ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮृषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਟਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਭੁਵਿ। ਸਮ੍ਮਤੋ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਲੋਕਮਪ੍ਯੁਸ਼ਨਾ ਜਗੌ ।। ੧੫.

ਉਹ ਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਛੰਦਾਂ ਵਿਚ ਗਾਈ।

ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਲੋਕੇ ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਮਰਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਪਿਤॄਨ੍ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਿਤृਪਰਾਯਣਾਃ ।। ੧੫.

ਉਹ ਲੋਕ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਕृਦੇਵਾਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਮਰਕਣ੍ਟਕੇ ।। ੧੫.

ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਰੁਹ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚੈਵ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ ।। ੧੫.

ਸੋਹਣੇ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਬਿਲ੍ਵਾਧਃਸ਼ਿਖਰੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਵਚ੍ਚਰਤੇ ਮਹੀਮ੍ ।। ੧੫.

ਬਿਲਵ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਥੇ ਦਿਵਿਆ ਨੈਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਸ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੇ ਚੈਵ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਚ ਤਪੋਵਨੇ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਲਭਤੇਨਰਃ ।। ੧੫.

ਸਪਤਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਧੂਤਪਾਪਸ੍ਥਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੂਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੧੫.

ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੀਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਨਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਠਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੧੫.

ਗੋਕਰਨ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦੇਵਰ੍षਿਭਵਨੇ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤੇ। ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਤੁ ਨਿਯਮਾਤ੍ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ।। ੧੫.

ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਵਨ੍ਦਨਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਆਪਃ ਸ੍ਵਾਦਨਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਾ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂਯਤਃ ।। ੧੫.

ਉਥੇ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦਾ ਹੈ।

ਨਦੀ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਰ੍ਣੀਤਿ ਨਾਮਤਃ। ਯੋषੇਵ ਸਮਹਾਖੇਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਯਾਤਿ ਸਾਗਰਮ੍ ।। ੧੫.

ਉਹਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਤਾਮਰਵਰਣੀ ਨਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯਾ ਆਪੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਮਾਨਾ ਮਹੋਦਧੌ। ਸ਼ਙ੍ਖਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਕ੍ਤਿਕਾਃ ।। ੧੫.

ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਉਦਕਾਨਯਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮੌਕ੍ਤਿਕਸਂਯੁਤਮ੍। ਆਧਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੧੫.

ਜੋ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਚਨ੍ਦਨੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ। ਪਾਪ ਕਰ੍ਤॄਨਪਿ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੧੫.

ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਚਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥੇ ਕੁਮਾਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਕਾਵੇਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇऽਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵੈਕृਤੇ ਚ ਤਥਾ ਗਿਰੌ ।। ੧੫.

ਚੰਦ੍ਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਕਾਵੇਰੀ ਦੇ ਅਖੂਟ ਸਰੋਤ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਵੈਕ੍ਰਿਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੀ।

ਏਕਸ੍ਥਾ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਯੋਸ਼ਿਰਪਰ੍ਵਤੇ। ਪਾਲਾਸ਼ਾਃ ਖਾਦਿਰਾ ਬਿਲ੍ਵਾ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵਿਕਙ੍ਕਤਾਃ ।। ੧੫.

ਜਿੱਥੇ ਓਸ਼ਿਰਾ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਲਾਸ਼, ਖਾਦਰ, ਬਿਲਵ, ਪਲੱਖ, ਪੀਪਲ ਤੇ ਵਿਕੰਕਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏਤਦ੍ਧਿ ਮਣ੍ਡਲਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਯਜ੍ਞੀਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਨੋऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਾਤ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੧੫.

ਇਹ ਥਾਂ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਇੱਥੇ ਜਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭਵਾਤ੍ਯਯੇ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤृषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। ੧੫.

ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫਲਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਵੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਨਰ੍ਮਦਾ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। ੧੫.

ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਮਾਠਰਸ੍ਯ ਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤੇ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਗਿਰੌ ।। ੧੫.

ਮਾਠਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜੀਵ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਚੈਵ ਗਿਰੌ ਪੁਣ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਪਾਪਧਾਰਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਾਰਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ ।। ੧੫.

ਵਿੰਧਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਦੀ ਧਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਧਾਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਯਾਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਕੇषਾਞ੍ਚਿਤ੍ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸ੍ਪष੍ਟਾ ਭਵਤਿ ਸਾ ਧਾਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ।। ੧੫.

ਉਸ ਥਾਂ ਕੁਝ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਧਾਰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਕੌਸ਼ਲਾਯਾਂ ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਾਪੀ ਪਾਪਨਿषੂਦਨੀ। ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਾਮਚਾਰਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ ।। ੧੫.

ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ ਮਤੰਗ ਦੀ ਝੀਲ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕੁਮਾਰਕੋਸ਼ਲਾਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਪਾਲਪਞ੍ਜਰੇ। ਪਾਣ੍ਡੁ ਕੂਲੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪਣ੍ਡਾਰਕਵਨੇ ਤਥਾ ।। ੧੫.

ਕੁਮਾਰ-ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ ਘਾਟ ਤੇ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਫਿੱਕੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੇ ਪੰਡਾਰਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ।

ਵਿਮਲੇ ਚ ਵਿਪਾਪੇ ਚ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੇऽਭਯੇ। ਭੀਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਗृਧ੍ਰਕੂਟੇ ਚ ਜਮ੍ਬੂਮਾਰ੍ਗੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੫.

ਵਿਮਲ ਤੇ ਵਿਪਾਪਾ ਵਿਚ, ਡਰ ਮੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਭੀਵ੍ਰਿਖ ਤੇ ਗਿਧਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਤੇ ਜੰਬੂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਦਾ।

ਅਸਿਤਸ੍ਯ ਗੁਰੋਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸਿਤਾਯਾਞ੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੫.

ਅਸੀਤ ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਅਚਾਰਯ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਤ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ।

ਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਫਲਮ੍। ਮਹੋਦਧੌ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ ।। ੧੫.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸ ਵਿਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਨੋ।

ਦੇਵਿਕਾਯਾਂ ਵृषੋ ਨਾਮ ਕੂਪਃ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਃ। ਸਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾਪੋ ਗਵਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੫.

ਦੇਵਿਕਾ ਵਿਚ ਵੱਛ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਕ ਕੂਆਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸਦਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਦਾ ਜੁष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ। ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਨ੍ਤੁ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ।। ੧੫.

ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇਹੜਾ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।