ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਨਮੁਖ ਬੈਠੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਸੰਬੰਧੀ ਗੁਪਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਢੰਗ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲਾਈਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ, ਯਜ్ఞ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਹੜਾ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਫਿਰ ਇਕ ਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਫਿਰ ਤਰਕ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਲੜੀਵਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਤਗੜਾ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਉਦਾਸੀਨ ਯਾਤਰੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸਦੇ ਵੀਰਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਉਸਦੇ ਵੀਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਅਤੇ ਦਯਾਲੂ, ਧਰਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਉਦਾਸੀਨ ਜਾਂ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਸੀਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਾਂ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ ਜਾਂ ਝੂਠਾ ਤਿਆਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਨਕਲੀ ਮੁੰਡਿਤ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਚੀਥੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦਈ, ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਗਾਇਕਾਂ, ਨਰਤਕਾਂ, ਅਭਿਨੇਤਾਵਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਸਦਾ ਦੂਰ ਰੱਖੋ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖੋ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਐਸੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮਾਰਨਾ, ਜਬਰ ਕਰਨਾ, ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਗੈਰ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਕੰਮ—ਇਹ ਕੋਈ ਵੀ ਉਚਿਤ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠੇ ਇਰਾਦੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਤਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਪਖੰਡੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਅਤੇ ਜੋ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਸੰਲੱਗਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦਾ ਭਾੜਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਲਾਭ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ। ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਭਾੜੇ ਤੇ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਈ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਉਸਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾੜੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਭਾੜੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਲਈ ਵੇਚਣ-ਖਰੀਦਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਇਹ ਵੈਸ਼ਯ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਾਪ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਉਦੇਸ਼ ਯਜ्ञ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀ ਭੋਗਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਯਜਮਾਨ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੂਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਥੋੜੀ ਬਚਤ ਔਰਤ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਅਦীক্ষਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਛੱਡ ਕੇ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਘਿਉ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਬਚਤ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਫੁੱਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਲ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਭੋਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ, ਪਿਤਰ ਉਸਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਯਮੀ ਬੋਲ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਹਵਨ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਭੋਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਢੰਗ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ—ਦਾਨ ਆਦਿ—ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਹੀ ਜਲ ਚੁਲਣ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ, ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ।