ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਟਿਰਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਾਯੁਃ ਸਨ੍ਤਤਿਰੇਵ ਚ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭਜਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ॥ ੧੨.

ਇਸ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ, ਦੌਲਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਾਪ੍ਮਾਪਹਂ ਪਾਵਨੀਯਮਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਿਤਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਮਾਦਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਮਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯੋਗਿਭ੍ਯ ਏਵ ਚ। ਨਮਃ ਸ੍ਵਧਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾਯੈ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ॥ ੧੨.

ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਵਧਾ ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿੱਤ ਨਮਨ।

ਆਦ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਜਪੇਤ੍ਸਦਾ। ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣੇ ਚੈਵ ਜਪੇਦੇਤਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ। ਪਿਤਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ॥ ੧੨.

ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅਖੀਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਖਸ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਤਾਰਯਤ੍ਯੁਤ। ਪਠ੍ਯਮਾਨਃ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍‌ਮਵਾਦਿਭਿਃ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਮੰਤਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ 'ਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੋ ਜਪੇਦੇਨਂ ਸਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸ਼ੌਚਾਰ੍ਥਸਤ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਰਾਯੁਰ੍ਬਲਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਦਾ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜਪੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਤਾਕਤ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦੌਲਤ, ਚੰਗਿਆਈ, ਇੱਜ਼ਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਬਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰੋ ਯੇਨ ਜਪ੍ਯੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ। ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚ੍ਚਿषਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ॥ ੧੨.

ਜਿਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਜਪਣ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਾਰੰਗੀ, ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਤਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਅਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੀਪ੍ਤ ਤੇਜਸਾਮ੍। ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸਦਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਿਭ੍ਯੋ ਯੋਗਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਪਿਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਜਨਯਿਤਾਰੋ ਭृਗੁਮਾਰੀਚਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਪਿਤॄਣਾਞ੍ਚ ਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਦਾਨ੍ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮਾਪੇ ਹਨ, ਭਰਿਗੁ ਤੇ ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਵੀ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਮਨ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਸ੍ਤਥਾ। ਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਪਿਤॄਨ੍ਕੁਸ਼ਲਦਾਯਕਾਨ੍ ॥ ੧੨.

ਮੈਂ ਮਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਰਾਦੀਨਾਂ ਪਿਤॄਨਥ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ॥ ੧੨.

ਤਾਰਿਆਂ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਪਿਤਾਮਹਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਦੇਵਰ੍षੀਣਾਞ੍ਜਨਯਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾਨ੍। ਅਭਯਸ੍ਯ ਸਦਾ ਦਾਤॄਨ੍ਨਮਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ॥ ੧੨.

ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਸੋਮਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ। ਯੋਗਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ॥ ੧੨.

ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਸੋਮ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਪਿਤृਗਣੇਭ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ਲੋਕੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ। ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵੇ ਨਮਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਯੋਗਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ॥ ੧੨.

ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਤ ਪਿਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਜੋਗ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।

ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਸਸਪ੍ਤਰ੍षਿਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਪੂਜਿਤਮ੍ । ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਹ੍ਯੇਤਚ੍ਛ੍ਰੀਮਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਵਰਾਨ੍ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਅਨ੍ਨਮਾਯੁਃ ਸੁਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦਤੇ ਪਿਤਰੋ ਭੁਵਿ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਵਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਨਾਜ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚ੍ਚਿषਂ ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਰਾਡ੍ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾਲ, ਸਤਾਰੰਗੀ ਮੰਤਰ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਚ੍ਯਤੇ ਗੇਹੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਾ ਭੋਜ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਅਨਿਵੇਦ੍ਯ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਯਤਨੇ ਸਦਾ ॥ ੧੨.

ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੱਕਦਾ ਹੈ, ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਭੋਜਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਟ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਬਲਿਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍। ਯੇषੁ ਯਚ੍ਚ ਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ॥ ੧੨.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੌਹਫੇ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ।। ਪਾਲਾਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸ੍ਯਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇ ਰਾਜ੍ਯਭਾਵਨਾ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ।। ੧੩.

ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਲਾਸ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇਜ ਲਈ, ਪੀਪਲ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਤੇ ਪਲੱਖ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਕੂਮਤ ਲਈ ਸਦਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪੁष੍ਟਿਕਾਮਂ ਚ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਧृਤਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕਾਸ਼੍ਮਰ੍ਯ੍ਯਂ ਪਾਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ।। ੧੩.

ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਟ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ। ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਯਾਦ ਲਈ ਕਾਸਮਲ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ ਲੋਕੇ ਮਧੁਕੇ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਫਲ੍ਗੁਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੧੩.

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕismet ਮਧੂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਧੂ ਨੂੰ ਫਲਗੂ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰਾ ਦ੍ਯੁਤਿਰਥੋ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਬਿਲ੍ਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਥਾ ਮੇਧਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਮੇਵ ਚ ।। ੧੩.

ਜੋ ਇਹ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਖਾਸ ਚਮਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਬਿਲਵ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੱਖਮੀ, ਅਕਲ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਸਦਾ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਰਾਮਤਡਾਗੇषੁ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ। ਵਰ੍षੇਦਜਸ੍ਰਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵੇਣੁਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਤਃ ।। ੧੩.

ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਂਸ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੇਤਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਬਦਲ ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਏਤੇष੍ਵੇਵ ਸੁਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਯੇ ਚੈਵਾਗ੍ਰਯਣਂ ਦਦੁਃ। ਸਕृਦਪ੍ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਫਲਮੁਚ੍ਯਤੇ ।। ੧੩.

ਇਹ ਚੰਗੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਸਦਾ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵਿਭਾਤਿ ਦਿਵਾਕਰਃ ।। ੧੩.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਗੁਗ੍ਗੁਲਾਦੀਂਸ੍ਤਥਾ ਧੂਪਾਨ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ।। ੧੩.

ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਗਲ ਆਦਿਕ ਧੂਪ, ਮਧੂ ਅਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਧੂਪਂ ਗਨ੍ਧਗੁਣੋਪੇਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਪਿਤृਪਰਾਯਣਮ੍। ਲਭਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀष੍ਵਪਤ੍ਯਾਨਿ ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚੋਭਯੋਃ। ਦਦ੍ਯਾਦੇਵ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ।। ੧੩.

ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਅਤੇ ਮਨਭਾਉਣੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਧੂਪ ਭਾਵ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਔਲਾਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੀਪਂ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਦਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਸ ਲੋਕੇऽਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਦਾ ਚ ਲਭਤੇ ਸ਼ੂਭਮ੍ ।। ੧੩.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਨੈਤਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।