ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਦਾ ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਿਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਪੇਦ੍ਭੁਵਿ। ਜਾਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸਵ੍ਯਂ ਭੂਮੌ ਪਿਤृਪਰਾਯਣਃ ।। ੧੩.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਲ ਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲੇ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਖੱਬਾ ਘੁੱਟ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।

ਪਿਤॄਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਆਹੂਯ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਾਨ੍ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗਪਸਵ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ।। ੧੩.

ਪਿਉ, ਦਾਦੇ ਤੇ ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੱਦ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪਿਉ-ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘੇਰੋ, ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਸਤ ਨਾ ਹੋਵੋ।

ਅਨ੍ਨੇਨਾਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਪृਥਗ੍ ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਨ੍ਤੁ ਕੇਚਿਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।। ੧੩.

ਕੁਝ ਲੋਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਂ-ਵੱਲੇ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਨ੍ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਨ੍ । ਜਾਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ।। ੧੩.

ਤਿੰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ, ਘੁੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਸਵ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰ੍ਯ੍ਯਯਃ। ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਃ ਸਦਾ ਹ੍ਯੇਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ।। ੧੩.

ਖੱਬੇ ਤੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਆਖੋ: 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਪਿਉ-ਪੁਰਖੋ।'

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਿਣ੍ਡਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍। ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰਃ ਸੌਮ੍ਯਾਃ ਪਠਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ।। ੧੩.

ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਪਿੰਡ ਛੱਡੋ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਓ: 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸੁਮੀਤ ਪਿਉ-ਪੁਰਖੋ।'

ਸਵ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਉਲੂਖਲਸ੍ਯ ਲੇਖਾਯਾ ਮੁਦਪਾਤ੍ਰਾਚ੍ਚ ਸੇਵਨਮ੍ ।। ੧੩.

ਖੱਬੇ ਤੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਓਲੇ-ਕੁੰਡੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰੋ।

ਕ੍ਸ਼ੌਮਸੂਤ੍ਰਂ ਨਵਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛੋਣਂ ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕਂ ਤਥਾ। ਪਤ੍ਰੋਰ੍ਣਂ ਪਿਤृਸੂਤ੍ਰਞ੍ਚ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ।। ੧੩.

ਨਵਾਂ ਕਪਾਹ ਦਾ ਧਾਗਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਕਪਾਹ ਦਾ ਕਪੜਾ, ਉਨ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਕਪੜਾ ਤੇ ਪਿਤਰੀ ਧਾਗਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ।

ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਂ ਯਜ੍ਞੇ ਯਦਪ੍ਯਹਤਵਸ੍ਤ੍ਰਜਾਮ੍। ਨ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਤਥੈਤਾਨਿ ਦਾਤੁਰਾਪ੍ਯਾਯਤੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੩.

ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਫੱਟਿਆ ਜਾਂ ਗੰਦਾ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਐਸਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਿਉ-ਪੁਰਖ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਕਕੁਦਮਞ੍ਜਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਕृष੍ਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਿਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਤੈਲਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੧੩.

ਤਿੰਨ ਗੰਢਾਂ ਵਾਲਾ ਕਾਜਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਣੀ ਚੋਭੇ ਤਮਾਲੋਸ਼ੀਰਪਝਕਮ੍। ਧੂਪਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤੁਰੁष੍ਕਂ ਧੂਪਮੇਵ ਚ ।। ੧੩.

ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ, ਤਮਾਲ, ਖੱਸ ਤੇ ਭਕਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਗਲ ਤੇ ਤੁਰਸ਼ਕ ਧੂਪ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਃ ਸੁਮਨਸਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾ ਪਝੋਤ੍ਪਲਾਨਿ ਚ। ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ।। ੧੩.

ਸਫੈਦ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।

ਜਵਾਸੁਮਨਸੋ ਭਣ੍ਡੀਰੂਪਕਾਮਕੁਰਣ੍ਡਕਾਃ। ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੧੩.

ਜਵਾ, ਚਮਪਾ, ਭੰਡਾਰ, ਉਪਕਾਮ ਤੇ ਕੁਰੰਡਕ ਫੁੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੇ।

ਯਾਨਿ ਗਨ੍ਧਾਦਪੇਤਾਨਿ ਉਪਗਨ੍ਧੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਭੂਤਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਤਾ ਤਦਾ ।। ੧੩.

