ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਮੈਦਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਸੁਧਾ ਵੀ ਕਹਾਈ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਪૃਥਿਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣੀ ਗਈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਖੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੈਨਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਵੈਦ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੁਭਾਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਯਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵੱਲ ਤਰਸਦੇ, ਸੁਭਾਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਪૃਥੁ ਵੈਨਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੰਗੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਰੱਖਦੇ, ਪ੍ਰਥੁ ਹੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਕਰਤਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਵਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਥੁ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਾਛਾਂ, ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਬਰਤਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਯੁ ਨੂੰ ਵਾਛ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲੇ ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਮਨੁ ਨੂੰ ਵਾਛ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗ੍ਰੀਸ਼ਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਛ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਫਸਲਾਂ ਦੁੱਧ ਵਜੋਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਉੱਤਮ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਭੁਜਾ ਨੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁ ਨੂੰ ਵਾਛ ਬਣਾਇਆ, ਬੁਧੀਮਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਅਨੁੱਤਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਮਸ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਬਲਬੰਧੂ ਨੇ ਤਾਮਸਾ ਨੂੰ ਵਾਛ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਚਾਰਿਸ਼ਣਵ ਦੇਵ ਦੀ ਮਨਵੰਤਰੀ ਆਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਰਿਸ਼ਣਵ ਨੂੰ ਵਾਛ ਬਣਾਕੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਆਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਨੇ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਛ ਬਣਾਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਆਉਣ ਤੇ, ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝੋ ਕਿ ਹਰੇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ; ਹੁਣ ਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਸੁਣੋ। ਪ੍ਰਥੁ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਅੰਤਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪਾਲਿਨ; ਅੰਤਰਧਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਅਤੇ ਹਵਿਰਧਾਨ ਜੰਮੇ। ਹਵਿਰਧਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਧਿਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ: ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਗਯਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਅਜਿਨਾ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਗਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਪ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਕਹਾਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸਵਰਨਾ, ਜੋ ਮਹਾ-ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ; ਸਵਰਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਕਹਾਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕਜੁਟ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਕੇ। ਜਦ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਬੇਕਾਬੂ ਵਧ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋ ਗਈ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਮਨੁ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਵਾ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਆਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀਵ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਇਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ। ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤੇ; ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਡਾਲੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ। ਜਗਤ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ ਪੂਰਾ ਪਰਿਨਾਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। "ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਜੰਮਣਗੇ; ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪਾਲੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਰਧ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ—ਦਕਸ਼, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਉਹ, ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧਾ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਜਲ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਮ-ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਉਪਜਾਈ; ਦਸ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਅਤੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਤੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਮਿਆ। ਦਕਸ਼, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੀਵ ਬਣਾਏ, ਫਿਰ ਸੰਯੋਗ ਰਾਹੀਂ। ਦਕਸ਼ ਨੇ ਅਚਲ ਅਤੇ ਚਲ ਜੀਵ, ਦੋ-ਪੈਰ ਅਤੇ ਚਾਰ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਧੀਆਂ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇਰਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਤਾਈ (27) ਧੀਆਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਲਈ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਰਾਂ, ਤਪ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਰਚਨਾ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।