ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਯੋਗ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੇਲੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਧਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ; ਨਿੰਦਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੀ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਯੋਗ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪੂਰਾ ਨਰਕ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਲ ਵੈਰ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੁਗਤਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮੂਹ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਅੰਦਰ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਚੋਵੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ dissolution ਵੇਲੇ ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਵੀ ਅਸਲ ਗਿਆਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ "ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਹੋਰ ਵੇਦ-ਚਿੰਤਕ ਗਿਆਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾਂ, ਵੇਦਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਲ ਭਗਤੀ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਧੀ ਦੀ ਆਖਰੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਭਾਗ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲੋਭ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਦੇ ਪੂਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਵਾਨ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕਰਮ ਬਤਾਇਆ, ਉਹ ਸਵੈਭੂ, ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ; ਪਹਿਲਾ ਸਮੂਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਵਧਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਾ ਸਮੂਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ; ਬਾਕੀ ਸਮੂਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰੋ ਵਰਗ ਭੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਹੀ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਜਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਸੰਪੱਤੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾਮਾ ਉਸਨੂੰ ਸੰਪੱਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕਰਤਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੂਲ ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਨਾ ਤਾਂ ਯੋਗ ਦਾ ਸੁਖਮ ਰਸਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਆਮ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ—even ਘਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪਿੰਡ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਜੀਵ ਪੋਸ਼ਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਮੰਤਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਜ਼ਤ, ਵੰਸ਼, ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਭੋਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸੌ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਵਸਥਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ: ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਿਤਰ ਹਨ; ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤੰਤੀ ਵੀ ਮੈਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੋ। ਲੋਕ, ਧੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਅਮਰਤਾ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਜਦ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਸੰਦੇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਯਗ੍ਯ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਲੋਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਏ। ਉਸ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ; ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।