ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਸਨ, ਮਾਨਵ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਵਰਿਤਾ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧੀਆਂ, Ūrjjā ਦੀਆਂ ਉਰਜਾਵਾਨ ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਮੁਦਾ ਕਹਾਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਭਵਾ, ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਰੁਚਾ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਭੈਰਵਾ ਕਹਾਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹਨ, ਚੌਦਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਵੇਦਿਕ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ। ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੇਦਿਕ ਅਲਤਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕੁੜੀ ਵੇਦਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇਮਾ, ਯਮ ਦੀ ਧੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਹਨ। ਸਭ ਅਪਸਰਾ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਸ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ‘ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਡਿੱਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਪਰਵਤ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜਨਮ ਲਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਵੀਯਸੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਛੱਤੀ (36) ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਭੈਣਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਗਰੁੜ, ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਭੈਣਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਾਯਤਰੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਛੰਦ, ਸੁਪਰਨੇਯ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ; ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣੋ: ਸ਼ੇਸ਼, ਵਾਸੁਕੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸਕਣੀਰਾ, ਜੰਭਾ, ਅੰਜਨਾ, ਤੇ ਵਾਮਨਾ; ਇਰਾਵਤ, ਮਹਾਪਝਾ, ਕੰਬਲਾ, ਅਸ਼ਵਤਰਾ, ਐਲਾਪਤ੍ਰਾ, ਸ਼ੰਖ, ਕਰਕੋਟਕ, ਧਨੰਜਯ; ਮਹਾਕਰਨ, ਮਹਾਨੀਲਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ, ਬਲਾਹਕ, ਕੁਮਾਰ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਸੁਮੁਖ, ਦੁਰਮੁਖ; ਸ਼ਿਲੀਮੁਖ, ਦਧੀਮੁਖ, ਕਾਲੀਆ, ਸ਼ਾਲਿਪਿੰਡਕ, ਬਿੰਦੁਪਾਦ, ਪੁੰਡਰੀਕ, ਤੇ ਸੱਪ ਆਪੂਰਨ; ਕਪਿਲ, ਅੰਬਰੀਸ਼, ਧ੍ਰਿਤਪਾਦ, ਕਛਪ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਪਝਚਿਤ੍ਰ, ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਨਾਮਸਵਿਕ; ਨਹੁਸ਼, ਖਰਰੋਮਾ, ਤੇ ਮਣਿ—ਇਹ ਕਾਦਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਹੁਣ ਖਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਖਸ਼ਾ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਵੱਡਾ ਪੱਛਮੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ, ਛੋਟਾ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਲੋਹਿਤ ਵਿਕਰਨ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ, ਦੋ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਕੇਸ, ਵੱਡੇ ਅੰਗ, ਉੱਪੜ ਨੱਕ, ਵੱਡਾ ਪੇਟ, ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਨ, ਮੁੰਜਾ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਕੇਸ, ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥੀ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਲੰਬੀਆਂ رانਾਂ, ਘੋੜੇ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਵੱਡਾ ਜਬਾ, ਲਾਲ ਜੀਭ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਚੌੜਾ ਮੂੰਹ, ਅਤੇ ਲੰਬਾ ਨੱਕ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕ, ਤੇਜ਼ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਖਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ ਖਸ਼ਾ ਨੇ ਦੂਜਾ, ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਖੜੇ, ਪੀਲੀ ਦਾਡੀ, ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਜਬਾ, ਛੋਟਾ ਸਰੀਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਢਾਂਚਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ। ਮੂੰਹ ਕੰਨ ਤੱਕ ਫਟਿਆ, ਲਟਕਦੇ ਭੰਨ, ਚੌੜਾ ਨੱਕ, ਮੋਟੇ ਹੋਠ, ਅੱਠ ਦੰਦ, ਦੋ ਜੀਭਾਂ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੇ ਕੰਨ। ਪੀਲੀਆਂ, ਉਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕੇਸ, ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਨ, ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ, ਕਮਰ ਨਹੀਂ, ਪਤਲਾ ਪੇਟ, ਨਖ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਤੇ ਲਾਲ ਗਲ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਏ, ਆਨੰਦ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੁਰੰਤ ਪੱਕੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਟ ਸੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਪਰ ਛੋਟਾ, ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਕਦਾ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਾਂ ਖਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ।” ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਪਿਤਾ ਆ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ।” ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਹੁਣ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਸ ਉਲੰਘਣਾ ਬਾਰੇ।” ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਧੀ ਪਿਤਾ ਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ, ਤਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੁਭਾਵ। ਜਿਹੜਾ ਰੰਗ ਧਰਤੀ ਦਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੀ ਉਹੀ; ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਜਾਂ ਅਵਗੁਣਾਂ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਵੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਦਿਤੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਜਦੀ, ਤਾਕਤ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ; ਧਰਮ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਗੰਧਸ਼ੀਲਾ, ਦਿਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਰਧਯਯਨ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੁਭਾਵਾਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ; ਗੀਤਸ਼ੀਲਾ ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਮਾਯਾਸ਼ੀਲਾ ਨੂੰ ਦਾਨੁ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਵਿਨਤਾ, ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੈ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ। ਸੁਰਭੀ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਕਦਰੂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਗੁੱਸੇ ਰਾਹੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਵੈਰ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਣਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਣ, ਕਰਤਬ, ਯਤਨ, ਬੁੱਧੀ, ਰੂਪ, ਤਾਕਤ, ਧੀਰਜ, ਤੇ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।