ਜਿਹੜੇ ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੇ।

ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਿष੍ਠਾ ਨਿਯਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰੁਦਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਜਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ ।। ੧੩.

ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿਣ; ਪਰ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤੇषਾਮਭਿਮੁਖੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਰ੍ਭਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ ।। ੧੩.

ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਰਭਾ ਤੇ ਪਿੰਡ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਇਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਹਰਿਤਾ ਵੈ ਸਪਿਞ੍ਜਲ੍ਯਾਃ ਪੁष੍ਪਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੧੩.

ਹਰੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਮੀ ਹੋਏ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਰਭਾ ਪਿਉ-ਪੱਖ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।

ਉਪਮੂਲੇ ਤਥਾ ਨੀਲਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਾਦ੍ਯਕੁਲੋਦ੍ਯਮਾਃ । ਤਥਾ ਸ਼੍ਮਾਮਾਕਨੀਵਾਰਾ ਦੁਰ੍ਵਾਰਾਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਾਃ ।। ੧੩.

ਜੜਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਕਾਲੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਮਾਮਕ, ਨੀਵਾਰ ਤੇ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਵੀ ਲਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਵਾਞ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਵਾਲਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਚਾਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗਤਃ ।। ੧੩.

ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇਧ੍ਯਾ ਸਮਾਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਪੂਜਿਤਾਃ । ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣਂ ਤੇषੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ ।। ੧੩.

ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਘਾਸਾਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਰੱਖ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰੇ।

ਪ੍ਰਜਾਪੁष੍ਟਿਰ੍ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਕਾਨ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਰੁਚਿਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਨੋऽਘਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ।। ੧੩.

ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਚਮਕ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਸਕृਦੇਵਾਸ੍ਤਰੇਦ੍ਦਰ੍ਭਾਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ। ਪ੍ਰਾਗ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਨਿਯਤੋ ਵਿਧਿਞ੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੧੩.

ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵਿਛਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੁਣ ਦੱਸਣੀ ਜਾਵੇਗੀ।

ਨ ਦੀਨੋ ਵਾਪਿ ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਚੈਵਾਨ੍ਯਮਨਾ ਨਰਃ। ਏਕਾਗ੍ਰਮਾਧਾਯ ਮਨਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾ ਬੁਧਃ ।। ੧੩.

ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਉਦਾਸ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਨਾ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁਝਿਆ ਹੋਵੇ।

ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਯਦਮੇਧ੍ਯਵਦ੍ਭਵੇਦ੍ ਹਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸੁਰਦਾਨਵਾ ਮਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਸਙ੍ਘਾ ਹਤਾ ਮਯਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ।। ੧੩.

ਜੋ ਕੁਝ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ—all ਮੈਂ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਏਵਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਦृष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਹਿ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸੁਰਾ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਹ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਪਠ੍ਯਤੇ ਏष ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵੈ ਦੇਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ।। ੧੩.

ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਥਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਸਦਾ। ਮਨਸਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਦਦ੍ਯੁਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ ।। ੧੩.

ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪਿਤਰੋ ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਿਮਨਾਂਸਿ ਚ। ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ।। ੧੩.

ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਜਦ ਵੀ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਾਸ਼ੁ ਬਲ੍ਵਜਾਸ੍ਤਰਵਸ੍ਤਥਾ। ਵਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਲਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਲਵਵਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਏਵਮਾਦੀਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਤृਣਾਨਿ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ।। ੧੩.

ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਸਦਾ ਸ਼ੂਦਰ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ, ਖੀਰਵਾ, ਬਲਵਜ, ਤਰਵਾ, ਵਾਰਣਾ, ਲਵਾ, ਲਵਵਰਸ਼ਾ ਤੇ ਹੋਰ ਇਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਘਾਸਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਞ੍ਜਨਾਭ੍ਯਞ੍ਜਨਾਗਨ੍ਧਾਮਾਨੁਪ੍ਰਲਯਨਂ ਤਥਾ । ਕਾਸ਼ੈਃ ਪੁਨਰ੍ਭਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮੇਵ ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੧੩.

ਅੰਜਨ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਾਸ਼ ਤੇ ਪੁਨਰਭਵ ਘਾਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।