ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਟਣੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਭੇਟ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ; ਘਿਉਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਭਾਵਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ; ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਭੇਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਹੋਈਆਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੈਵੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨ ਵਿਅਰਥ ਭੇਟ ਨੂੰ ਪੰਡਿਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਸਭ ਦੁਜਾ-ਜਨਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਟਾ ਕੇ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਘਰ ਆਇਆ ਵਿਅਕਤੀ, ਬੱਚੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤਪਸਵੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ, ਤੇ ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ; ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ ਜੋ ਅਣਬੁਲਾਇਆ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ, ਨਾਂ ਮਿਲਾਵਟੀ, ਨਾਂ ਮੂਰਖ, ਨਾਂ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਨਾਂ ਧਨਵਾਨ, ਨਾਂ ਨੌਕਰ, ਨਾਂ ਹੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਆਸਾ, ਥੱਕਿਆ, ਰਾਹ ਭੁੱਲਿਆ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਨੌਂ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਜਾਂ ਜਨਮ ਉੱਤੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਬਾਰਾਂ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਪਾਣੀ ਭਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੰਗੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਮੁਰਦੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਬੰਦਾ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾ ਲਵੇ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਏ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੌਂ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੱਥ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੱਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੈਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅੰਗ ਮੈਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਥਾਂ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਲ੍ਹਾ ਜਾਂ ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਜਾਂ ਗੰਦਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਰਤਨ ਧੋ ਕੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘਣਾ ਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ, ਘਾਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਕੁਝ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਾ ਕੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਉਲਟਾਪਣ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਖਣ ਚੌਕੀ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਰਾਵ ਜਾਂ ਵਿਸਰਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਥੂਕਣ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਪਾਉਣ, ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਸੁੱਟਣ, ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕਰਨ, ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸੰਦੇਹ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਜਟਾ ਖੁਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭੁੱਲੀ ਵੱਸ, ਜਨੇਊ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਠ ਜਾਂ ਦੰਦ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਦੰਦ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਝੁਕ ਕੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁੱਲੀ ਵੱਸ ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ। ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੁੱਟਣਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਧੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਿਰ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਆਦਿ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਛਿੜਕਣ ਬਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘਣਾ, ਵੇਦ ਪਾਠ, ਯਜਨ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਫਲਹੀਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਲਟੇ ਕਰਮ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਜਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਭੋਜਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਚਿੱਤ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਣਉਚਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।