ਇਕ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਸਮ ਸਵੇਰੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੋਹਿਣੀ ਨक्षਤਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਤੇ ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਜੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਰਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਯਗ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਯੋਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਪਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਉੱਚਾ ਯੋਗ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ; ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਧਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤਮ ਲਕੜਾ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦਾਨ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਿੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਖੁੱਤ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸੁਣ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਿਕ ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜੀਭ ਕੱਟਦੇ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਲੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਇਹ ਧਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ; ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਨਰਕ ਸਾਰਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਦੁਆਰਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨਤੀਜਾ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਇਥੇ ਵੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਵੇ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਬਦਲਾਅ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਚੋਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ—ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਅੰਤ ਪਹੁੰਚ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਘਟਨ ਸਮੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਾਰ। ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਉਸੇ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਮਨਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਤੇ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੇਦ-ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਗ, ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੰਤਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਅੰਤਮ ਰਸਮ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਭ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਯਾਤਰਾ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਦੇ ਪੂਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਰਗ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਧੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਰਸਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ; ਪਹਿਲਾ ਸਮੂਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਦੂਜਾ ਸਮੂਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ; ਬਾਕੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਇਹਨਾਂ (ਪਿਤਰਾਂ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮ (ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਰਨ) ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਵਰਗ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਪਤੀ ਜਾਂ ਸੰਤਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਪਤੀ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕਰਤਵ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਲ ਆਹਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੜ ਹਨ। ਯੋਗ ਦਾ ਸੁਖਮ ਰਸਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਭੌਤਿਕ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਤਪ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਪਾਤ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਦੇਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਿੰਡ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਹਾਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯੋਗ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਪਿਆਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਉਪਰਾਲਾ ਨਾਲ ਜਾਪ, ਪੂਜਾ, ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।