ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਕੋਈ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ ਜੋ ਤਿਰਤੀਨਵੇਂ ਦਿਨ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਵਲ ਮਧੂ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। ਜੇਕਰ ਬਕਰਾ ਜਾਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਜਾਂ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—even ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਸਾਂਡ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਯੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਤਾਓ। ਪੂਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ, ਜਪ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਹ imperishable ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਇਕੀ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਛੇ ਮਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਂਡ ਦੇ ਫਲ ਬਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ: ਜੋ ਸਾਂਡ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਪੀੜੀਆਂ ਪੂਰਵ ਅਤੇ ਦਸ ਪੀੜੀਆਂ ਪਾਛਲੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਜੇਹੜਾ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਾ ਫਲ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ imperishable ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਡ ਦੇ ਪੂਛ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹਿਆ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ imperishable ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਾਂਡ ਆਪਣੀ ਸੀੰਗ ਜਾਂ ਖੁਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਧੂ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਣ ਉਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਂਡ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਗੁੜ ਜਾਂ ਮਧੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ imperishable ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਪਰ ਦੈਵਿਕ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਕਰਨੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਵਰਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਕਤੀਆਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਟੀਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਆਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗਾਂ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ, ਅਤੇ ਵੈਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਚਾਂਦੋਗਿਆ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਮੁਖ ਗਾਇਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਵਰਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੱਖ ਯਗਾਂ ਤੇ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕਰਤਵੀਤਾ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਸ ਭਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਲਈ ਸੱਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ imperishable ਹੈ; ਇਹ ਪੰਕਤੀਆਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੰਦਨਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ; ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤਿੰਨੋਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਯੋਗ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ: ਜੂਆਰੀ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਯਕਸ਼ਮਾ-ਰੋਗੀ, ਪਸ਼ੂ-ਚਰਵਾਹਾ, ਮੰਦ-ਦਿੱਖ, ਪਿੰਡ-ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ, ਵਪਾਰੀ, ਗਾਇਕ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ; ਜੋ ਘਰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼-ਦਾਤਾ, ਜੋ ਸਾਂਝੇ ਭਾਂਡੇ ਤੋਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਯਾਤਰੀ, ਚਮੜਾ-ਵਪਾਰੀ, ਤੇਲ-ਵਪਾਰੀ, ਅਤੇ ਨਕਲੀ ਵਸਤੂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਝਗੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨੀਤ ਹੈ, ਸ਼ਾਪਿਤ, ਚੋਰ, ਅਤੇ ਹਥਕਲਾ-ਕਮਾਈ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਉਤਸਵ-ਦਿਨ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ-ਭੇਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਭਿਖਾਰੀ, ਨਾਸਤਿਕ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ; ਜੋ ਪਾਗਲ, ਨਪੁੰਸਕ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭ੍ਰੂਣ-ਹਤਿਆਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਜ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡਾਕਟਰ, ਦੂਤ, ਅਤੇ ਪਰ-ਪਤਨੀ-ਗਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਦ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਤਪਸਿਆ ਵੇਚਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਕੁਝ ਨਾਸਤਿਕ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਇਥੇ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਜਮ੍ਹਾਂ-ਖਾਤਾ ਖੋਣ ਵਾਲੇ, ਜੂਆਰੀ, ਜਾਂ ਵੇਦ-ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਵਪਾਰੀ, ਧਰਮ-ਹੀਨ ਹਥਕਲਾ-ਕਾਰ, ਜੋ ਖਰੀਦਣ ਸਮੇਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਚਣ ਸਮੇਂ ਵਧਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੇ ਦੋਵਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਸੁਆਹ ਵਾਂਗ ਫਲ-ਹੀਨ ਹੈ। ਇੱਕ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਠ ਦਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਪੁੰਸਕ ਸੌ ਦਾ, ਕੋੜੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੰਦ-ਰੋਗੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਦਾਤਾ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਅਸੁਰ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ (ਪਿੰਡ-ਕਰਮ) ਦੇਖਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੇਖਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ; ਜੇ ਸੂਰ ਦੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੇਟ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੁਰਗਾ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ। ਜੇ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾ ਪਿਤਰ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਜਾਂ ਨਿਰਜਨ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਭੇਟ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਅੰਸੂ ਨਹੀਂ ਵਹਾਉਣੇ, ਨਾ ਅਣਚਾਹੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣੇ, ਨਾ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਮ-ਮਾਰਗ (leftward rite) ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੂਸ਼ਾ (ਦਰਭਾ) ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁਰਖਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਨੁਮਤੀ ਕਰਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਭੇਟ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜਾਂ ਚਲਣੀ, ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਮੈਟ ਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ, ਉੱਚੀ ਕਰਮ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਯੋਗ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।