ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਠ ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਪੁੰਸਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੌ ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁੜ੍ਹਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਰਹੇ, ਫਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਕਰ ਦਾਨੀ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੇਟ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਚੋਹਣ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਚੱਕਰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੂਰ ਵੇਖ ਲਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮੁਰਗਾ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਜਨ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੇਟ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆਉਣ ਚਾਹੀਦੇ, ਨਾ ਅਣਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਅਰਪਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਨੁਮਤੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਚੱਲਣੀ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਮੱਤ ਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਝਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਹਿਰ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿਚ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸਦਾ ਪਿਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ। ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਕੇ ਗੁਪਤ ਯੋਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ, ਜਿਹੜਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਧਰਮ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਤਮ ਰਾਜ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗ, ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭਕਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਥੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਕੇੜੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਿੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਖੂਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਈਰਖਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਰੀ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਵੇਦਕ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜੀਭ ਕੱਟਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਰਧਾਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ; ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਯੋਗ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਾ ਨਰਕ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਯਮਿਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਇਥੇ ਵੀ, ਜਰੂਰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ "ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ" ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਅੰਦਰਲੀ ਬਦਲਾਵ ਦੇ, ਉਹ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਤੀਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚੌਵੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਅੰਤ ਵਿਚ ਅਸਲੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਣਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀ "ਅਸਲ ਗਿਆਤਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ "ਵੇਦ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਾਣਯੋਗ ਅਤੇ ਸਮਝਣਯੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੇਦ-ਧਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ "ਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਤਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ, ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸੰਤਾਨ, ਪਿਤਰ-ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਨ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਿਧੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਦੁਜਾ-ਜਨਮੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਅਖੂਟ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਦੇ ਪੂਰਨ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉੱਚਤਮ ਮਾਰਗ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਇਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚਤਮ ਤੇਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਸਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਤ, ਸਦਾ ਅਡੋਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਪਹਿਲਾ ਸਮੂਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨਾਦਿ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਧਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।