ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਨਿਆਇਕਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਧਾਤੂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਮਧੁ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੱਕੀ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪੂਰਾ ਬਿਸਤਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦ ਉਹ ਜਗਤ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮਹਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਘਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਉੱਚਿਆਂ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੋਤੀ, ਬੇਰਿਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਅਨੇਕਾਂ ਰਤਨ ਅਤੇ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਦੀਵ੍ਯ ਵਾਹਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਮਹਲ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਵਗ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਕੁਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨਮੋਹਣ ਹਨ। ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਸੌ ਰਥ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅੱਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ, ਸੁਭਾਗਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਭਾਂਡਾ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਸ੍ਰਾਧ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਧੀਕ ਪੂੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਘੜਾ ਭਰ ਸਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ-ਇੰਧਨ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂੰਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਰਾਮ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਦਾਨੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੜੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਦਿਲ ਕਰੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਮਲ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੁੰਦਰ ਨਿਵਾਸ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕੂਏ, ਬਾਗ, ਤਲਾਬ, ਖੇਤ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਬਿਸਤਰਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਤਹਿਨ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਵਧੀਆ ਕੰਬਲ, ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ, ਸੋਨਾ, ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਗੁੰਝੀ ਹੋਈ ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਫਰ - ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਕੇ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮ, ਲਿਨਨ, ਕਪਾਹ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਧੂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ। ਕਪੜਾ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਭ ਦੇਵ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬਿਨਾ ਕਪੜੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਰੀਤ, ਨਾ ਯੱਗ, ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਤਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਯੱਗ, ਵੇਦ ਤੇ ਤਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜ-ਸਮਰਾਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਧੂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਪਕਾਇਆ ਚੌਲ, ਅਨਾਜ, ਪੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਘੀ-ਸ਼ੱਕਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪੀਠ - ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਖੀਰ, ਮਧੁ, ਗੰਨੇ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ-ਚੌਲ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਵਧੀਆ ਪੂੜੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ - ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਦਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਮਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਮਾਘਾ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਅਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦੈਵ ਉਚਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।