ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਹਮਿਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਮਯਿ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਮਯਿ ਹੋਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ

'ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ। ਯਜਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਹਵਨ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।'

ਤਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਮਾਦਦਾਨਮਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਊਚੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ

ਜਦ ਉਹ ਆਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਵਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ । ਮਾऽਧਰ੍ਮਂ ਵੇਨ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਨਿਧਨੇ ਚ ਪ੍ਰਸੂਤੋऽਸਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਸਂਸ਼ਯਃ

'ਅਸੀਂ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲਵਾਂਗੇ। ਵੇਨਾ, ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ—ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣੇਗਾ।'

ਪਾਲਯਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਾਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ

'ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ: ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤੁ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਦਂ ਵਚਨਕੋਵਿਦਃ । ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵੈ ਮਯਾ

ਉਹ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਪਰ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਚਤੁਰ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ?'

ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਤਪਃਸਤ੍ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਵਾ ਕਃ ਸਮੋ ਭੁਵਿ । ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਨੂਨਂ ਮਾਂ ਯੂਯਂ ਜਾਨੀਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

'ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ, ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਵਿਚ ਕੌਣ ਬਰਾਬਰ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਜਾਣੋ।'

ਪ੍ਰਭਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਞ੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਇਚ੍ਛਨ੍ ਦਹੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਲਾਵਯੇਯਂ ਜਲੇਨ ਵਾ । ਸृਜੇਯਂ ਵਾ ਗ੍ਰਸੇਯਂ ਵਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਜੇ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬਾ ਸਕਦਾ, ਬਣਾਉਂ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'

ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਨ੍ਮਾਨਾਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਮੋਹਿਤਃ । ਅਨੁਨੇਤੁਂ ਨृਪੋ ਵੇਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਵੇਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝਾਉਣ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।

ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਯਥਾऽਨਲਮ੍ । ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਵਾਮਹਸ੍ਤਂ ਤੇ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਭृਸ਼ਕੋਪਿਤਾਃ ॥੨.੧.

ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਫੜਫੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਮਲਿਆ।

੬੨.੧੨੦ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਮਾਨਾਦ੍ਵੈ ਜਜ੍ਞੇ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਹ੍ਰਸ੍ਵੋऽਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਸ ਮਲਣ ਤੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੋ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਆਦਮੀ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ।

ਸ ਭੀਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਮਾਰ੍ਤ੍ਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषੀਦੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਕਿਲ

ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਲਝਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੇ: 'ਬੈਠ ਜਾ।'

ਨਿषਾਦਵਂਸ਼ਕਰ੍ਤ੍ਤਾऽਸੌ ਬਭੂਵਾਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਧੀਵਰਾਨਸृਜਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵੇਨਕਲ੍ਮषਸਮ੍ਭਵਾਨ੍

ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੰਤਹੀਣ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਨਾ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਮਛੀਰੇ ਵੀ ਬਣਾਏ।

ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਿਲਯਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰਾਤੁਵਰਾਃ ਖਸਾਃ । ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਵੇਨਕਲ੍ਮषਾਤ੍

ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ—ਤੁੰਬੁਰਾ, ਤੁਵਰਾ, ਖਸ—ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਝੁਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਨਾ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਪੁਨਰ੍ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਣਿਂ ਵੇਨਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਅਰਣੀਮਿਵ ਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ

ਫਿਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੇਨਾ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਣੀ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਮਲਿਆ।

ਪृਥੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਰਾਸ੍ਫਾਲਨਤੇਜਸਃ । ਪृਥੋਃ ਕਰਤਲਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪृਥੁਸ੍ਤਤਃ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਰਿਵੋਜ੍ਵਲਨ੍

ਉਸ ਮਲਣ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਥੁ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਥ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਥੁ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਆਦ੍ਯਮਾਜਗਵਂ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਰਵਮ੍ । ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਵਚਞ੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ 'ਆਜਗਵ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੀਰ ਲਏ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ।

ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇऽਥ ਭੂਤਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਮਹਾਰਾਤ੍ਰਿ ਵੇਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵਙ੍ਗਤਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੇਨ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇਨ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪੁਨ੍ਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਤ੍ਰ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਤਤਃ

ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਪ੍ਰਥੁ ਨਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।

ਤਂ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਵੈਨ੍ਯਮਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯੇਨ ਮਹਾਰਾਜਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍

ਫਿਰ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੈਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।

੬੨.੧੩੦ ਸੋऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੇਵੈਰਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸੁਤੈਃ । ਆਦਿਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍

ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਥੁ ਵੈਨ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਰਤਾਪੀ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।

ਪਿਤ੍ਰਾऽਪਰਞ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੇਨਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ । ਤਤੋ ਰਾਜੇਤਿ ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਅਨੁਰਾਗਾਦਜਾਯਤ

ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਨਾਇਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ 'ਰਾਜਾ' ਪਿਆ।

ਆਪਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਿਰੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਮਭਿਯਾਸ੍ਯਤਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧ੍ਵਜਭਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਨਾਭਵਤ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ।

ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਗਾਵਃ ਪੁਟਕੇ ਪੁਟਕੇ ਮਧੁ

ਪृथਵੀ ਬਿਨਾ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਖਾਣਾ ਸਿਰਫ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਨੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪাত্র ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਚ ਯਜ੍ਞੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸੂਤਃ ਸੂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੌਤ੍ਯੇऽਹਨਿ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋऽਥ ਮਾਗਧਃ

ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਸੂਤਾ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੂਤਯਾ ਦਿਨ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਗਧ ਵੀ ਜਨਮਿਆ।

ਐਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਵਿषਾ ਚਾਪਿ ਹਵਿਃ ਪृਕ੍ਤਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ । ਜੁਹਾਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦੇਵੇਨ ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ

ਇੰਦਰ ਲਈ ਹਵਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੇ ਹਵਨ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੂਤਾ ਜਨਮਿਆ।

ਪ੍ਰਮਾਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਞ੍ਚ ਕਰ੍ਮਸੁ । ਸ਼ਿष੍ਯਹਵ੍ਯੇਨ ਯਤ੍ਪृਕ੍ਤਮਾਭਿਭੂਤਂ ਗੁਰੋਰ੍ਹਵਿਃ । ਅਧਰੋਤ੍ਤਰਚਾਰੇਣ ਜਜ੍ਞੇ ਤਦ੍ਵਰ੍ਣਵੈਕृਤਮ੍

ਉਥੇ ਭੁੱਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਚੇਲੇ ਦੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਵਨ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਪਿਆ। ਉੱਚ-ਨੀਚ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਾਤੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਬਣੀ।

ਯਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਤ੍ਸਮ੍ਭਵਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਂ ਹੀਨਯੋਨਿਤਃ । ਸੂਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸਾਧਰ੍ਮਤੁਲ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ

ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਿਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਤਾ ਤੋਂ, ਹੇਠਲੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸੂਤਾ, ਪਹਿਲੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਧਰਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਮਧ੍ਯਮੋ ਹ੍ਯੇष ਸੂਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋਪਜੀਵਨਮ੍ । ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਂ ਜਘਨ੍ਯਞ੍ਚ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤਮ੍

ਸੂਤਾ ਦਾ ਮੱਧਮ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਏ। ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਕੰਮ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਪृਥੋਃ ਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹੂਤੌ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਃ । ਤਾਵੂਚੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੂਯਤਾਮੇष ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਕਰ੍ਮੈਤਦਨੁਰੂਪਂ ਵਾਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯਯਮ੍ ॥੨.੧.

ਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ।'