ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣੇ ਪਾਣਿਰ੍ਵੇਨਸ੍ਯ ਮਥਿਤਃ ਪੁਰਾ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ

ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਮਥਿਆ; ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।

ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪृਥੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਏਕਾਗ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਯਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਸ਼੍ਰੂषਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਯ ਦਾ ਜਨਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੋ।

ਨਾਸ਼ੁਚੇਰ੍ਨਾਪਿ ਪਾਪਾਯ ਨਾਸ਼ਿष੍ਯਾਯਾਹਿਤਾਯ ਚ । ਵਰ੍ਣਯੇਯਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਵ੍ਰਤਾਯ ਕਥਞ੍ਚਨ

ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨਾ ਅਸ਼ੁਧ, ਨਾ ਪਾਪੀ, ਨਾ ਅਯੋਗ, ਨਾ ਬਿਨਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਮਿਤਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਮृषਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਯੋऽਨਸੂਯਕਃ

ਇਹ ਸੁਵਰਗ, ਵਡਿਆਈ, ਆਯੁ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣੇ।

ਯਸ਼੍ਚੇਮਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪृਥੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨ ਸ ਸ਼ੋਚੇਤ੍ ਕृਤਾਕृਤਮ੍ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜਾਸੌ ਬਭੂਵਾਤ੍ਰਿਸਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਯ ਦਾ ਜਨਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤਰੀ ਵਾਂਗ।

ਅਤ੍ਰਿਵਂਸ਼ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਙ੍ਗੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਵੇਨੋ ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕ ਸ੍ਤਥਾ

ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅੰਗ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਣਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਾਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸੁਤਾਯਾਂ ਵੈ ਸੁਨੀਥਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਸ ਮਾਤਾਮਹਦੋषੇਣ ਵੇਨਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ

ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਸੁਨੀਥਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਣਿਆ; ਮਾਤਾ-ਮਾਹ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵੇਨ ਕਾਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਜੋਂ ਜਣਿਆ।

ਸ ਧਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਪੇਤਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਕੂਮਤ ਕਾਇਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਨਿਰਤੋऽਭਵਤ੍ । ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ । ਆਸਨ੍ਨ ਚ ਪਪੁਃ ਸੋਮਂ ਹੁਤਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ ॥੨.੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਅਤੇ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।

੬੨.੧੧੦ ਨ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਨ ਹੋਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰੂਰੇਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ

ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦੇ, ਜਦੋਂ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਨ: 'ਕੋਈ ਵੀ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਹਵਨ ਨਾ ਕਰੇ।'

ਅਹਮਿਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਮਯਿ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਮਯਿ ਹੋਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ

'ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ। ਯਜਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਹਵਨ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।'

ਤਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਮਾਦਦਾਨਮਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਊਚੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ

ਜਦ ਉਹ ਆਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਵਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ । ਮਾऽਧਰ੍ਮਂ ਵੇਨ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਨਿਧਨੇ ਚ ਪ੍ਰਸੂਤੋऽਸਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਸਂਸ਼ਯਃ

'ਅਸੀਂ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲਵਾਂਗੇ। ਵੇਨਾ, ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ—ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣੇਗਾ।'

ਪਾਲਯਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਾਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ

'ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ: ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤੁ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਦਂ ਵਚਨਕੋਵਿਦਃ । ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵੈ ਮਯਾ

ਉਹ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਪਰ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਚਤੁਰ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ?'

ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਤਪਃਸਤ੍ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਵਾ ਕਃ ਸਮੋ ਭੁਵਿ । ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਨੂਨਂ ਮਾਂ ਯੂਯਂ ਜਾਨੀਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

'ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ, ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਵਿਚ ਕੌਣ ਬਰਾਬਰ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਜਾਣੋ।'

ਪ੍ਰਭਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਞ੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਇਚ੍ਛਨ੍ ਦਹੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਲਾਵਯੇਯਂ ਜਲੇਨ ਵਾ । ਸृਜੇਯਂ ਵਾ ਗ੍ਰਸੇਯਂ ਵਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਜੇ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬਾ ਸਕਦਾ, ਬਣਾਉਂ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'

ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਨ੍ਮਾਨਾਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਮੋਹਿਤਃ । ਅਨੁਨੇਤੁਂ ਨृਪੋ ਵੇਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਵੇਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝਾਉਣ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।

ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਯਥਾऽਨਲਮ੍ । ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਵਾਮਹਸ੍ਤਂ ਤੇ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਭृਸ਼ਕੋਪਿਤਾਃ ॥੨.੧.

ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਫੜਫੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਮਲਿਆ।

੬੨.੧੨੦ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਮਾਨਾਦ੍ਵੈ ਜਜ੍ਞੇ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਹ੍ਰਸ੍ਵੋऽਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਸ ਮਲਣ ਤੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੋ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਆਦਮੀ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ।

ਸ ਭੀਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਮਾਰ੍ਤ੍ਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषੀਦੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਕਿਲ

ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਲਝਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੇ: 'ਬੈਠ ਜਾ।'

ਨਿषਾਦਵਂਸ਼ਕਰ੍ਤ੍ਤਾऽਸੌ ਬਭੂਵਾਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਧੀਵਰਾਨਸृਜਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵੇਨਕਲ੍ਮषਸਮ੍ਭਵਾਨ੍

ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੰਤਹੀਣ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਨਾ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਮਛੀਰੇ ਵੀ ਬਣਾਏ।

ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਿਲਯਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰਾਤੁਵਰਾਃ ਖਸਾਃ । ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਵੇਨਕਲ੍ਮषਾਤ੍

ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ—ਤੁੰਬੁਰਾ, ਤੁਵਰਾ, ਖਸ—ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਝੁਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਨਾ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਪੁਨਰ੍ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਣਿਂ ਵੇਨਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਅਰਣੀਮਿਵ ਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ

ਫਿਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੇਨਾ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਣੀ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਮਲਿਆ।

ਪृਥੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਰਾਸ੍ਫਾਲਨਤੇਜਸਃ । ਪृਥੋਃ ਕਰਤਲਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪृਥੁਸ੍ਤਤਃ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਰਿਵੋਜ੍ਵਲਨ੍

ਉਸ ਮਲਣ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਥੁ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਥ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਥੁ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਆਦ੍ਯਮਾਜਗਵਂ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਰਵਮ੍ । ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਵਚਞ੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ 'ਆਜਗਵ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੀਰ ਲਏ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ।

ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇऽਥ ਭੂਤਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਮਹਾਰਾਤ੍ਰਿ ਵੇਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵਙ੍ਗਤਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੇਨ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇਨ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪੁਨ੍ਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਤ੍ਰ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਤਤਃ

ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਪ੍ਰਥੁ ਨਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।

ਤਂ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਵੈਨ੍ਯਮਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯੇਨ ਮਹਾਰਾਜਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍

ਫਿਰ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੈਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।