ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਨਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਾਃਸ੍ਮ ਕਂ ਕਾਮਂ ਕਰਵਾਮਹੇ ।। ੧੪.

ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਪਿਤृਭਿਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਾਵਨਃ। ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਧਿਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਨਿਤੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੧੪.

ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।

ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਪਸਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਤਾਪਿਤਃ। ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਕਂ ਕਾਮਂ ਵਿਦਧਾਮਿ ਵਃ ।। ੧੪.

ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ?'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਣਾ। ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਲੋਕਭਾਵਿਨਮ੍ ।। ੧੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਆਖਿਆ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵੇਦਂਸ਼ੋ ਹ੍ਯੇष ਨਃ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਰਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਨ੍ਵੈ ਤ੍ਰਿਦਿਵਪੂਜਿਤਾਨ੍ ।। ੧੪.

'ਸਾਡਾ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਵਰ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਮੇਵੇਤਿ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵੋ ਵਰਸ੍ਤੁ ਯਃ। ਪਿਤृਭਿਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੧੪.

'ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'

ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁ ਵੋ ਭਾਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਵਿਹ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਲ੍ਪਿਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯੁष੍ਮਾਨਗ੍ਰਾਸਨਂ ਹ ਵੈ ।। ੧੪.

'ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋਗੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖੇ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਮਿਲੇਗਾ।'

ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਨੇਨ ਯੁष੍ਮਾਨਗ੍ਰੇਰ੍ਜਯਿष੍ਯਤਿ ।। ੧੪.

'ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਮਿਲੇਗਾ।'

ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਚੇਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਮਸ੍ਮਾਕਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਤਤਃ। ਵਿਸਰ੍ਜਨਮਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੧੪.

'ਦਾਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ; ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਵਿਦਾਇ ਹੋਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ।'

ਰਕ੍ਸ਼ਣਞ੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਆਤਿਥ੍ਯਞ੍ਚ ਵਿਧਿਦ੍ਵਯਮ੍। ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਞ੍ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧ ਕਰ੍ਮਣਿ। ਏਵਂ ਵਿਧਿਕृਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੧੪.

ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ, ਇਹ ਦੋ ਰੀਤਾਂ, ਭੂਤਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ।

ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਤृਗਣੈਃ ਸਹ ੧੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ...

ਵੇਦੇ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾ ਨਰਾਣਾਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਾਃ । ਏਤਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਸਤਤਂ ਨਰਃ ।। ੧੪.

ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਸਦਾ ਕਰੇ।

ਯਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਾਤਾਰਃ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਵੈ ਨਿਭੋਧਤ। ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਂ ਨਿਃਸ਼ੋਕਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਥਕ੍ਲਮਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍ ।। ੧੪.

ਸੁਣੋ, ਦਾਤਾ ਜਦੋਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਭੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਮ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ऋਣਂ ਨਿਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ।। ੧੪.

ਇਹ ਪੰਜ ਯਜਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵਲੋਂ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ऋਣਞ੍ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਯਃ ਪਚੇਦਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਤ੍ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਸਦਾ ਬੁਧਃ ।। ੧੪.

ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਪਕਾਉਂਦਾ ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰੇ।

ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਕੇਚਿਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜੀਵਤ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਉਦਕ੍ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਬਲਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਕੁਮ੍ਭਂ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੧੪.

ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨੇਵੈਦਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬਲੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਬਲਿਂ ਸੁਵਿਦਿਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਚ੍ਚਾਦੁਚ੍ਚਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਪਰਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਗਵਾਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵ ਬਲਿਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ।। ੧੪.

ਜੋ ਬਲੀ ਦੇਣੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਬਲੀ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਨ ਵਿਨੇਦ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯਸ੍ਤੁ ਜੀਵਤਿ। ਇष੍ਟੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯੇਤ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਵਿਧਾਨਂ ਵੇਦਵਿਹਿਤਮੇਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ ।। ੧੪.

ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਆਦਿ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ।

ਦੇਵਦੇਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹ੍ਯੇਤੇਪਿ ਪਿਤਰੋ ਹ੍ਯੁਤ। ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਚਾਰ੍ਯ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਨਿਵੇਦਨਮ੍ ।। ੧੪.

ਇਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਚਾਰਯ ਵੀ, ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪੂਜਨਞ੍ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਦ੍ਧਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੧੪.

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਕਲਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ਪਿਣ੍ਡਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍। ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਿਤਰੋ ਯੋਗ ਸਮ੍ਭਵਾਃ। ਸੋਮਮਾਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਪਿਤਰੋ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੧੪.

ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍‌ਛੁਚਿਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਯੋਗਿਭ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਹਿ ਭਵੇਦੇਤਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਹੁਤਂ ਹਵਿਃ ।। ੧੪.

ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੋਗੀ ਚਾਗ੍ਰਾਸਨੇ ਯਦਿ। ਯਜਮਾਨਞ੍ਚ ਭੋਕ੍ਤॄਂਸ਼੍ਚ ਨੌਰਿਵਾਮ੍ਭਸਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ ।। ੧੪.

ਜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਸਤਾਂ ਪ੍ਰਗ੍ਰਹੋ ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਞ੍ਚੈਵ ਵਿਮਾਨਨਾ। ਦਣ੍ਡੋ ਦੇਵਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਤਾਰੁਣਃ ।। ੧੪.

ਜਿੱਥੇ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਰੱਬ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਤੀਖਾ ਦੰਡ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।

ਹਿਤ੍ਵਾਗਮਂ ਸਧਰ੍ਮਾਣਂ ਬਾਲਿਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਭੋਜਯੇਤ੍। ਆਦਿਕਰ੍ਮ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਾਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੧੪.

ਜਿੱਥੇ ਸਹੀ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੱਖ ਕਰਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦਾਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਣ੍ਡਮਗ੍ਨੌ ਸਦਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੋਗਾਰ੍ਥੀ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥੀ ਪਤ (ਤ੍ਨ)ਯੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ।। ੧੪.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਗੋषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਪੂਜਾਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਗੋषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। ੧੪.

ਜੋ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਆਦਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਵੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਾਯਸੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਮਥਾਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਕੁਕ੍ਕੁਟੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। ੧੪.

ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਰਮੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਮੇਤਤ੍ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣਾਤ੍ ਫਲਮ੍। ਆਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਮਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ। ਪਿਤॄਣਾਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਕਾਸ਼ਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚੈਵ ਦਿਗ੍ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਖਣ-ਮੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ ਤੇ ਦੱਖਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਸਾ ਹੈ।