ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਪਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ, ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾਵੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਪਲੰਗ, ਸੀਟਾਂ, ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਵੇਲੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪਾਤ੍ਰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਘੜੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੋਹਣਾ ਮਕਾਨ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੂਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਤਲਾਬ, ਖੇਤ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ-ਕਦੇ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਚਿਰ ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਲੰਗ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਅਨਾਜ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾ ਵਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਉਨ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੰਬਲਾਂ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ, ਸੋਨਾ, ਰੇਸ਼ਮ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕਰਦਧਨੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ਮੀਨਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜ੍ਯਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮ, ਲਿਨਨ, ਰੂਈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਇੱਛਤ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਕਪੜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਇੱਕ ਸਰਵਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਹੈ; ਬਿਨਾਂ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਨਾ ਯਜ੍ਯ, ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਤਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਯਜ੍ਯ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਤਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਯਤਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਰਾਧਿਤ ਯਜ੍ਯਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਕਾ ਚਾਵਲ, ਅਨਾਜ, ਮਿਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਘਿਉਂ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਆਟਾ, ਖੀਰ, ਸ਼ਹਦ, ਗੰਨੇ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ, ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗ્નਿਸ਼੍ਟੋਮ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਗਾਊਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਭੋਜਨ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੀਂਹਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਿਉਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਚਾਵਲ, ਖੀਰ, ਘਿਉਂ, ਸ਼ਹਦ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਨਿੱਤ ਪਰੋਟੀਆਂ, ਸ਼ੱਕਰ ਅਤੇ ਰਸ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਰ ਅਤੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਖੂਟ ਖਜਾਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਤੂ, ਲਾਜਾ, ਮਿਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਕੁਲਮਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਦ, ਸੁਆਦਲੇ, ਮੱਖਣਦਾਰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਵਾਲਾ ਸਤੂ ਭੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਦਰ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦਾ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੱਬਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੂਸਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸੌਮਯ ਭੋਗ, ਅਤੇ ਗੈਂਡੇ ਦਾ ਮਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਮ ਸਮੱਗਰੀ ਹਨ, ਪਰ ਸਿੰਗ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅਸੀਂ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਗੈਂਡੇ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੋਟੀ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯਾਂ ਦਾ ਅਤੁੱਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਜ਼ਾ, ਖ਼ਰਾਬ ਨਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜਲਦੀ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੱਖਣਦਾਰ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗਿਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੰਮਦੇ ਅਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸੰਸਾਰ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹਨ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰਤਨ, ਵਾਹਨ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਦਾ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਤਿਥੀ ਉਸਦੇ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਵਸਤੂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਪੁੱਰਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਤ ਅਤੇ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ ਵੀ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਕਰਮ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਵਾਸਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਰਤਵਯ ਵਜੋਂ। ਪੁੱਤਰ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਧਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਕਰਮ ਹਨ; ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੂੰ 'ਚਿਤ੍ਰੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।