ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਸ੍ਰਾਧ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੀ ਪਾਉਣਾ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੌਲ, ਖੀਰ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ, ਜੜਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਆੰਜਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੂਣੀ ਹੋਈ ਚਣੀ, ਸ਼ੱਕਰ ਅਤੇ ਰਸ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸਰ ਅਤੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਤੁੱਟ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕੂ, ਲਾਜਾ, ਕੇਕ, ਕੁਲਮਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਆੰਜਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਤਕੂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਵਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਮਰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਉੱਤੇ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ—ਜੋ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਚਬਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਚੂਸੇ ਜਾਂਦੇ, ਪੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਚਾਟੇ ਜਾਂਦੇ—ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸੌਮਿਆ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਗੰਡੀ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਭੇਟ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗੰਡੀ ਦੀ ਸਿੰਗ ਦੇਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਗੰਡੀ ਦੇਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਗਤ ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਤਾਜਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਵਿਆੰਜਨ ਵੀ ਭਾਵਨਾ, ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ; ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਫਲ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਵਿਆਪਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਗਹਿਣੇ, ਵਾਹਨ, ਅਤੇ ਸਤੀਆਂ ਹਨ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋੜੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਡੀਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੈ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਫਿਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਆਦਰਯੋਗ ਰੀਤੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸ੍ਰਾਧ ਰੀਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਅਤੇ ਕਰਤਵ ਫਲ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਰੀਤੀਆਂ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ; ਚੰਦਰ ਮਾਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਧਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਸ਼ਟਕਾ 'ਚਿਤ੍ਰੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਦੂਜੀ 'ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ' ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੀ 'ਵੈਸ਼ਵਦੇਵਿਕੀ'। ਪਹਿਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਕ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ। ਤੀਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਅਨਵਅਸ਼ਟਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਚੌਥੀ ਅਸ਼ਟਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਰੀਤੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਿਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਚੰਦ੍ਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਇਹ ਅਸ਼ਟਕਾ ਰੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਡਕ ਨਾ ਕਰ ਜਾਣ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਾ-ਦਾਨੀ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਧਾ, ਯਾਦ, ਬੁਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੰਦ੍ਰ ਪਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੋ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" "ਦੂਜੀ ਦਿਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੀਜੀ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਚੌਥੀ ਦਿਨ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵੀਂ ਦਿਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਵਾਧਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਛੇਵੀਂ ਦਿਨ ਕਰਕੇ, ਦਵਿਜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸ੍ਰਾਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਤਵੀਂ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਗਠਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਠਵੀਂ ਦਿਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਵਾਧਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨੌਵੀਂ ਦਿਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਦਸਵੀਂ ਦਿਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਵਾਧਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਗਿਆਰਵੀਂ ਦਿਨ, ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਤਤ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਬਾਰਵੀਂ ਦਿਨ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਜਿੱਤ, ਨਾਲ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰਵੀਂ ਦਿਨ, ਪੁੱਤਰ, ਬੁਧੀ, ਪਸ਼ੂ, ਗਿਆਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਉੱਤਮ ਪੋਸ਼ਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚੌਦਵੀਂ ਦਿਨ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਲਟ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇਗੇ।" "ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਛਿਤ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਸ੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਤੁੱਟ ਫਲ ਬਾਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।