ਸਭ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਯੋਗ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਇਸ ਯੋਗ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੂਆਰੀ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਤਪੇਦਿਕ ਦੇ ਮਰੀਜ਼, ਪਸ਼ੂ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਾੜੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੂਤ, ਵਪਾਰੀ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਯੋਗ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਘਰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਝੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮੜਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਲ ਦਾ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਨਕਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਝਗੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਅਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਸ਼ਾਪਤ, ਚੋਰ ਅਤੇ ਹُنਰ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਜੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮੰਗਤਾ, ਨਾਸਤਿਕ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਵੀ ਯੋਗ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਪਾਗਲ, ਨਪੁੰਸਕ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਗਰਭਹੱਤਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਹਕੀਮ, ਦੂਤ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਜਮ੍ਹਾਂ ਪਈ ਚੀਜ਼ ਹੜਪਣ ਵਾਲੇ, ਜੂਆਰੀ ਜਾਂ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਵਪਾਰੀ, ਧਰਮਹੀਣ ਹُنਰਮੰਦ, ਖਰੀਦਣ ਵੇਲੇ ਮਾਲ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਵੇਚਣ ਵੇਲੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਸੁਆਹ ਵਾਂਗ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਠ ਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਪੁੰਸਕ ਸੌ ਦਾ, ਕੋੜੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਦਾਤਾ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਭਲਾ ਫਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਗਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਦਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤਿਲ ਪਾ ਕੇ ਇੱਕ ਰਖਿਆ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ; ਜੇ ਸੂਰ ਵੇਖ ਲਵੇ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੁਕੜ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰੇ ਤਾਂ ਵੀ। ਜੇ ਰਜੋਧਰਮ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਆਂਸੂ ਨਾ ਵਗਾਓ, ਨਾ ਹੀ ਗਲਤ ਬੋਲੋ, ਅਤੇ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੁਮਤੀ ਕਰਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ, ਸੱਟੇ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਦੀ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਅਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਉੱਚਾ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਯੋਗ ਨੂੰ ਇਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਗੁਪਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਉੱਚਾ ਯੋਗ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਲਕੜੀ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਹ ਯੋਗ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਇਥੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦਾਨ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਕਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਖੁਟ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸੁਣ ਕੇ ਈਰਖਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਰੀ ਰੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਜੀਭ ਕੱਟਦੇ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੇਲੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਧ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ, ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਾ ਨਰਕ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਵੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਅੰਤਮ ਬਦਲਾਅ ਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਅਤੇ ਚੌਵੀ ਵਿਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ dissolution ਸਮੇਂ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਜਾਣਨਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਉਸੇ ਨੂੰ ਅਸਲ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।