ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਨਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਤਿਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੋਰ, ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਯਜਮਾਨ ਵੀ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੂਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਔਰਤ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਅਣ-ਦੀਖਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਅਜਾਣੇ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਘੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਬਚੀ ਹੋਈਆਂ ਨਾ ਹੋਣ; ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਯਮੀ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਹਵਨ, ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਅਰਪਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੰਮ—ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਲ ਪੀਣਾ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਮੁੰਡੇ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਚੋਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਦੇ ਲੋੜਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਿਗਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਮਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਫਿਰ ਦਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਕਾਸੀ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਕਪੜੇ—even ਪੁਰਾਣੇ—ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਵੱਡਾ ਧਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਨ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਧਾਤੂ ਦਾ ਜਲ-ਪਾਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਈ ਜਲ-ਪਾਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਗਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪੂਰਾ ਪਲੰਗ ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾਈ ਸਮੇਂ ਉੱਤਮ ਮਹਿਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘਰ, ਪਲੰਗ, ਸੀਟਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ascetics ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੋਤੀ, ਬੈਰਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ-ਲੱਖ ਦੇਵ-ਰਥ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਿਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਿਲ ਦੇ ਆਗੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਹੋਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਮੁੱਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਹਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ, ਸੌ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਅੱਗ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਦਾਨ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਭ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਪਾਤ੍ਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪਾਤ੍ਰ ਇੱਛਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦਾਨੀ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਤ੍ਰ ਭਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੱਕੜ ਤੇ ਈਂਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਉਚਿਤ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਰੀਤਿ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।