ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਰੂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਧੀ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਚਾਰੂ ਖਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਵੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਮਝ ਕੇ, ਰੀਚੀਕ—ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ—ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। "ਹੇ ਸੁਮਧੁਰਾ! ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਚਾਰੂ ਅਦਲ-ਬਦਲ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰੂਨ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਪਸਿਆ ਉਸ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਪਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ: "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਕੋਈ ਹੋਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗ ਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਸੁਮਧੁਰਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਤੇਰੀ; ਪਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਮ ਤੇ ਕਰੂਨ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" "ਹੇ ਪਤੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿਤਾ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੁਮਧੁਰਾ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਜਮਦੱਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਰੂ ਅਦਲ-ਬਦਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ—ਕਰੂਨ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ—ਜਮਦੱਗਨੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਧੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ਜ ਬਣਾਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, "ਕੌਸ਼ਿਕੀ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲ ਗਈ; ਇਖ੍ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਵੇਣੁ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਰੇਣੂਕਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਮਲੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਤੀ ਸੀ; ਕਮਲੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਡੌਲ-ਮਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਜਮਦੱਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਸਮੂਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਤੇ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਰਾਮਾ ਸੀ—ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੀਚੀਕ ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ, ਮਹਾਨ-ਚਿੱਤ ਜਮਦੱਗਨੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ; ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਫਾ ਮੱਧਮ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਨਸ਼ਪੁੱਚਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ "ਵਿਸ਼ਵਰਥ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਫਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ "ਦੇਵਰਥ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਫਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਮਧੁਚਛੰਦ, ਨਯਾ, ਕ੍ਰਿਤਦੇਵ, ਤੇ ਧ੍ਰੁਵਾਸ਼ਟਕ ਵੀ ਨਾਮਿਤ ਹਨ। ਕੱਛਪਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ-ਚਿੱਤ ਕੌਸ਼ਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥਿਵ, ਦੇਵਰਥ, ਯਜਨਵਲਕ, ਸਮਰਸ਼ਨ, ਉਦੁੰਬਰਾ, ਉਦੁੰਮਲਨਾ, ਤਾਰਕ, ਤੇ ਯਮ ਵਲੋਂ ਛੁਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਲੋਹਿਨਯਾ, ਰੇਨਵਾ, ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਵਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਬਭ੍ਰਵਾ, ਪਾਨਿਨਾ, ਤੇ ਧਿਆਨ-ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹਨ। ਸ਼ਾਲਵਤੀ ਤੋਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼, ਸਯੰਕ੍ਰਿਤ, ਤੇ ਗਲਵ; ਦੇਵਲ, ਯਮਦੂਤ, ਸ਼ਾਲੰਕਯਾਨ, ਤੇ ਬਸ਼ਕਲ ਵੀ ਹਨ। ਦਾਦਤੀ, ਬਦਰਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ; ਹੋਰ ਵੀ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, "ਸ਼ੌਸ਼ਿਕ" ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ। ਕੌਸ਼ਿਕ, ਓਸ਼ਰਮਾ, ਤੇ ਸੈਦਵਯਾਨਾ—all virtuous Kaushika's descendants. ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਅਸ਼ਟਕਾ; ਤੇ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜਹਨੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਹੜੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ, ਕਿਹੜੀ ਤਪਸਿਆ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਮੈਂ ਇਹ ਫਰਕ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਤਪਸਿਆ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਏ, ਅਨੈਤਿਕ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।" ਇਹ ਧਰਮ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ। "ਜੋ ਮਨ-ਮਾਨੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ, ਤੀਬਰ ਪਾਠ ਕਰ ਕੇ, ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਆਖਰੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਪਰ ਕਰੂਨ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਉਸਦੇ ਦਾਨ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਭ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" "ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਦੌਲਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ—" "ਉਹ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਦਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ।" "ਤਪਸਿਆ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ; ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ।" "ਯਜਨ ਦਾਨ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤਪਸਿਆ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਵੈਰਾਗ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਉੱਤਮ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ, ਜਮਦੱਗਨੀ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼, ਅਤੇ ਧਰਮ, ਦਾਨ, ਤਪਸਿਆ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।