ਸੁਣੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਬਾਰੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੋਰ ਸੁਣੋ: ਸਵੇਰੇ, ਘਰ ਤੋਂ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ, ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ, ਲੱਕੜੀਆਂ, ਪੱਤੇ, ਬਾਂਸ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਬੋਲਣ ਦੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਘੜਾ ਫੜੋ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਹਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਕੁੱਲ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਜਲ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤਿਆਰ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ। ਦੂਜੀ ਅੰਜਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਹੱਥ ਮਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਗੰਭੀਰ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ‘ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਰ’ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾਈਦੀ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਘਿਉ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ। ਜੋ ਚੋਰ, ਪੁਲਿੰਦ, ਅੰਧ, ਜਾਂ ਸ਼ਬਰ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸਰਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਯੁਗੰਧਰ ਪਰਬਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਸੀਮਾ ਸਿੰਧੂ ਤੱਕ ਜਾਂ ਦਿਵਯੰਤਰਾ ਖੇਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਥਾਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵੇਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਅੱਗ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਲਗਾਉਣ (ਮਲਣ) ਵੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਤਾ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੂੜਤਾ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਯਮ ਤੋੜ ਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਾਪੀ ਹਨ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਗੰਦੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਸਯੰਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ (ਦਵਿਜ) ਹਨ। ਐਸਿਆਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਜੋ ਯੋਗ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਜੀ ਦੀ ਵਧਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਿਆ, ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਬਾਰੇ ਫਿਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੱਸੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਜੋ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਲਾਹੀ ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਖਣ ਦੀ ਸਦਾ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਔਗੁਣ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਰਾਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਪਰਖ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰਨ ਜੀਵ (ਸਿੱਧ) ਭੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੋ, ਪੈਰ ਧੋਵੋ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਨਣ ਲਗਾਓ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" "ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁਮਦੇ ਹਨ। ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਫਲ ਭੀ ਦਿਓ।" "ਦੁੱਧ ਭੇਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਘਿਉ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੀ ਰਿਤ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਹਦ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਉਭਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਇਲਾਹੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨ ਮਾੜੇ ਹਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੜਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਪੂੰਜੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਤ, ਘਰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਬੱਚਾ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਯਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ; ਪਰਮ ਮਹਿਮਾਨ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਮਹਿਮਾਨ ਨਾ ਤਿੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਲਿਆ-ਝੁਲਿਆ, ਨਾ ਅਗਿਆਨੀ, ਨਾ ਭੇਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਨੇਕ, ਨਾ ਧਨਵਾਨ, ਨਾ ਨੌਕਰ, ਨਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ।" "ਜੋ ਪਿਆਸਾ, ਥੱਕਿਆ, ਰਾਹ ਭੁੱਲਿਆ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਰੀਤੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।