ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਭੋਜਨ ਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਵਾਹਨ, ਅਤੇ ਸਤਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋੜੀ ਹੋਈਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਵੀ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਸ੍ਰਾਧ ਰੀਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਰੀਤੀਆਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸ੍ਰਾਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਛਤ ਫਲਾਂ ਲਈ ਅਤੇ ਕਰਤਵ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ।" ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਰੀਤੀਆਂ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ; ਚੰਦਰਮਾਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਰਧ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਅਸ਼ਟਕਾ 'ਚਿਤ੍ਰੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਾ 'ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ' ਹੈ, ਤੀਜਾ 'ਵੈਸ਼ਵਦੇਵਿਕੀ'। ਪਹਿਲਾ ਸਦਾ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ। ਤੀਜਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਅਨਵਅਸ਼ਟਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੌਥਾ ਅਸ਼ਟਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅਸ਼ਟਕਾ ਰੀਤੀਆਂ ਵਿਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ, ਸਹੀ ਚੰਦਰਮਾਸ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅਸ਼ਟਕਾ ਰੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਕਾਰੀ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜਗਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਗਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਤ, ਵਾਧਾ, ਯਾਦ, ਬੁਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਵ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਗਵਾਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੀ ਤੀਥੀ ਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੀਜੀ ਤੇ, ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੀ ਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੰਜਵੀਂ ਤੇ, ਵੱਡਾ ਵਾਧਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੀਂ ਤੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੱਤਵੀਂ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਠਵੀਂ ਤੇ, ਪੂਰਨ ਵਾਧਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨੌਵੀਂ ਤੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦਸਵੀਂ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਵਾਧਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤੇ, ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਵੀਂ ਤੇ, ਰਾਜ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਬੁਧੀ, ਪਸ਼ੂ, ਗਿਆਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਵਾਧਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੌਦਵੀਂ ਤੀਥੀ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਵਿਰੋਧੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਮਾਵਸ ਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਮਾਵਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ, ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਸੋਮਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਖਿੜੌਣਿਆਂ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਮਾਵਸ ਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਪਿਤਰਾਂ ਸਿੱਧਾ ਸਤਕਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਮ ਨੇ ਸ਼ਿਵ (ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ) ਨੂੰ ਹਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਖਾਏ।" ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿਚ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ ਮ੍ਰਦੁ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਆਰਦਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਠੋਰ ਹਨ। ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਧੀਆਂ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ 'ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਲਗੁਨੀ 'ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਰੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।