ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰਾ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਆਮੰਤਕਾ ਮਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਭਦਰਕਾਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਮਣੀ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਅਕਰੂਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, "ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣਗੇ।" ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਭੋਜ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰੋ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਨੇ ਜਲੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਸਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹਲਧਰ ਰਾਮ, ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ; ਸਿਆਮੰਤਕਾ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੈ—ਉਥੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" "ਹੁਣ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸਿਆਮੰਤਕਾ ਮਣੀ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਜਦੋਂ ਭੋਜ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚਲੀਆਂ ਘੰਮਾਸਾਨ ਲੜਾਈਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਕਰੂਰਾ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਮਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ 'ਚ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਜਦ ਭੋਜ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਫਿਰ ਭੱਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜ ਦੀ ਘੋੜੀ, ਵਿਜ਼ਨਾਤਹ੍ਰਦਯਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਭੋਜ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਘੋੜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰਥ ਤੋਂ ਵੇਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ ਰਹੋ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਆਮੰਤਕਾ ਮਣੀ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।" ਅਚ੍ਯੁਤ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ; ਫਿਰ ਹਲਧਰ ਰਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮਣੀ ਵਾਪਸ ਕਰ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਾਣ-ਤਾਣ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਭਰਾਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮਹਿਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਂ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕarta, ਮਿਥਿਲਾ 'ਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ-ਮਾਨਿਆ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬਭ੍ਰੂ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ 'ਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਣਬੰਧ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਗਾਧੀ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਸਿਆਮੰਤਕਾ ਮਣੀ ਲਈ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਯਜਨ enclosure 'ਚ ਗਿਆ। ਸਠ ਸਾਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ, ਵਧੀਆ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਯਜਨਾਂ 'ਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਜਨ "ਅਕਰੂਰਾ-ਯਜਨ" ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਚੂਰਨਤਾ ਸੀ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬਲਭਦ੍ਰ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਬਾਅਦ 'ਚ, ਵ੍ਰਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾ-ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਅਕਰੂਰਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਆਏ; ਜੰਗ 'ਚ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਬੰਧੁਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ, ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਨਰਾ 'ਚ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਦੋਨੋਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਬੰਧੁਮਾਨ, ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਲਈ ਭਦਰਕਾਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮੇ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ ਵਿਘਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਅਕਰੂਰਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਸੁਕਾ ਪੈਣ ਕਾਰਨ, ਧਰਤੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅਕਾਲ ਦਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਆਦਾਨ-ਦਾਤਾ ਅਕਰੂਰਾ ਮੁੜ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਆਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਰਭ 'ਚ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ। ਅਕਰੂਰਾ, ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਵਤੀ ਭੈਣ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਣੀ ਬਭ੍ਰੂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਮਣੀ ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥ 'ਚ ਹੈ—ਉਹ ਦੇ ਦੇ; ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਾ ਰੱਖੀਂ।" ਸਠ ਸਾਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸਾਟਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ, ਬਭ੍ਰੂ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਉਹ ਮਣੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਰੀ-ਵਿਜਈ ਨੇ ਬਭ੍ਰੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਣੀ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਣੀ ਮੁੜ ਬਭ੍ਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।