ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਕृष੍ਣਾਜਿਨਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਨਮੇਵ ਵਾ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸ੍ਯਂ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿਤਾਰਯੇਤ੍ ॥ ੧੨.

ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਦਾਨ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤੇਜ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਰਾਜਤਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਕੁਤਪਸ੍ਤਿਲਾਃ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਞ੍ਚ ਪਾਵਨੀਯਾਨਿ ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡੋ ਯੋਗਮੇਵ ਚ ॥ ੧੨.

ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬਾ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਟਪ ਪਾਤਰ, ਤਿਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੱਪੜੇ, ਤਿੰਨ ਡੰਡਾ ਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ—

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣ੍ਯਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਆਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸਨ੍ਤਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਹ ਆਯੁ, ਇੱਜ਼ਤ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਅਕਲ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਵਿਦਿਕੂਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਰ੍ਵਤੋਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਸੁਸਂਹਿਤਮ੍ ॥ ੧੨.

ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਖਾਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੌਕੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਰਤਨੀ ਦੀ ਮਾਪ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਿਤॄਣਾਮਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਧਨ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਬਲਵਰ੍ਣਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ॥ ੧੨.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਨ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਖਾਦਿਰਾਃ। ਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਰਜਤੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਤੇਵਿਤਸ੍ਤ੍ਯਾਯਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਾਃ ॥ ੧੨.

ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਖੱਡੀਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਖਾਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਰਤਨੀ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਉਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਮੋਟੀਆਂ ਹੋਣ।

ਪ੍ਰਾਗ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਖਾਨ੍ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਾਨਸੁषਿਰਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਦ੍ਭਿਃ ਪਵਿਤ੍ਰਪੂਤਾਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ॥ ੧੨.

ਉਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁਰਾਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਯਸਾ ਹ੍ਯਾਜਗਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੋਧਨਂ ਵਾਗ੍ਭਿਰੇਵ ਤੁ। ਤਰ੍ਪਣਾਤ੍ਸਤਤਂ ਹ੍ਯੇਵਂ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ॥ ੧੨.

ਸ਼ੁੱਧੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੱਤ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਏਵਂ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਤੋ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਤ ਪਿਤॄਨ੍ਸਦਾ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮ੍ਯਗਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ॥ ੧੨.

ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਦਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਤ੍ਤੇ ਭੂਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲੇ । ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਸਂਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਯ੍ਯਤੇ ਤੁ ਵੈ ॥ ੧੨.

ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਇਹ ਚੀਜ਼ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਚੌਕੋਰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਰਮ, ਜੋ ਤ੍ਰੈਲੋਕ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਟਿਰਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਾਯੁਃ ਸਨ੍ਤਤਿਰੇਵ ਚ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭਜਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ॥ ੧੨.

ਇਸ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ, ਦੌਲਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਾਪ੍ਮਾਪਹਂ ਪਾਵਨੀਯਮਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਿਤਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਮਾਦਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਮਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯੋਗਿਭ੍ਯ ਏਵ ਚ। ਨਮਃ ਸ੍ਵਧਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾਯੈ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ॥ ੧੨.

ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਵਧਾ ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿੱਤ ਨਮਨ।

ਆਦ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਜਪੇਤ੍ਸਦਾ। ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣੇ ਚੈਵ ਜਪੇਦੇਤਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ। ਪਿਤਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ॥ ੧੨.

ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅਖੀਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਖਸ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਤਾਰਯਤ੍ਯੁਤ। ਪਠ੍ਯਮਾਨਃ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍‌ਮਵਾਦਿਭਿਃ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਮੰਤਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ 'ਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੋ ਜਪੇਦੇਨਂ ਸਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸ਼ੌਚਾਰ੍ਥਸਤ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਰਾਯੁਰ੍ਬਲਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਦਾ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜਪੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਤਾਕਤ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦੌਲਤ, ਚੰਗਿਆਈ, ਇੱਜ਼ਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਬਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰੋ ਯੇਨ ਜਪ੍ਯੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ। ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚ੍ਚਿषਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ॥ ੧੨.

ਜਿਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਜਪਣ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਾਰੰਗੀ, ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਤਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਅਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੀਪ੍ਤ ਤੇਜਸਾਮ੍। ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸਦਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਿਭ੍ਯੋ ਯੋਗਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਪਿਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਜਨਯਿਤਾਰੋ ਭृਗੁਮਾਰੀਚਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਪਿਤॄਣਾਞ੍ਚ ਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਦਾਨ੍ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮਾਪੇ ਹਨ, ਭਰਿਗੁ ਤੇ ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਵੀ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਮਨ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਸ੍ਤਥਾ। ਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਪਿਤॄਨ੍ਕੁਸ਼ਲਦਾਯਕਾਨ੍ ॥ ੧੨.

ਮੈਂ ਮਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਰਾਦੀਨਾਂ ਪਿਤॄਨਥ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ॥ ੧੨.

ਤਾਰਿਆਂ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਪਿਤਾਮਹਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਦੇਵਰ੍षੀਣਾਞ੍ਜਨਯਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾਨ੍। ਅਭਯਸ੍ਯ ਸਦਾ ਦਾਤॄਨ੍ਨਮਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ॥ ੧੨.

ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਸੋਮਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ। ਯੋਗਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ॥ ੧੨.

ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਸੋਮ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਪਿਤृਗਣੇਭ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ਲੋਕੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ। ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵੇ ਨਮਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਯੋਗਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ॥ ੧੨.

ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਤ ਪਿਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਜੋਗ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।

ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਸਸਪ੍ਤਰ੍षਿਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਪੂਜਿਤਮ੍ । ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਹ੍ਯੇਤਚ੍ਛ੍ਰੀਮਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਵਰਾਨ੍ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਅਨ੍ਨਮਾਯੁਃ ਸੁਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦਤੇ ਪਿਤਰੋ ਭੁਵਿ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਵਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਨਾਜ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚ੍ਚਿषਂ ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਰਾਡ੍ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾਲ, ਸਤਾਰੰਗੀ ਮੰਤਰ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਚ੍ਯਤੇ ਗੇਹੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਾ ਭੋਜ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਅਨਿਵੇਦ੍ਯ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਯਤਨੇ ਸਦਾ ॥ ੧੨.

ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੱਕਦਾ ਹੈ, ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਭੋਜਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਟ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਬਲਿਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍। ਯੇषੁ ਯਚ੍ਚ ਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ॥ ੧੨.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੌਹਫੇ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।