ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਦੇ ਘਰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਬੰਧੁਮਾਨ, ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅਣਬਣ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਈ। ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਬਰਬਾਦ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਅਕਾਲ ਦਾ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਕਰੂਰ ਮੁੜ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਆਏ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਜਾਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਕਿ ਮੋਤੀ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ ਦੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਾ ਰੱਖੀਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚੰਗਾ-ਭਲਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬਭਰੂ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਸੱਚੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੋਤੀ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਗੰਦਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਝੂਠ ਜਾਣ ਕੇ, ਝੂਠ ਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਅਨਿਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤਯਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤਯਕੀ ਜਨਮਿਆ। ਭੂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਗੰਧਰ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਭੂਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ। ਪૃਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਵਫਲਕ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਜਨਮੇ। ਸ਼ਵਫਲਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵੱਸਦਾ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਪੈਂਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਵਸਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁੜੀ ਗੰਦਿਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਪਰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਬੇਟੀ, ਜਲਦੀ ਜਨਮ ਲੈ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ?" ਗਰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਗੰਦਿਨੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ, "ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਓਹੋ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ," ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੰਦਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦਾਨੀ, ਯਜਮਾਨ, ਵੀਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ, ਅਕਰੂਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਪਮੰਗੁ, ਮੰਗੁਰ, ਮ੍ਰਦੁਰ, ਅਰਿਮੇਜਯ, ਗਿਰਿਰਕਸ਼, ਯਕਸ਼, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਵਾਰੀਮਰਦਨ, ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਸ਼੍ਰਿਸ਼ਟਚਯ, ਵਰਗਮੋਚਾ, ਆਵਾਹਾ, ਪ੍ਰਤਿਵਾਹਾ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾ (ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਰੀ) ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਸੰਜਾਣ ਹਨ। ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਨ, ਜਨਮੇ: ਦੇਵ ਅਤੇ ਅਨੁਪਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ: ਪෘਥੁ, ਵਿਪ੍ਰਥੁ, ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ, ਅਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕਾਗਵੇਸ਼ਣ ਹਨ। ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਅਸ਼ਵ, ਸੁਵਰਮਾ, ਵਰਮਚਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਅਭੂਮੀ, ਬਹੁਭੂਮੀ ਅਤੇ ਦੋ ਨਾਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਵੀ ਹੋਈਆਂ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸਤਯਕਾ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਕਕੁਦਾ, ਭਜਮਾਨ, ਸ਼ਮੀਕ ਅਤੇ ਬਲਬਰਹਿਸ਼ਾ। ਕਕੁਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਪੋਤਰੋਮਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੇਵਤਾ ਸੀ। ਰੇਵਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਤੁੰਬਰੂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ-ਉਦਕ-ਡੁੰਡੁਭੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਭਿਜਿਤ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਨਰਵਸੁ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਯਜਨਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਪੁਨਰਵਸੁ ਉੱਭਰੇ। ਉਸ ਦੇ ਵੀ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਬਾਹੁਬਾਣਾ ਅਤੇ ਅਜਿਤ; ਅਤੇ ਆਹੁਕਾ ਤੇ ਆਹੁਕੀ, ਜੋ ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਆਹੁਕਾ ਬਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਸਨ, ਜੋ ਗੱਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਯਜਨ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਅਧਰਮੀ, ਅਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਆਹੁਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਫੈਦ ਸੇਵਕ ਤੇ ਚਿੱਟੇ, ਜਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਅੱਸੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਸੀ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇਕਵੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ੀਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਵੀ, ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੂਮੀ ਦੇ ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ।