ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਵੈ ਵਿਦ੍ਵੋ ਨ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਸ਼ਃ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਵੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਗੁਣ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਰਤਾਪੀ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈਏ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।

ऋषਿਭਿਸ੍ਤੌ ਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੂਯਤਾਮਿਤਿ । ਦਾਨਧਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ ਸ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਜ੍ਞਾਨਸ਼ੀਲੋ ਵਦਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, 'ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਹੋਵੇ।' ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੱਚਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਿਆਲੂ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।

ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ ਪृਥੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਤਾਨਿ ਸ਼ੀਲੇਨ ਬਦ੍ਧਾਨਿ ਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਃ ਸੂਤਮਾਗਧੈਃ

ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸੂਤਾ ਤੇ ਮਾਗਧ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਣ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤੇ।

ਤਤਃ ਸ੍ਤਵਾਨ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪृਥੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਨੂਪਦੇਸ਼ਂ ਸੂਤਾਯ ਮਗਧਂ ਮਾਗਧਾਯ ਚ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰਥੂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਅਨੂਪ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਮਗਧਾ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।

ਤਦਾ ਵੈ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਸ੍ਤੂਯਨ੍ਤੇ ਸੂਤਮਾਗਧੈਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੂਤਾ ਤੇ ਮਗਧਾ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਸੂਤਾ, ਮਗਧਾ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਊਚੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ । ਏष ਵੋ ਵृਤ੍ਤਿਦੋ ਵੈਨ੍ਯੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਨਰਾਧਿਪਃ

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਇਹ ਵੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇ।'

ਤਤੋ ਵੈਨ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਤ੍ਵਨ੍ਨੋ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਤਿ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ । ਸੋऽਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਚਿਕੀਰ੍षਯਾ

ਫਿਰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਵੈਣਯਾ ਕੋਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਏ, ਕਹਿ ਕੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰੋ।' ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾਮਾਰ੍ਦ੍ਦਯਦ੍ਬਲੀ । ਅਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਦਨਭਯ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੌਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਮਹੀ

ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ; ਦਬਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ।

ਤਾਂ ਪृਥੁਰ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਮਨ੍ਵਧਾਵਤ । ਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਵੈਨ੍ਯਭਯਾਤ੍ਤਦਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਗ੍ਰਤੋ ਵੈਨ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕੋਦ੍ਯਤਧਾਰਿਣਮ੍ ॥੨.੧.

ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੱਜ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਉਹ, ਵੈਣਯਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੈਣਯਾ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।

   ੬੨.੧੫੨ ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਮਹਾਯੋਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਮਮਰੈਰਪਿ

ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਟੱਲ, ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਂ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਸਨ।

ਅਲਭਨ੍ਤੀ ਤਦਾ ਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਨ੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਦੇਵੀ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਦਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਵੈਣਯਾ ਕੋਲ ਆਈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।

ਉਵਾਚ ਵੈਨ੍ਯਂ ਨਾਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਕਥਂ ਧਾਰਯਿਤਾ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਯਾ ਵਿਨਾ

ਉਸ ਨੇ ਵੈਣਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇਵੋਗੇ?'

ਮਯਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਯੇਦਨ੍ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍ । ਮਦृਤੇ ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ

'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'

ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਵੈ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ ॥੧੫੫ . ਉਪਾਯਤਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ. ਹਤ੍ਵਾਪਿ ਮਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਾਲਨੇ ਨृਪ

'ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਹਰ ਕੰਮ ਜੋ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।'

ਅਨ੍ਨਭੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਜਹਿ ਕੋਪਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ । ਅਵਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸ਼ਤੇष੍ਵਪਿ । ਮਤ੍ਵੈਵਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ

'ਮੈਂ ਖਾਣੇ ਦੀ ਜੜ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡੋ, ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਸੌ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਰਨਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡੋ।'

ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਕ੍ਰੋਧਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਸੁਧਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਇਹਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਏਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਯ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ । ਏਕਂ ਪ੍ਰਾਣਂ ਬਹੂਨ੍ ਵਾਪਿ ਕਾਮਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍

'ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੀ خاطر—ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ—ਇੱਕ ਜਾਨ ਜਾਂ ਕਈ ਜਾਨਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।'

ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਬਹਵਃ ਸੁਖਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਞ੍ਚੋਪ ਪਾਤਕਮ੍ ॥੨.੧.

'ਪਰ ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਭਲੇ ਮਰਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਪ ਦੀ ਛਾਂ।'

੬੨.੧੬੨ ਸੋऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ । ਯਦਿ ਮੇ ਵਚਨਂ ਨਾਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਗਦ੍ਧਿਤਮ੍

'ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਧਰਤੀ, ਜੇਕਰ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।'

ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਥਯਿਤ੍ਵੇਹ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਜਾਃ

'ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।'

ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਵਚਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰੇ । ਸਞ੍ਜੀਵਯ ਪ੍ਰਜਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

'ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'

ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਞ੍ਚ ਮੇ ਗਚ੍ਛ ਏਵਮੇਤਂ ਮਹਦ੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਯਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਨ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ

ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਓ ਡਰਾਉਣੀ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵੈਨ੍ਯਮੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਤੀ ਮਹੀ । ਏਵਮੇਤਦਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਫਿਰ, ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਤੀ ਧਰਤੀ ਨੇ ਵੈਨਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗੀ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਵਤ੍ਸਨ੍ਤੁ ਮਮ ਤਂ ਯਚ੍ਛ ਕ੍ਸ਼ਰੇਯਂ ਯੇਨ ਵਤ੍ਸਲਾ । ਸਮਾਞ੍ਚ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ । ਯਥਾ ਵਿष੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇ

ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਦੇਵੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਕਾਂ; ਅਤੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਕਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।

ਤਤ ਉਤ੍ਸਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਲਾਜਾਲਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਤਤੋ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਵਾਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾਃ

ਫਿਰ ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।

ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇष੍ਵਤੀਤੇषੁ ਵਿषਮਾਸੀਦ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਸ੍ਵਭਾਵੇਨਾਭਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਚ

ਪਿਛਲੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਕਰਕੇ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਿਰਜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਨ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਨਿਸਰ੍ਗੇ ਵੈ ਵਿषਮੇ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਃ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਵਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਪਹਿਲੀ ਸਿਰਜਣ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਤਲ ਤੇ, ਨਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ, ਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ।

ਨ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਕृषਿਰ੍ਨ ਵਣਿਕ੍ਪਥਃ । ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਤਦਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਕਿਲ । ਵੈਵਸ੍ਵਤੇऽਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਃ ॥੨.੧.

ਨਾ ਫਸਲਾਂ ਸਨ, ਨਾ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਨਾ ਖੇਤੀ, ਨਾ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ; ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਸੀ। ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਿਆ।

੬੨.੧੭੨ ਸਮਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦੇਵ ਹਿ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਨਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।