ਭਰਿਗੁ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਘਾਟਾਂ ਅਤੇ ਨੌਂ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ—all ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦਸ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਬਾਰਾਂ, ਵੈਸ਼ਯ ਲਈ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਮਿਆਦ ਹੈ। ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਨੰਗੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਾ ਵਾਰ ਲਗਾਈ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਨੌਂ ਵਾਰ ਲਗਾਈ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੱਥ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਇਹ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸ਼ੁਚਿਤਤਾ ਹੱਥ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਵਾਰ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਥਾਂ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗਲ੍ਹ ਜਾਂ ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਾਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਗੰਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਤਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਰਤਨ ਧੋ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਛਿਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਦਾਰਥ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ, ਘਾਹਾਂ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਛਿਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਏ ਪਦਾਰਥ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਛਿਟਾ ਦੇਵੋ। ਜੋ ਵੀ ਪਦਾਰਥ ਛਿਟਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਠਾ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੇਰੋ। ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਮੂਤਰ-ਮਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰੋ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਾਣ ਪੀਣ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਉਣ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਪੈਰ ਧੋਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਤਿਆਗਣ, ਕਰੜਾ ਬੋਲਣ, ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੰਦੇਹ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਜਟਾ ਖੁਲ ਜਾਵੇ, ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਓ। ਜੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਜਨੇਉ ਦੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਹੱਥ ਜਾਂ ਦੰਦ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਓ। ਜਦੋਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਦੰਦ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ ਤੇ ਉਪਰ ਵੇਖਣ, ਇਹੀ ਕਰਮ ਕਰੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਵੇ। ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੋ। ਦੋ ਵਾਰ ਧੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਛਿਟਾ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਸਦਵਾਰ, ਸਿਰ, ਸਰੀਰ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ—all ਧੋਣ। ਜੇ ਛਿਟਾ ਦੇਣ 'ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਕਰ ਲਵੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ, ਵੇਦ ਪਾਠ, ਯਜਨ, ਅਤੇ ਤਪ—ਇਹ ਸਭ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਜਾਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਕੇਵਲ ਉਹ ਕਰਮ ਜੋ ਸਾਫ ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨਿਰਹੰਕਾਰ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਾਣੋ; ਉਲਟ ਕਰਮ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, "ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਯਜਨ ਹੈ; ਪਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿਟਾ ਨਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਮੰਦ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਭੋਜਨ, ਯਜਨ ਨਹੀਂ। ਸ੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਥਿਰ ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਲਜਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ; ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਆਖਰੀ 'ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਲਾਈਨ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਚਾਹੇ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲਾਈਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਦੋ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੋ ਇੱਕ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਤਰਕ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਅਨੁਸਾਰ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ—ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—ਇਹ ਸਭ। ਫਿਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸਨਿਆਸੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਸਭ ਜੋ ਸਹੀ ਚਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਲਾਈਨ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ। ਅਤੇ ਜੋ ਬਰਹਸਪਤਿਆ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਸੱਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਦੇ ਵੀਰਯ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।