ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਦੀ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਰ੍ਣੀਤਿ ਨਾਮਤਃ। ਯੋषੇਵ ਸਮਹਾਖੇਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਯਾਤਿ ਸਾਗਰਮ੍ ।। ੧੫.

ਉਹਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਤਾਮਰਵਰਣੀ ਨਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯਾ ਆਪੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਮਾਨਾ ਮਹੋਦਧੌ। ਸ਼ਙ੍ਖਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਕ੍ਤਿਕਾਃ ।। ੧੫.

ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਉਦਕਾਨਯਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮੌਕ੍ਤਿਕਸਂਯੁਤਮ੍। ਆਧਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੧੫.

ਜੋ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਚਨ੍ਦਨੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ। ਪਾਪ ਕਰ੍ਤॄਨਪਿ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੧੫.

ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਚਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥੇ ਕੁਮਾਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਕਾਵੇਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇऽਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵੈਕृਤੇ ਚ ਤਥਾ ਗਿਰੌ ।। ੧੫.

ਚੰਦ੍ਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਕਾਵੇਰੀ ਦੇ ਅਖੂਟ ਸਰੋਤ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਵੈਕ੍ਰਿਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੀ।

ਏਕਸ੍ਥਾ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਯੋਸ਼ਿਰਪਰ੍ਵਤੇ। ਪਾਲਾਸ਼ਾਃ ਖਾਦਿਰਾ ਬਿਲ੍ਵਾ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵਿਕਙ੍ਕਤਾਃ ।। ੧੫.

ਜਿੱਥੇ ਓਸ਼ਿਰਾ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਲਾਸ਼, ਖਾਦਰ, ਬਿਲਵ, ਪਲੱਖ, ਪੀਪਲ ਤੇ ਵਿਕੰਕਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏਤਦ੍ਧਿ ਮਣ੍ਡਲਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਯਜ੍ਞੀਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਨੋऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਾਤ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੧੫.

ਇਹ ਥਾਂ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਇੱਥੇ ਜਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭਵਾਤ੍ਯਯੇ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤृषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। ੧੫.

ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫਲਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਵੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਨਰ੍ਮਦਾ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। ੧੫.

ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਮਾਠਰਸ੍ਯ ਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤੇ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਗਿਰੌ ।। ੧੫.

ਮਾਠਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜੀਵ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਚੈਵ ਗਿਰੌ ਪੁਣ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਪਾਪਧਾਰਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਾਰਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ ।। ੧੫.

ਵਿੰਧਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਦੀ ਧਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਧਾਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਯਾਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਕੇषਾਞ੍ਚਿਤ੍ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸ੍ਪष੍ਟਾ ਭਵਤਿ ਸਾ ਧਾਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ।। ੧੫.

ਉਸ ਥਾਂ ਕੁਝ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਧਾਰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਕੌਸ਼ਲਾਯਾਂ ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਾਪੀ ਪਾਪਨਿषੂਦਨੀ। ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਾਮਚਾਰਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ ।। ੧੫.

ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ ਮਤੰਗ ਦੀ ਝੀਲ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕੁਮਾਰਕੋਸ਼ਲਾਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਪਾਲਪਞ੍ਜਰੇ। ਪਾਣ੍ਡੁ ਕੂਲੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪਣ੍ਡਾਰਕਵਨੇ ਤਥਾ ।। ੧੫.

ਕੁਮਾਰ-ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ ਘਾਟ ਤੇ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਫਿੱਕੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੇ ਪੰਡਾਰਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ।

ਵਿਮਲੇ ਚ ਵਿਪਾਪੇ ਚ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੇऽਭਯੇ। ਭੀਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਗृਧ੍ਰਕੂਟੇ ਚ ਜਮ੍ਬੂਮਾਰ੍ਗੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੫.

ਵਿਮਲ ਤੇ ਵਿਪਾਪਾ ਵਿਚ, ਡਰ ਮੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਭੀਵ੍ਰਿਖ ਤੇ ਗਿਧਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਤੇ ਜੰਬੂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਦਾ।

ਅਸਿਤਸ੍ਯ ਗੁਰੋਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸਿਤਾਯਾਞ੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੫.

ਅਸੀਤ ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਅਚਾਰਯ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਤ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ।

ਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਫਲਮ੍। ਮਹੋਦਧੌ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ ।। ੧੫.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸ ਵਿਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਨੋ।

ਦੇਵਿਕਾਯਾਂ ਵृषੋ ਨਾਮ ਕੂਪਃ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਃ। ਸਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾਪੋ ਗਵਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੫.

ਦੇਵਿਕਾ ਵਿਚ ਵੱਛ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਕ ਕੂਆਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸਦਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਦਾ ਜੁष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ। ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਨ੍ਤੁ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ।। ੧੫.

ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇਹੜਾ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮੀਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਵੈ ਪਿਤॄਨ੍। ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ਼ਿਲਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨੇਃ ਸਨਾਤਨੀ ।। ੧੫.

ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦ, ਉਥੇ ਪਥਰ, ਅੱਗ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਗਵਾਹ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਸ ਮੋਦਤੇ। ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੧੫.

ਜੋ ਉਥੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮਦਿਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕੇ। ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੧੫.

ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਖ੍ਯਾਤਂ ਹਯਸ਼ਿਰੋ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਦ੍ਯੋ ਵਰਪ੍ਰਦਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਤਦਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚ ਮੋਦਤੇ ।। ੧੫.

ਹਯਸ਼ੀਰ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪਾਪਨਿषੂਦਨਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜਪ੍ਯਹੋਮਤਪਾਂਸਿ ਚ ।। ੧੫.

ਕੰਬਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ। ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਸ਼ਰਾਧ, ਜਪ, ਹੋਮ ਤੇ ਤਪ ਅਟੱਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਝਤੁਙ੍ਗੇ ਸ਼ੁਭੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਪਿਤॄਨ੍। ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰ੍ਵਸੁ ਚ੍ਛਾਯਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਨਿਰੁਜਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ।। ੧੫.

ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹੇ।

ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਦਾ ਜੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ। ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਨ੍ਤੁ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ।। ੧੫.

ਉਹ ਥਾਂ ਸਦਾ ਜੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਅਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਦਾ। ਅਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਕੇ ਵਸ਼ੀ ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ ਮੋਦਤੇ ।। ੧੫.

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਰਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਾਮ ਹ੍ਰਦਸ੍ਤਥਾ। ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਸਸਰਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰਸ੍ਤਥਾ ।। ੧੫.

ਉਥੇ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਥੇ 'ਵਿਆਸ' ਤੇ 'ਬ੍ਰਹਮਾ' ਦੇ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰ ਹਨ।

ਉਜ੍ਜਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸ਼ਿਰਸਃ ਕਾਪੋਤਃ ਪੁष੍ਪਸਾਹ੍ਵਯਃ। ਆਖ੍ਯਾਤਃ ਪਞ੍ਚਮੋ ਵੇਦਃ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ।। ੧੫.

ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਤਮਾ ਦਾ ਉੱਜੰਤਾ ਪਹਾੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਕਾਪੋਤਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਸਾਹਵਯਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੰਜਵਾਂ ਵੇਦ ਰਚਿਆ ਸੀ।