ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਣ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇष੍ਵਮਰਕਣ੍ਟਕਪਰ੍ਵਤਃ। ਪਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਵਰਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਃ ।। ੧੫.

ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਰਨ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ। ਤਪਃ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤੇਪੇ ਭਗਵਾਨਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪੁਰਾ ।। ੧੫.

ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਗਿਰਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ।

ਯਤ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਥੈਵਾਸੁਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨ ਭਯਂ ਚੈਵ ਵਾऽਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਾਵਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੧੫.

ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਲੇਸ਼, ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ।

ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਮਾਲ੍ਯਵਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਯਥਾ ।। ੧੫.

ਉਹ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਚੋਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ।

ਮृਦਵਸ਼੍ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਹੇਮਾਭਾਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਕੁਸ਼ਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪਿਬਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਰ੍ਮਦਾਮ੍ ।। ੧੫.

ਉਹ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਨਰਮ, ਸੁਗੰਧੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ। ਇਹ ਦੱਖਣੀ ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਜਲ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।

ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੋਪਾਨਂ ਭਗਵਾਨਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪੁਰਾ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ।। ੧੫.

ਭਗਵਾਨ ਅੰਗਿਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅੱਗਿ ਹੋਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਵੇਖੇ ਸਨ।

ਤੇषੁ ਦਰ੍ਭੇषੁ ਯਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨਮਰਕਣ੍ਟਕਪਰ੍ਵਤੇ। ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਕृਦਪਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ।। ੧੫.

ਉਹਨਾਂ ਕੁਸ਼ ਘਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਸਦਾ ।। ੧੫.

ਉਹ ਸ਼ਰਾਧ ਅਜਰ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਾਲਾਰਸਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਸ਼ਲ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀ ਨਦੀ ।। ੧੫.

ਉਥੇ ਅੱਗ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ ਅੱਜ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਇਕ ਦਰਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਖਮ ਚੰਗੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਗ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤੁ ਸਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵਾਪੀ ਸਾ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ। ਕਲਿਙ੍ਗਦੇਸ਼ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ।। ੧੫.

ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਇਕ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਿੰਗ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮृषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਟਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਭੁਵਿ। ਸਮ੍ਮਤੋ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਲੋਕਮਪ੍ਯੁਸ਼ਨਾ ਜਗੌ ।। ੧੫.

ਉਹ ਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਛੰਦਾਂ ਵਿਚ ਗਾਈ।

ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਲੋਕੇ ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਮਰਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਪਿਤॄਨ੍ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਿਤृਪਰਾਯਣਾਃ ।। ੧੫.

ਉਹ ਲੋਕ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਕृਦੇਵਾਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਮਰਕਣ੍ਟਕੇ ।। ੧੫.

ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਰੁਹ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚੈਵ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ ।। ੧੫.

ਸੋਹਣੇ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਬਿਲ੍ਵਾਧਃਸ਼ਿਖਰੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਵਚ੍ਚਰਤੇ ਮਹੀਮ੍ ।। ੧੫.

ਬਿਲਵ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਥੇ ਦਿਵਿਆ ਨੈਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਸ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੇ ਚੈਵ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਚ ਤਪੋਵਨੇ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਲਭਤੇਨਰਃ ।। ੧੫.

ਸਪਤਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਧੂਤਪਾਪਸ੍ਥਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੂਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੧੫.

ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੀਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਨਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਠਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੧੫.

ਗੋਕਰਨ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦੇਵਰ੍षਿਭਵਨੇ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤੇ। ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਤੁ ਨਿਯਮਾਤ੍ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ।। ੧੫.

ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਵਨ੍ਦਨਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਆਪਃ ਸ੍ਵਾਦਨਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਾ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂਯਤਃ ।। ੧੫.

ਉਥੇ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦਾ ਹੈ।

ਨਦੀ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਰ੍ਣੀਤਿ ਨਾਮਤਃ। ਯੋषੇਵ ਸਮਹਾਖੇਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਯਾਤਿ ਸਾਗਰਮ੍ ।। ੧੫.

ਉਹਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਤਾਮਰਵਰਣੀ ਨਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯਾ ਆਪੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਮਾਨਾ ਮਹੋਦਧੌ। ਸ਼ਙ੍ਖਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਕ੍ਤਿਕਾਃ ।। ੧੫.

ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਉਦਕਾਨਯਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮੌਕ੍ਤਿਕਸਂਯੁਤਮ੍। ਆਧਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੧੫.

ਜੋ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਚਨ੍ਦਨੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ। ਪਾਪ ਕਰ੍ਤॄਨਪਿ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੧੫.

ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਚਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥੇ ਕੁਮਾਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਕਾਵੇਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇऽਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵੈਕृਤੇ ਚ ਤਥਾ ਗਿਰੌ ।। ੧੫.

ਚੰਦ੍ਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਕਾਵੇਰੀ ਦੇ ਅਖੂਟ ਸਰੋਤ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਵੈਕ੍ਰਿਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੀ।

ਏਕਸ੍ਥਾ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਯੋਸ਼ਿਰਪਰ੍ਵਤੇ। ਪਾਲਾਸ਼ਾਃ ਖਾਦਿਰਾ ਬਿਲ੍ਵਾ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵਿਕਙ੍ਕਤਾਃ ।। ੧੫.

ਜਿੱਥੇ ਓਸ਼ਿਰਾ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਲਾਸ਼, ਖਾਦਰ, ਬਿਲਵ, ਪਲੱਖ, ਪੀਪਲ ਤੇ ਵਿਕੰਕਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏਤਦ੍ਧਿ ਮਣ੍ਡਲਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਯਜ੍ਞੀਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਨੋऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਾਤ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੧੫.

ਇਹ ਥਾਂ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਇੱਥੇ ਜਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭਵਾਤ੍ਯਯੇ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤृषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। ੧੫.

ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫਲਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਵੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਨਰ੍ਮਦਾ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। ੧੫.

ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।