ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਜੇਕਰ ਘੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡਾਕੂ, ਪੁਲਿੰਦ, ਅੰਧ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਰ, ਜਦੋਂ ਗੰਦਗੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਖਾਨਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਯੁਗੰਧਰ ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਦਿਵਯੰਤਰਾ ਖੇਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕ ਲੋਕ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅੱਗ, ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਲਗਾਉਣ (ਸਮਰਪਣ) ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਢੰਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਾਪੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦੇ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮਹਿਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਯਾਮੀ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਜਾਤੀ (ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ) ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, "ਹੇ ਸੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ। ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬਾਕੀ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਧ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।" "ਇਸ ਵਿਧੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਰਾਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਆਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਰਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਟਣੀਆਂ, ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਘਿਉਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵ ਕਰਮ 'ਤੇ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਉਗਾਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਾਰੀ ਨਿਕੰਮੇ ਹਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਅੱਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ, ਘਰ ਆਇਆ ਵਿਅਕਤੀ, ਬੱਚੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਤਪੱਸਵੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ ਉਹ ਵੀ। ਸਭ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਬੁਲਾਏ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ।" "ਮਹਿਮਾਨ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਮਿਲਿਆ-ਜੁਲਿਆ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਰਕ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਨੇਕ, ਨਾ ਧਨੀ, ਨਾ ਨੌਕਰ, ਨਾ ਹੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਥਕਾਵਟ, ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਭਰਿਗੁ ਪਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹੋਈਆਂ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਨੌ-ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੌਤ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਦੱਸ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਲਾਸ਼ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।" "ਨੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੌ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੱਥ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਹੱਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹਰੇਕ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਸਕੇ।