ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਪਾਯਮਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਨਨ੍ਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਤਾਮਹਾਃ ।। ੧੧.

ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਰਾਜ, ਸੁੱਖਮ ਸਰੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੂਰਾ ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਅਨੰਤਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਿਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਵਿਹਿਤਂ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਵਿਤ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਦृਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਞ੍ਚਿਨ੍ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ।। ੧੧.

ਜੋ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨ; ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਅਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੈਵ ਗਮਨਂ ਗਗਨੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਯਥਾ । ਵਰਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਾਣਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ ।। ੧੧.

ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰ ਲੱਗੇ ਪੰਛੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਵਿਮਾਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਤਾਮਹਾਃ ।। ੧੧.

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਮਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪੁष੍ਟਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਰਾਜ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਪਿਤॄਣਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੧੧.

ਸਿਆਣਪ, ਪੋਸ਼ਣ, ਯਾਦ, ਬੁੱਧੀ, ਰਾਜ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਮੁਕ੍ਤਾਵੈਢੂਰ੍ਯ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਵਾਜਿਨਾਗਾਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਕੋਟਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਤਾਮਹਾਃ ।। ੧੧.

ਦਾਦਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੋਤੀ ਤੇ ਵੈਡੂਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਜਹਾਜ਼ ਰਤਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਹਂਸਬਰ੍ਹਿਣਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਾਵੈਢੂਰ੍ਯ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਨਦ੍ਧਾਨਿ ਸਦਾ ਪੁष੍ਪਫਲਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਪਿਤਾਮਹਾਃ ।। ੧੧.

ਦਾਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਵੈਡੂਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਵਾਹਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰਾਜਤਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਾਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਰਜਤਂ ਰਜਤਾਕ੍ਤਂ ਵਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਾਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ॥ ੧੨.

ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮਬਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਚੜ੍ਹਿਆ ਪਾਤਰ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰਜਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਨਮੇਵ ਚ। ਅਨਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਪਿਤॄਨੇਤੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ॥ ੧੨.

ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਦਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਨੰਤ, ਅਖੁੱਟ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਰਾਜਤੇ ਹਿ ਸ੍ਵਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਪਾਤ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤृਭਿਃ ਪੁਰਾ। ਸ੍ਵਧਾਦਾਯਾਰ੍ਥਿਭਿਸ੍ਤਾਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਤ੍ਤੇ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ॥ ੧੨.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੀ ਸਵਧਾ ਪੀਤੀ ਸੀ। ਜੋ ਸਵਧਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਕृष੍ਣਾਜਿਨਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਨਮੇਵ ਵਾ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸ੍ਯਂ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿਤਾਰਯੇਤ੍ ॥ ੧੨.

ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਦਾਨ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤੇਜ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਰਾਜਤਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਕੁਤਪਸ੍ਤਿਲਾਃ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਞ੍ਚ ਪਾਵਨੀਯਾਨਿ ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡੋ ਯੋਗਮੇਵ ਚ ॥ ੧੨.

ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬਾ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਟਪ ਪਾਤਰ, ਤਿਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੱਪੜੇ, ਤਿੰਨ ਡੰਡਾ ਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ—

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣ੍ਯਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਆਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸਨ੍ਤਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਹ ਆਯੁ, ਇੱਜ਼ਤ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਅਕਲ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਵਿਦਿਕੂਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਰ੍ਵਤੋਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਸੁਸਂਹਿਤਮ੍ ॥ ੧੨.

ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਖਾਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੌਕੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਰਤਨੀ ਦੀ ਮਾਪ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਿਤॄਣਾਮਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਧਨ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਬਲਵਰ੍ਣਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ॥ ੧੨.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਨ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਖਾਦਿਰਾਃ। ਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਰਜਤੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਤੇਵਿਤਸ੍ਤ੍ਯਾਯਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਾਃ ॥ ੧੨.

ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਖੱਡੀਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਖਾਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਰਤਨੀ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਉਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਮੋਟੀਆਂ ਹੋਣ।

ਪ੍ਰਾਗ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਖਾਨ੍ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਾਨਸੁषਿਰਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਦ੍ਭਿਃ ਪਵਿਤ੍ਰਪੂਤਾਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ॥ ੧੨.

ਉਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁਰਾਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਯਸਾ ਹ੍ਯਾਜਗਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੋਧਨਂ ਵਾਗ੍ਭਿਰੇਵ ਤੁ। ਤਰ੍ਪਣਾਤ੍ਸਤਤਂ ਹ੍ਯੇਵਂ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ॥ ੧੨.

ਸ਼ੁੱਧੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੱਤ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਏਵਂ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਤੋ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਤ ਪਿਤॄਨ੍ਸਦਾ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮ੍ਯਗਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ॥ ੧੨.

ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਦਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਤ੍ਤੇ ਭੂਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲੇ । ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਸਂਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਯ੍ਯਤੇ ਤੁ ਵੈ ॥ ੧੨.

ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਇਹ ਚੀਜ਼ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਚੌਕੋਰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਰਮ, ਜੋ ਤ੍ਰੈਲੋਕ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਟਿਰਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਾਯੁਃ ਸਨ੍ਤਤਿਰੇਵ ਚ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭਜਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ॥ ੧੨.

ਇਸ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ, ਦੌਲਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਾਪ੍ਮਾਪਹਂ ਪਾਵਨੀਯਮਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਿਤਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਮਾਦਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਮਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯੋਗਿਭ੍ਯ ਏਵ ਚ। ਨਮਃ ਸ੍ਵਧਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾਯੈ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ॥ ੧੨.

ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਵਧਾ ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿੱਤ ਨਮਨ।

ਆਦ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਜਪੇਤ੍ਸਦਾ। ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣੇ ਚੈਵ ਜਪੇਦੇਤਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ। ਪਿਤਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ॥ ੧੨.

ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅਖੀਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਖਸ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਤਾਰਯਤ੍ਯੁਤ। ਪਠ੍ਯਮਾਨਃ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍‌ਮਵਾਦਿਭਿਃ ॥ ੧੨.

ਇਹ ਮੰਤਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ 'ਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੋ ਜਪੇਦੇਨਂ ਸਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸ਼ੌਚਾਰ੍ਥਸਤ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਰਾਯੁਰ੍ਬਲਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਦਾ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜਪੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਤਾਕਤ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦੌਲਤ, ਚੰਗਿਆਈ, ਇੱਜ਼ਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਬਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰੋ ਯੇਨ ਜਪ੍ਯੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ। ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚ੍ਚਿषਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ॥ ੧੨.

ਜਿਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਜਪਣ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਾਰੰਗੀ, ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਤਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਅਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੀਪ੍ਤ ਤੇਜਸਾਮ੍। ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸਦਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਿਭ੍ਯੋ ਯੋਗਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਪਿਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਜਨਯਿਤਾਰੋ ਭृਗੁਮਾਰੀਚਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਪਿਤॄਣਾਞ੍ਚ ਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਦਾਨ੍ ॥ ੧੨.

ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮਾਪੇ ਹਨ, ਭਰਿਗੁ ਤੇ ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਵੀ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।