ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਰਮ-ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਸੂਤ ਜੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸਮਝਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਬਚੀ ਹੋਈ ਵਿਧੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਧੀ ‘ਤੇ ਕਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਦੇਵ-ਕਰਮ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਤ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਉਹਦੇ ਅੱਗੇ ਹਥ ਜੋੜਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਤੇਲ ਜਾਂ ਵਸਤੂ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਟਣੀਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਅਤੇ ਫਲ ਭੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੁਧ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਮਿਠੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” “ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਵਸਤੂ ਦੇ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵ-ਵਿਧੀ ‘ਤੇ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਜਾਰੀ ਕਿਸੇ ਅਮਿਤ-ਦਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਤਿੰਨ, ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ‘ਚ ਆ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” “ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਘਰ ਆਇਆ ਵਿਅਕਤੀ, ਬੱਚੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਤਪਸੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੰਗਣ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਣਬੁਲਾਇਆ ਆਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ।” “ਮਹਿਮਾਨ ਨਾ ਤਾਂ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ, ਨਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ; ਨਾ ਉਹ ਧਰਮਕ, ਨਾ ਧਨਵਾਨ, ਨਾ ਨੌਕਰ, ਨਾ ਆਚਰਣ ਵਾਲਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਹੋਵੇ, ਥੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਖੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।” “ਭ੍ਰਿਗੂ ਪਹਾੜਾਂ ‘ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ‘ਤੇ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਨੌ-ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ‘ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ‘ਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਜਾਂ ਜਨਮ ‘ਤੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਬਾਰਾਂ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਅਸ਼ੁਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ, ਜੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਜਨਮ-ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਧੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਨੰਗੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੌ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੱਥ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੱਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ‘ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਫਿਰ ਮਿੱਟੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ; ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ‘ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸ਼ੁਧੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ‘ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਥਾਂ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” “ਜੇ ਗਲ ਜਾਂ ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਬਰਤਨ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਫਿਰ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਵੀ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” “ਫੁੱਲ, ਘਾਸ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਛਿੜਕਾਅ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਵਸਤੂ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਉਲਟ-ਪਲਟ, ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ-ਪਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” “ਸਾਫ਼ ਥੁੱਕਣ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਉਣ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਫੈਂਕਣ, ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ, ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸੰਦੇਹ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਜੂੜਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” “ਜੇ ਭੁਲੇਖੇ ‘ਚ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੰਜੂ ਨਾ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਠ ਜਾਂ ਦੰਦ ਛੂਹ ਲਏ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਆਖਰੀ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਆਦਰ-ਸਹਿਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।