ਇੱਕ ਵਾਰ ਯਯਾਤਿ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕਰਤਵ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਮਾਣਤਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਡਰ-ਫਿਕਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ—ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ—ਤੂੰ ਜਵਾਨੀ ਨਾ ਦੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣ।” ਯਦੁ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੁਰਵਸੁ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਪਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।” ਤੁਰਵਸੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ।” ਉਹ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਲਟ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੂੰ ਬੁਢਾਪਾ, ਜੋ ਜਾਤਿ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਵਾਪਸ ਲਵਾਂਗਾ।” ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਲਈ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਅਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅਨੂ, ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਾਂ।” ਅਨੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਬੁਢਾਪੇ ਕਾਰਨ ਅੱਗ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਤੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਖਾਮੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼, ਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਤੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਦੇਖੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।” ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪੁਰੁ, ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਝੁਰੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਵਾਪਸ ਲਵਾਂਗਾ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਪੁਰੁ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲਵੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਮੈਂ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ; ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਕੇ, ਅਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਵਾਂਗਾ।” ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ-ਫਲੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪੁਰੁ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਹੁਣ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਸੁਖ ਭੋਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੁਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਧਰਮ ਨਾਲ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਵਤੀਤ ਕਰਦਾ। ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ ਲੁਭਿਆ ਰਹਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੁਢਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਪਰ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਖੰਡ ਤੇ ਪਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਦੁਆਰਾ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਲਿਆ। ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ, ਪੁੱਤਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਦੇ ਹਨ।