ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਚਾਰ ਨਿਯਮ ਬਤਾਏ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਜੀਭ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁੱਲਵਸ਼ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੰਦਰਾਂ, ਸਿਰ, ਸਰੀਰ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਣਾ, ਵੇਦ ਪਾਠ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਫਲਦਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਾਰਨ ਪਾਣੀ ਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕਰਮ ਫਲਦਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਹਨ, ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਥਿਰ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਲਜਵਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਅਸਮਰਥ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਗਲਤ ਲਾਈਨ ਜਾਂ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚਾਹੇ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਲਾਈਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਯਜਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਦੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੇਦ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਤਰਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਉਪਰੋਕਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ—ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—ਇਹ ਸਭ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਇਕੋ ਇੱਕ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰੰਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਰਹਸਪਤਯ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਜਾਤੀ, ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸਦੇ ਵੀਰਜ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸ਼ਰਾਧ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਲਈ ਉਸਦੇ ਵੀਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ। ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਵੀ ਜਾਂ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਜੰਗਲਵਾਸੀ ਸਾਧੂ ਸਿਰਫ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੰਗਲਵਾਸੀ ਰਾਹੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ। ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ ਤੇ ਝੂਠੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਜਾਂ ਝੂਠਾ ਤਿਆਗੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਅਰਥ ਮੂੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਹਨ, ਚੀਥੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਲਟ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਸਮੇਂ ਗਾਇਕ, ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵ-ਕਥਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖੋ। ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਸਮ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮਾਰਨ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਵਪਾਰ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਅਣ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠੇ ਸੰਕਲਪ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਤਿਤ ਦੁਜਾਤੀ ਹਨ। ਝੂਠੇ ਮਤਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪਖੰਡੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਜੋ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੋ। ਜੋ ਵੇਦ ਪਾਠ ਨੂੰ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਲਾਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਦੇਣਾ ਮਨ੍ਹਾਂ ਹੈ; ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਲ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਜਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਖਰੀਦਦੇ ਜਾਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਇਹ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਵਾਸਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ; ਇਹ ਵਪਾਰ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਾਪ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਉਦੇਸ਼ ਕਿਸੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਮ ਤੇ ਆਚਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਉਚਿਤ ਜੀਵਨ-ਰਾਹ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।