ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵਾਧੇ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਕਿਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵਾਧੇ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੱਕ ਰਜੋਗੁਣੀ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਸਤੋਗੁਣੀ ਰੂਪ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਮੋਗੁਣੀ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਜਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਤੋਗੁਣੀ ਪੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਮੋਗੁਣ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲ ਦਾ ਤੱਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਜੋਗੁਣੀ ਪੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਤੋਗੁਣ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕਾਲ ਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਕਾਰ, ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਮ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਜਾਂ ਸੰਯਮ ਦੇ ਕੇ ਸੰਚਾਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਅੰਤਰਾਲ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪੁਰੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨੁਕਤਿਆਕਾਰੀ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੰਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਏਕਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇਪਣ, ਇਹੀ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੀ ਬੱਦਲ, ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਅਜੇਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ, ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਿਘਟਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੰਤਕ੍ਰਿਤ (ਸੰਘਾਰਕ), ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼—ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਪੌਰੁਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਅੰਤਕਾਰੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰਜੋਗੁਣੀ ਸਰੀਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਮੋਗੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਤੋਗੁਣੀ, ਪੌਰੁਸ਼ੀ ਨਾਮਕ, ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਜੋਗੁਣੀ ਪੱਖ ਤੋਂ ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੰਮੇ; ਤਮੋਗੁਣੀ ਪੱਖ, ਅੰਤਕ੍ਰਿਤ ਤੋਂ, ਭਵ ਜੰਮਿਆ। ਸਤੋਗੁਣੀ, ਪੌਰੁਸ਼ੀ ਨਾਮਕ, ਸੋਚਿਸ਼ਣੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਕਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਾਲ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ: ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ, ਰੌਦਰੀ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ, ਸਾਂਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ, ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ; ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ', ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਾਰਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ; ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ; ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ-ਵਾਸਨਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੱਤ, ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਰਣ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਕ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਕ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਰਵਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ, ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਲੋਕ ਯਾਤੁਧਾਨ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਵਿੱਚ, ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਮੋਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਲੋਕਪਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ—ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਉਹ ਇੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ, ਹਰ ਮਨਵੰਤਰੀ ਤੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਜ, ਯਸ਼, ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਰਜਸ ਪੱਖ ਤੋਂ, ਮਰੀਚੀ ਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ; ਤਮਸ ਪੱਖ ਤੋਂ, ਕਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਸਤਵ ਪੱਖ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਉਸਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕਾਲ ਬਣ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸੱਤ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਵਿਨਾਸਕ ਆਦਿੱਤ ਵਜੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਉਲਟ-ਫੇਰ ਵਿਚ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਅੰਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਉਤਪਤਿ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੌਰੁਸ਼ੀ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੁਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ; ਮਾਨਵ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁੱਤਰੀ ਆਕੂਤੀ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਜੰਮੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਆਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਤੂਸ਼ਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਪਿਛਲੇ ਤੂਸ਼ਿਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।