟਿਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਰ੍ਘृਣਾਨ੍ ਭਿਨ੍ਨਵृਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਮੂੰਡੇ ਹੋਏ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਚਿੱਥੜੇ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦਈ, ਵਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਕਾਰੁਕਾਦੀਨਨਾਚਾਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਵੇਦਬਹਿष੍ਕृਤਾਨ੍। ਗਾਯਨਾਨ੍ ਦੇਵਵृਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੇषੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਜੋ ਗਾਇਕ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦ੍ਵਿਜੇष੍ਵਪਿ ਕृਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਐਸੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਤੇषੁ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਯੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸਹ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕਾਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜਾਤੀ-ਮਾਣ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੰਗਤਿ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਪਾਦਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਬਰ੍ਹਣਂ ਕृषਿਰ੍ਵਾਣਿਜ੍ਯਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਪਾਲਨਂ ਚ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਵਾਪ੍ਯਗੁਰੋ ਰਹੋ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਨੈਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ।। ੧੭.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕਤਲ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰੋਕਣਾ, ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣਾ, ਗੈਰ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਵੀ ਠੀਕ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਮਿਥ੍ਯਾਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠੀ ਨੀਅਤ ਜਾਂ ਮੰਦ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਿਥ੍ਯਾਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦੋ ਵਰ੍ਜ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਦਮ੍ਭਵਿषੂਚਕਾਃ। ਉਪਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਤਕੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੧੭.
ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪਖੰਡੀਆਂ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਅਤੇ ਜੋ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਵੇਦੇ ਨਿਯੋਗਦਾਤਾਰੋ ਲੋਭਮੋਹਫਲਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੈਸੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਨ ਨਿਯੋਗੋऽਸ੍ਤਿ ਵੇਦਾਨਾਂ ਯੋ ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਪਾਪਕृਤ੍। ਭੋਕ੍ਤਾ ਵੇਦਫਲਾਦ੍ਭ੍ਰਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦਾਤਾ ਦਾਨਫਲਾਤ੍ਤਥਾ ।। ੧੭.
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੈਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣਾ ਫਲ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਤੋऽਧ੍ਯਾਪਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਿਤਸ੍ਤੁ ਯਃ । ਨਾਰ੍ਹਤਸ੍ਤਾਵਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਰਿਯਵਿਕ੍ਰਯੀ ।। ੧੭.
ਜੋ ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਿਣੌ ਚੈਵ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤੌ। ਵृਤ੍ਤਿਰੇषਾ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਤਕਮ੍ ।। ੧੭.
ਜੋ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਜੀਵਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ; ਇਹ ਵਪਾਰ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਾਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵੇਦਾਨ੍ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵੇਦਾਨ੍ ਯਸ਼੍ਚੋਪਜੀਵਤਿ ੧੭.
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਵृਥਾ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਯਜੇਤ ਵृਥਾਧ੍ਵਰੇ। ਨਾਰ੍ਹਤਸ੍ਤਾਵਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਉਦੇਸ਼ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯਃ ਪਚੇਦਨ੍ਨਂ ਨ ਦੇਵਾਤਿਥਿਕਾਰਕਃ। ਨਾਰ੍ਹਤਸ੍ਤਾਵਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਤਿਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ।। ੧੭.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਕ੍ਤਂਪਰਾ ਯੇषਾਂ ਪਰਦਾਰਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਅਰ੍ਥਕਾਮ ਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਤਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਭੋਜਯੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇषੁ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਸ੍ਤੇਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯਾਜੀ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕਾਃ ।। ੧੭.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੋਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਪੰਗਤਿ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼੍ਚ ਸੂਕਰਵਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਣਿਤਲੇ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਨ ਤਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਮਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ।। ੧੭.
ਜੋ ਸੂਅਰ ਵਾਂਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯਾਨੁਪੇਤਾਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਯੋ ਦਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਗਮੋਹਾਤ੍ਤੁ ਨ ਤਦ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਦਾ ।। ੧੭.
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਔਰਤ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਅਣ-ਦੀਖਿਆ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇਕਰ ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੇਯਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ।। ੧੭.
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਚ੍ਛਿष੍ਟਨ੍ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪੁष੍ਪਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਤੁष੍ਟਿਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਨਤਃ ।। ੧੭.
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਬਚੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਪੂਤਾਨਿ ਯਾਵਦੁष੍ਣਂ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ। ਤਾਵਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯਾਵਦਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਾਗ੍ਯਤਾਃ ।। ੧੭.
ਜਦ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਾਫ ਹੈ, ਉਹ ਜਦ ਤੱਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਹੋਮੋ ਭੋਜਨਂ ਬਲਿਰੇਵ ਚ। ਸਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਨਾਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਲੈਣਾ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਬਲੀ—all ਇਹ ਕੰਮ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਤਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਣਿ ਦਾਨਾਦੀਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਾਨ੍ਵਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਦ੍ਵਦਾਚਮਨਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੭.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕੰਮ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਮਨ ਵੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।