ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ, ਸੁਤੀ, ਕਪਾਹ ਦੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੀ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਪ੍ਰਚੁਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਸਮੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਵਸਤ੍ਰ ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਸਰਬੱਤ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਨਾ ਯੱਗ, ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਤਪस्या ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਤਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਯਤਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸੰਪੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਐਸਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚਾਵਲ, ਅਨਾਜ, ਪਿਠੇ, ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਖੀਰ, ਸ਼ਹਦ, ਗੰਨੇ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯੱਗ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਸੁੱਧ ਗਾਊਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ—ਇਹ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਜਾਂ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ। ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਚਾਵਲ, ਖੀਰ, ਘਿਉ, ਸ਼ਹਦ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਦਾਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਥੇ ਵੀ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿੱਤ ਪਰੋਟੀਆਂ, ਚੀਨੀ, ਰਸ, ਕ੍ਰਿਸਰ ਅਤੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤੂ, ਲਾਜਾ, ਪਿਠੇ, ਕੁਲਮਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਲੇ, ਚਿਕਣੇ, ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਸੱਤੂ ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਦਰ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ—ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚੂਸਣ ਵਾਲੇ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚਾਟਣ ਵਾਲੇ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸੌਮਿਆ ਹੋਮਾਂ, ਅਤੇ ਗੈਂਡੇ ਦਾ ਮਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਮ ਹਨ, ਪਰ ਗੈਂਡੇ ਦਾ ਸਿੰਗ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਵਾਲਾ ਗੈਂਡਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਭੋਜਨ ਜਲਦੀ ਦਿਓ ਅਤੇ ਭਗਤੀ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀਆਂ ਸਾਈਡ ਡਿਸ਼ਾਂ ਭੀ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ, ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਫਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ; ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਤਨ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿਓ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਤਪੁਰਖ ਸਨਮਾਨਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੱਤਾ ਵੀ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਆਦਰਨੀਯ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਰਤਵ ਵਜੋਂ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਕਰਮ ਪੁੱਤਰ, ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਧਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੱਖ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਸ਼ਟਕਾ 'ਚਿਤ੍ਰੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ 'ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ' ਅਤੇ ਤੀਜੀ 'ਵੈਸ਼ਵਦੇਵਿਕੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਦੋ ਹਰੇਕ ਮਹੀਨੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਅਸ਼ਟਕਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੈ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਚੋਣ ਦੀ ਵਿਧੀ। 'ਅਨਵਸ਼ਟਕਾ' ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਚੌਥੀ ਅਸ਼ਟਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਮਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਮ ਨਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹੇਠਲੇ ਗਤਿ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਠੀਕ ਤਿਥੀਆਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅਸ਼ਟਕਾ ਕਰਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਨਾ ਲੰਘਣ ਦਿਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਧੂ, ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ, ਬੁੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਥਮ ਤਿਥੀ ਤੇ ਮਿਲਿਆ ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਵਾਧੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੁਖ, ਇੱਛਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।