ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਕਿ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਦਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਝਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਸੁਧਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਥਿਵੀ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਖੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੈਨਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸੀ। ਵੈਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ, ਪ੍ਰਥੂ ਦੀ ਹੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਿਆ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਥੂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਕਰਤਾਰ, ਵੰਦਨਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਥੂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ safely ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਥੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਧੰਦੇ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਨ-ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੱਛਿਆਂ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਤੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲੇ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਅਤੇ ਗਰੀਸ਼ਮਾ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੂ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਫਸਲਾਂ ਦੁੱਧ ਵਜੋਂ ਕੱਢੀਆਂ। ਉੱਤਮ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਭੁਜ ਨੇ ਉੱਤਮ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਨੁੱਤਮ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ। ਪੰਜਵੇਂ ਤਾਮਸ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਬਲਬੰਧੂ ਨੇ ਤਾਮਸਾ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ। ਚਾਰਿਸ਼ਣਵ ਦੇਵ ਦੇ ਮਨਵੰਤਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨੇ ਚਾਰਿਸ਼ਣਵ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨੇ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਪ੍ਰਥੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਪ੍ਰਥੂ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਅੰਤਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪਾਲਿਨ। ਅੰਤਰਧਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਅਤੇ ਹਵਿਰਧਾਨ ਜਨਮੇ। ਹਵਿਰਧਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਧਿਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਗਯਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵ੍ਰਜਾ, ਅਤੇ ਅਜਿਨਾ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਪ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸਵਰਨਾ, ਜੋ ਮਹਾ-ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਸਵਰਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਮਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘਟੋਤਰੀ ਹੋਈ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੂ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਮਨੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਵਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਜੀਵ ਚਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਇਸ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ। ਹਵਾ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖਬਰ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਡਾਲੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਰਚਣਹਾਰ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਥੂ ਵਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੁੱਧ ਕੱਢੀ ਗਈ। ਉਹ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਗਰਭ ਹੈ।